II SA/Bd 178/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenie [...] z siedzibą w S.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na informację Zarządu Województwa [...] z 2012 r., w przedmiocie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia odmówić przywrócenia terminu. Informacją z dnia 24 stycznia 2012 r. Zarząd [...] poinformował Stowarzyszenie [...] o z siedzibą w S.M. o odrzuceniu złożonego w ramach konkursu wniosku Stowarzyszenia o dofinansowanie projektu "KPZ". Powyższa informacja stanowiła wynik ponownej oceny merytorycznej wniosku, przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia protestu Stowarzyszenia. Odpis w/w informacji o wynikach konkursu został doręczony Stowarzyszeniu w dniu 30 stycznia 2012 r. W dniu 20 lutego 2012 r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższa informację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. (nadanym w tym samym dniu w polskiej placówce pocztowej) Stowarzyszenie zwróciło się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w informację. Powołując się na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Prezes Zarządu Stowarzyszenia – D.Ż. wskazał, iż był on w okresie od 10 lutego do 20 lutego 2012 r. chory i przebywał na zwolnieniu lekarskim, zaś druga osoba która łącznie ze skarbnikiem jest uprawniona do reprezentacji Stowarzyszenia - Wiceprezes Zarządu P.F. w okresie od 12 lutego do 20 lutego 2012 r. przebywał na ważnej delegacji w [...]. Pismem przewodnim z dnia 29 lutego 2012 r. wnioskodawca przesłał do Sądu wystawione przez psychiatrę M.S. w dniu 28 lutego 2012 r. zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż D.Ż. w okresie od 10 lutego do 20 lutego 2012 r. był niezdolny do pracy, a ponadto druk delegacji, wskazujący na pobyt służbowy P.F. w okresie od 12 lutego do 20 lutego 2012 r. w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływanej jako ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl zaś art. 87 § 1 i 3 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przesłankami przywrócenia terminu są: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ppsa), złożenie przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ppsa), dochowanie nieprzywracalnego siedmiodniowego terminu do wniesienia takiego wniosku (art. 87 § 1 ppsa), dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin (art. 87 § 4 ppsa) i wystąpienie ujemnych skutków uchybienia terminu (art. 86 § 2 ppsa). Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Brak winy po stronie dokonującego lub zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy przywołać i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Celem uprawdopodobnienia jest uwiarygodnienie twierdzeń wnioskodawcy o jakimś fakcie. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca powołał się na dwie okoliczności, mające łącznie wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, tj. na chorobę Prezesa Zarządu w okresie 10 lutego do 20 lutego 2012 r. oraz delegację służbową Wiceprezesa Zarządu w okresie od 12 lutego do 20 lutego 2012 r. Celem wykazania zaistnienia tych okoliczności wnioskodawca nadesłał do Sądu dwa dokumenty – zaświadczenie lekarskie oraz stosowną delegację. Oceniając powołane we wniosku okoliczności w kontekście przedłożonych przez stronę dokumentów mających jej uprawdopodobnić oraz znajdującego się w aktach sprawy dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z KRS), Sąd uznał, że nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do przedłożonego przez stronę zaświadczenia lekarskiego. Z treści tego dokumentu wnika, że został on wystawiony przez lekarza w dniu 28 lutego 2012 r. tj. jak należy przyjąć w dniu wizyty u tegoż lekarza, oraz że dotyczył on niezdolności do pracy Prezesa Zarządu D.Ż. Wniosek o przywrócenie terminu, w którym strona powołała się na dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy D.Ż., został zaś sporządzony i wysłany do Sądu w dniu 27 lutego 2012 r. Z powyższego wynika, że strona powołała się we wniosku o przywrócenie termin na dokument, który w dniu sporządzenia i wysłania wniosku do Sądu tj. w dniu 27 lutego 2012 r. jeszcze w ogóle nie istniał, albowiem został on wystawiony przez lekarza dopiero w dniu 28 lutego 2012 r. Powołanie się na nieistniejący - w dniu tego powołania – dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego, zdaniem Sądu, podważa wiarygodność zarówno samego dokumentu, jaki i okoliczności, którą to ten dokument ma potwierdzać. Powyższa konstatacja, jest tym bardziej uzasadniona, że przedmiotowe zaświadczenie lekarskie stwierdza niezdolność do pracy pacjenta nie tylko z mocą wsteczną, ale również że stwierdzona w nim niezdolność nie istniała ani w dniu wystawienia zaświadczenia, ani nawet w ciągu siedmiu dni przed jego wystawieniem. Odnosząc się natomiast do drugiej z przