II SA/Bd 175/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z 18 stycznia 2023 r. nr WAiB.6740.32.388.4.2022.MB, Prezydent Miasta Torunia, po rozpoznaniu wniosku T. (skarżącej spółki) z 31 października 2022 r., odmówił ww. spółce zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "Budowa nowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wyposażeniem na dachu budynku", przy ul. [...] w T. na działce nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawca nie uzupełnił prawidłowo, zgodnie z obowiązkiem nałożonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2022 r., wniosku, tj. nie dołączył do projektu architektoniczno-budowlanego oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a poza tym nie wpięto do projektu, w części "załączniki", spisu załączników i strony tytułowej. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ograniczonego ulicami: Olsztyńską, Olimpijską, Szosą Lubicką oraz linia kolejową relacji Toruń- Sierpc przyjętego uchwałą nr 109/1 Rady Miasta Torunia z dnia 12 maja 2011 r. (Dz.Urz.Woj. Kuj.-Pom. z 2011 r., nr 173, poz. 1469 – dalej "m.p.z.p."), albowiem zgodnie z § 16 pkt 6 lit. d tego planu maksymalna wysokość budowli i urządzeń na terenie objętym symbolem 43.13-U15, tj. na obszarze, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem, wynosi 14,5 m.n.p.t. Organ wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 884 – dalej "ustawa szerokopasmowa"). W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła, że niezwłocznie uzupełni braki wytknięte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia I instancji poprzez przełożenie stosownego oświadczenia z części projektu "załączniki" do części architektoniczno-budowlanej oraz wpięcie do części "załączniki: spisy załączników i strony tytułowej. Wskazała, że są to braki formalne i same w sobie nie uniemożliwiają wydania żądanej decyzji. Zakwestionowały także stanowisko organu co do braku możliwości realizacji zamierzonej przez spółkę inwestycji na podstawie art. 46 ww. ustawy, skoro ograniczenie m.p.z.p. co do wysokości budowli i urządzeń, w świetle tego przepisu, de facto uniemożliwia realizację inwestycji celu publicznego jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Decyzją z 3 stycznia 2024 r. nr WIR.VIII.7840.1.18.2023.AM, Wojewoda Kujawsko-Pomorski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu dotychczasowego stanu sprawy oraz treści art. 35 ust. 1, 3 i 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 – dalej "p.b."), organ odwoławczy wskazał, że Prezydent prawidłowo zastosował powołane przepisy i wobec stwierdzenia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, nieuzupełnionych w terminie wskazanym w postanowieniu z 22 listopada 2022 r., a także stwierdzenia niezgodności inwestycji z właściwym m.p.z.p., wydał decyzję odmowną. Przytoczywszy treść art. 46 ustawy szerokopasmowej Wojewoda wskazał, że m.p.z.p. nie zawiera uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, toteż § 16 pkt 6 lit. d tego planu zawiera ograniczenie, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej, uniemożliwiające lokalizację zamierzonej inwestycji z uwagi na jej wysokość wynoszącą łącznie ok. 20 m n.p.t. (wysokość budynku 9,30 m n.p.t. + 10,75 m całkowitej wysokości antenowej konstrukcji wsporczej). Organ odwoławczy wskazał, że m.p.z.p. dopuszcza w innych jednostkach planistycznych realizację inwestycji takiego rodzaju jak zamierzona, dopuszczając budowę infrastruktury technicznej bez ograniczeń wysokościowych i tych dotyczących nowej infrastruktury. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy T. , reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 75 i 77 k.p.a. poprzez pominięcie, że w aktach znajduje się oświadczenie projektanta, którego brak zarzuciły organy, - § 19 pkt 10 i § 21 pkt 10 m.p.z.p. poprzez uznanie, że na terenach oznaczonych symbolami 43.12-ZP1, 43.13-ZP2 oraz 43.12-ZP4 możliwa jest lokalizacja nowych stacji bazowych, podczas gdy na tych terenach możliwa jest jedynie przebudowa istniejącej infrastruktury technicznej, - art. 46 ust. 1a w zw. z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. w zw. z § 16 pkt 6 lit. d m.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że ustanowiona w miejscowym planie maksymalna wysokość budowli i urządzeń ma w niniejszej sprawie zastosowanie, podczas gdy przepisy tego planu zawierają rozwiązania umożliwiające na całym objętym nim terenie lokalizację stacji bazowych, w związku z czym wspomniane ograniczenie nie powinno mieć w sprawie zastosowania. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła po pierwsze, że dokumenty, o których mowa w uzasadnieniach decyzji obu instancji, znajdują się w udostępnionej organowi dokumentacji projektowej, przy czym wskazanie powyższej okoliczności wymaga jedynie przejrzenia zgromadzonych w sprawie akt. Po drugie spółka wskazała, że wbrew stanowisku organów obu instancji nie ma jakiejkolwiek niezgodności zamierzonej inwestycji z właściwym m.p.z.p., a podstawą do uznania powyższego winien być art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej. W ocenie spółki organ nie uwzględnił, że w innych jednostkach planistycznych możliwa jest jedynie przebudowa istniejącej infrastruktury technicznej, co oznacza, że na tych terenach nie jest dozwolona lokalizacja nowej infrastruktury, jak zamierzyła spółka. Wskazała, że o ile nie kwestionuje prawa gminy do kształtowania własnej polityki przestrzennej, to omawiany plan zawiera rozwiązania uniemożliwiające lokalizację stacji bazowych. Według skarżącej w świetle art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. nie ma zastosowania wprowadzone w planie ograniczenie wysokości budowli i urządzeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej w charakterze uczestnika, na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołując się na cele statutowe Stowarzyszenia oraz interes społeczny. Postanowieniem z 3 lipca 2024 r. Sąd dopuścił ww. organizację społeczną do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze uczestnika. WW stowarzyszenie zwykłe posiada status organizacji społecznej, o której mowa w at. 25 § 4 p.p.s.a., a postanowienia regulaminu stowarzyszenia ( § 6 lit. d, f, g, j świadczą o tym, że zakres działalności Stowarzyszenia dotyczy rozpoznawanej sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowej kontroli poddano w niniejszej sprawie decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 3 stycznia 2024 r. nr WIR.VIII.7840.1.18.2023.AM, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z 18 stycznia 2023 r. znak WAiB.6740.32.388.4.2022.MB, o odmowie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dla inwestycji pod nazwą "Budowa nowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wyposażeniem na dachu budynku", przy ul. [...] w T. na działce nr [...] obręb [...]. Jako powód odmowy organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji podały sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr 109/11 Rady Miasta Torunia z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ograniczonego ulicami: Olsztyńską, Olimpijską, Szosą Lubicką oraz linią kolejową relacji Toruń-Sierpc ("m.p.z.p."). Przywołano, że zgodnie z § 16 pkt 6 lit. d ww. planu na terenie oznaczonym m.in. symbolem 43.13.U15 (na którym zlokalizowana jest działka inwestycyjna nr [...]) ustala się maksymalną wysokość budowli i urządzeń na 14,5 m licząc od poziomu terenu. Organy wskazały, że posadowienie stacji bazowej o wysokości 10,75 m na dachu budynku o wysokości 9,30 m n.p.t. spowoduje, że całkowita wysokość projektowanej stacji bazowej wyniesie ok. 20 m n.p.t., a więc przekroczy wysokość wskazaną w § 16 pkt 6 lit. d m.p.z.p. Powyższe kwestionuje skarżąca spółka wskazując, że organy w sposób nieprawidłowy stwierdzają przeszkodę dla wydania decyzji pozytywnie załatwiającej jej wniosek, a to ze względu na treść art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 733 ze zm. – "ustawa szerokopasmowa"). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: "p.b."). Jak stanowi art. 35 ust. 1 ww., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Celem sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 p.b. jest kompleksowe sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2 października 2015 r., II OSK 215/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Spółka 31 października 2022 r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wyposażeniem na dachu budynku, na działce nr ewid.[...] w T.. Zgodnie z dołączonym do wniosku projektem architektoniczno-budowlanym , projektowany obiekt jest instalacją radiokomunikacyjną, która zostanie usytuowana na dachu istniejącego budynku i należy do kategorii VIII – inne budowle. W pkt 4, w którym należało określić charakterystyczne parametry obiektu budowlanego wskazano, że zostanie on usytuowany na dachu budynku biurowego przy ul. [...] w T.. Anteny planuje się zainstalować na maszcie kratowym o wysokości ok. 12,5 m (str. 5). Nie wskazano wysokości budynku, na którym ma zostać usytuowana. Na stronie 6 w "opisie stanu projektowanego" podano nadto, że na terenie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zainstalowane będzie sześć anten sektorowych, jedna antena radioliniowa oraz siedem modułów. Anteny sektorowe zostaną zainstalowane na wysokości +20,0m n.p.t. Nie jest w sprawie kwestionowane, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym - budowlą wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2018 r., sygn. II OSK 2311/18, zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest szczególnego rodzaju budowlą, a fakt, że nie ma stanowić obiektu wolno stojącego lecz wybudowana ma być na istniejącym budynku, nie ma znaczenia prawnego. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest bowiem szczególnym przypadkiem budowli, gdyż nie jest ani częścią budynku, ani wolno stojącym masztem antenowym, stanowi natomiast odrębną budowlę (vide: wyrok NSA dostępny jw.). Bezsporne jest także, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. ze zm.). Nieruchomość położona przy ul. [...] w T. (działka nr ewid.[...] obr. [...]), na terenie której zlokalizowana ma być planowana inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ograniczonego ulicami: Olsztyńską, Olimpijską, Szosą Lubicką oraz linia kolejową relacji Toruń- Sierpc przyjętego uchwałą nr 109/1 Rady Miasta Torunia z dnia 12 maja 2011 r. (Dz.Urz.Woj. Kuj.-Pom. z 2011 r., nr 173, poz. 1469 – dalej "m.p.z.p.") i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 43.13-U15. Dla terenu tego § 16 pkt 1 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie: a) podstawowe - usługi; b) dopuszczalne - zieleń urządzona, drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna. W pkt 6 § 16 m.p.z.p. wśród parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustalono m.in. c) wysokość budynków – maksymalnie: 11,5 m oraz 2 kondygnacje nadziemne i poddasze (...), d) maksymalną wysokość budowli i urządzeń – 14,5 m licząc od poziomu terenu. W pkt 3 lit. b § 16 m.p.zp. w ramach zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wprowadzono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, który nie dotyczy jednak infrastruktury technicznej i drogowej. W § 16 pkt 10 dla terenu 43.13-U15 wśród zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ustalono m.in. obowiązek realizacji nowych sieci infrastruktury technicznej i przyłączy – jako podziemnych (lit. e) i dopuszcza się przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej (lit. f). Rozpoznając niniejszą sprawę dostrzec należy po pierwsze rozbieżności wynikające z akt sprawy co do całkowitej wysokości zamierzonej przez skarżącą spółkę konstrukcji. W przedłożonym projekcie budowlanym mowa jest bowiem o różnych wysokościach konstrukcji: o wysokości 10,75 m, którą przyjął organ odwoławczy (strona 4 projektu – "Instalacja radiokomunikacyjna składa się z antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości całkowitej 10,75 m (...)"), wysokości 12,5 m (strona 5 projektu – "Anteny planuje się zainstalować na maszcie kratowym o wysokości ok. 12,5 m"), oraz wysokości 13,58 m (rysunek K-06 projektu). Całkowita wysokość stacji bazowej planowanej na istniejącym budynku o wysokości 9,30 m n.p.t., w zależności od tego, którą z wymienionych wartości się przyjmie, będzie wahać się od 20,05 m n.p.t. do 22,88 m n.p.t. (suma 9,30 m i 10,75 m). Niejasność powyższa nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem niezależnie od tego, która wartość jest prawdziwa, i tak przekracza ona ustanowione w § 16 pkt 6 lit. d m.p.z.p. maksimum wysokościowe budowli 14,5 m n.p.t. Powyższa kwestia nie budzi sporu stron, będąc w istocie zagadnieniem wtórym wobec zasadniczego problemu interpretacyjnego dotyczącego przepisów ustawowych oraz m.p.z.p., mających zastosowanie w sprawie. Stąd też, zdaniem Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie - wymiennie nazywanej przez wnioskującą -"nowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wyposażeniem na dachu budynku" (vide wniosek), czy też "instalacji radiokomunikacyjnej w skład której wchodzą: antenowa konstrukcja wsporcza, anteny sektorowe, okablowanie, urządzenia sterujące, wewnętrzna linia zasilająca" (projekt architektoniczno-budowlany), "telekomunikacyjnego obiektu budowlanego" (rysunki załączone do projektu architektoniczno-budowlanego) na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. (działka nr ewid.[...] obr. [...]), narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym wysokości projektowanego obiektu budowlanego (budowli). Z analizy treści wniosku i załączonego do niego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że Prezydent Miasta Torunia postanowieniem z 22 listopada 2022 r. (znak WAiB.6740.1.388.1285.2022 MB prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości dotyczących między innymi: dostarczenia 3 egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami uzgodnieniami uwzględniających wymagania określone w: a) rozporządzeniu ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego tj.: - wpisanie na stronie tytułowej prawidłowej nazwy zamierzenia budowlanego zgodnej z wnioskiem o pozwolenie na budowę - § 7 ust. 2 pkt 2 lit a, - uzupełnienie części projektu "załączniki" o stronę tytułową oraz spis - § 7 ust. 1a pkt 1 i 2, b) ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj.: - wykazać zgodność z zapisem § 16 pkt 6 ppkt d – maksymalna wysokość budowli i urządzeń – 14,5 m licząc od poziomu terenu, c) ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tj.: - dołączenia do projektu architektoniczno-budowlanego oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, ze wskazaniem również imion, nazwisk, numeru uprawnień budowlanych lub numeru decyjiz o nadaniu uprawnień budowlanych osób, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1a, biorących udział w opracowaniu projektu, do którego dołączonej jest oświadczenie; projektantów sprawdzających, do którego dołączone jest oświadczenie (...) - art. 34 ust. 3d pkt 3 i art. 34 ust. 3e. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora 22 listopada 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 33 akt adm.) W odpowiedzi pełnomocnik inwestora przedłożył: - wniosek o pozwolenie na budowę uzupełniony o poprawną nazwę powiatu. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uzupełniono o poprawną nazwę powiatu oraz datę przy podpisie Inwestora, - projekt uzupełniono o: a) wniosek pozwolenia na budowę dostosowano do nazwy z projektu budowlanego, aby zachować spójność nazwy planowanej decyzji, b) przywołano art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju sieci i usług telekomunikacyjnych wskazując, że wprowadzone w m.p.z.p. ograniczenia wysokości zabudowy na wszystkich terenach do zabudowy i wskazanie, że na pozostałym terenie możliwa jest jedynie przebudowa infrastruktury technicznej, to zapisy uniemożlwiające lokalizację inwestycji celu publicznego. Stwierdzono, że ustalone w planie ograniczenie wysokości zabudowy nie może dotyczyć planowanego przedsięwzięcia, c) informację, że w przedłożonym projekcie znajduje się oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, ze wskazaniem imion, nazwisk, numerów uprawnień budowlanych osób, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1a biorących udział w opracowywaniu projektu. W tej sytuacji stwierdzić zatem należy, że inwestor nie uzupełnił w określonym terminie wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu organu z 22 listopada 2022 r. W szczególności inwestor w korespondencji złożonej 22 grudnia 2022 r. nie dostosował opisu zamierzonego przedsięwzięcia w projekcie architektoniczno -budowlanym do treści wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę - zgodnie z wezwaniem, a z niewyjaśnionych przyczyn przedłożył nową treść wniosku o pozwolenie na budowę (aczkolwiek antydatowaną), w której zmienił pierwotną nazwę zamierzenia budowlanego określoną we wniosku z 31 października 2022 r. z "budowa nowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wyposażeniem na dachu budynku", na nazwę określoną w projekcie architektoniczno-budowlanym tj. "budowa instalacji radiokomunikacyjnej [...] w skład której wchodzą: antenowa konstrukcja wsporcza, anteny sektorowe, okablowanie, urządzenia sterujące, wewnętrzna linia zasilająca Jak wynika z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (który to przepis obowiązywał także w dacie uchwalania m.p.z.p.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Natomiast, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Powyższe uregulowanie prawne prowadzi do wniosku, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń i braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Sąd stwierdził, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji co do zasady nie wyklucza możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji. Planowane zamierzenie nie jest sprzeczne również z usługowym podstawowym przeznaczeniem tego terenu, co wynika wprost z art. 46 ust. 2. Wskazać jednocześnie należy, że w świetle normy prawnej rekonstruowanej z art. 46 ustawy szerokopasmowej, także innych przepisów § 16 i innych m.p.z.p. nie można interpretować w taki sposób, który uniemożliwia na przedmiotowym terenie realizację planowanej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego nowej infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepis § 16 pkt 6 lit. d m.p.z.p. wyklucza jednak na terenie wskazanej działki ewidencyjnej realizację obiektu, którego dotyczy wniosek Spółki, w tym masztu kratowego o wysokości 12,5 m usytuowanego na istniejącym budynku o wysokości 9,3 m, którego łączna wysokość przekroczy 14,5 m nad poziomem terenu (wyniesie ponad 20 m). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wprowadzone przez prawodawcę lokalnego w ww. planie miejscowym ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy, w tym dla budowli i urządzeń do kilkunastu metrów, nie stanowi ograniczenia niedopuszczalnego w kontekście art. 46 ustawy szerokopasmowej. Tym samym, nie można uznać za zasadny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia tego przepisu przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Zwrócić należy uwagę, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji ustala wysokość zabudowy dla budynków maksymalnie 11,5 m oraz 2 kondygnacje nadziemne i poddasze), natomiast maksymalna wysokość dla budowli i urządzeń wynosi 14,5 m licząc od poziomu terenu. Wysokość określona w § 16 pkt 6 lit. d m.p.z.p. obejmuje bez wątpienia takie obiekty jak stacje bazowe telefonii komórkowej, stosownie bowiem do art. 3 pkt 3 p.b. ilekroć w tej ustawie mowa o budowli, należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zaś obiektem budowlanym, w myśl art. 3 pkt 1 p.b., jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Tak więc dopuszczalna wysokość wnioskowanego obiektu budowlanego, niebędącego budynkiem przekracza o 3 m dopuszczalną wysokość zabudowy budynkami. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym z treści art. 46 ustawy szerokopasmowej nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. W konsekwencji, inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało przepisami ustawy szerokopasmowej jedynie ograniczone, a nie zupełnie wyłączone. Prowadzi to do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy szerokopasmowej, mógłby zostać naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawiałaby inwestorów możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Z tego też powodu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tylko taka sytuacja umożliwiałaby organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenianie stopnia wywiązania się przez inwestora z warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy szerokopasmowej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 7 marca 2023 r., II SA/Ol 852/22, CBOSA, por. także: wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2018 r., VII SA/Wa 843/17, CBOSA). Przepisów art. 46 ww. ustawy nie można zatem interpretować w taki sposób, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Jak stwierdził już wyżej Sąd, m.p.z.p. nie zakazuje, realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie może znaleźć zastosowania art. 46 ust. 1a ustawy szerokopasmowej, a ograniczenie maksymalnej wysokości budowli również nie uniemożliwia ich wznoszenia na danym terenie. Ze wskazanych wyżej powodów, Sąd nie podzielił zarzutów sformułowanych w skardze odnośnie naruszenia art. 46 ust. 1, 1a ustawy szerokopasmowej. Także pozostałe zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 i art. 77 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podnieść w tym miejscu przyjdzie, że zarówno treść i forma wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, treść i forma projektu architektoniczno-budowlanego nie mogą być dowolne, lecz składane muszą być w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Odnosząc się zatem do zarzutu pominięcia, że w aktach znajduje się oświadczenie projektanta, którego brak zarzuciły organy, iż to obowiązkiem wnioskodawcy, a nie organu, jest zadbanie o kompletność wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, w tym przede wszystkim kompletność projektu architektoniczno-budowlanego zawierającego wszystkie elementy wynikające z p.b., w tym ten określony w art. 34 ust. 3d pkt 3 i ust. 3e p.b. Organ nie ma ani kompetencji, ani obowiązku samodzielnego porządkowania dokumentacji wnioskowej w formę przewidzianą ustawą, nadesłanej przez stronę zainteresowaną udzieleniem pozwolenia na budowę. Określone dokumenty muszą nadto znajdować się konkretnie w projekcie architektoniczno-budowlanym, który jako całość winien spełniać warunki określone przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.). Przepisy określają szczegółowo zarówno sposób oprawy, numeracji stron, zawartość poszczególnych elementów projektu, jak również sposób ich określenia, uporządkowania, w taki sposób aby stanowiły jednolity zbiór poddający się ocenie właściwych organów, uczestników postępowania, jak również sądów administracyjnych. W tym zakresie przedłożony wraz z wnioskiem 31 października 2022 r. projekt budowalny zawierał nieprawidłowości, z których niektóre nie zostały poprawione, poprzez przedłożenie kompletnego projektu zgodnego z przepisami i wskazaniami z ww. postanowienia. W szczególności nieprawidłowości dotyczą zawartości projektu architektoniczno-budowlanego, wymaganych spisów treści, sposoby ujęcia w projekcie załączników, braku strony tytułowej, spisu treści, jak również nieprzedłożenia po zmianach 3 egzemplarzy całościowego kompletnego i zgodnego ze wskazanymi przepisami projektu architektoniczno-budowlanego (por. § 5 ust. 1, § 6, § 7 ust. 1 – 2, ust. 5-7 rozporządzenia). Nie spełniało tego wymogu przedłożenie dodatkowych wybiórczo dokumentów, bez ich prawidłowego umieszczenia i uwzględnienia aktualnej numeracji w przedłożonym tomie projektu architektoniczno-budowlanego. Nadto nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia § 19 pkt 10 i § 21 pkt 10 m.p.z.p., poprzez uznanie że na tych terenach możliwa jest realizacja nowych stacji bazowych, podczas gdy na tych terenach oznaczonych 43.12-ZP1, 43.13-ZP2 oraz 43.12-ZP4 możliwa jest jedynie przebudowa już istniejącej infrastruktury technicznej, nie zaś budowa nowej infrastruktury, jaką jest planowana stacja bazowa. Jak wynika z analizy treści m.p.z.p wskazane tereny 43.13-ZP1 i 43.13-ZP2 mają przeznaczenie: a) podstawowe: zieleń urządzona, b) dopuszczalne: infrastruktura techniczna (§ 19 pkt 1), a teren oznaczony symbolem 43.13-ZP4 przeznaczenie: a) podstawowe: zieleń urządzona, b) dopuszczalne: infrastruktura techniczna, miejsca postojowe, obiekty małej architektury i rekreacji (§ 21 pkt 1) Także teren 43.13-ZP3 ma podobne przeznaczenie, z którym planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje zgodne. Co istotne dla wszystkich tych terenów nie określono maksymalnej wysokości zabudowy. Stwierdzić również przyjdzie, że przepis § 19 pkt 10 ustalający jako zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej - dopuszcza się przebudowę istniejącej infrastruktury, w uzgodnieniu z odpowiednimi gestorami nie może być interpretowany jako uniemożliwiający lokalizację nowej infrastruktury z zakresu łączności publicznej. Taka interpretacja pozostawałaby bowiem w sprzeczności z art. 46 ustawy szerokopasmowej. Podobnie przepis § 21 pkt 10 m.p.z.p. odczytywany w łączności z przywoływanymi uprzednio przepisami, nie wprowadza zakazu lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, zgodzić się należy z organem II instancji, że organ I instancji prawidłowo nałożył postanowieniem na inwestora obowiązek doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następnie w wyniku nieuzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie zawiadomił inwestora, zgodnie z art. 79a k.p.a., iż niespełnienie wymogów postanowienia, może spowodować wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem. Ma także rację organ II instancji, że wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna z prawem. Organy administracji obydwu instancji zasadnie stwierdziły, że w sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b., a nieusunięcie w oznaczonym terminie naruszeń, na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. uzasadniało odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dla spornej inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.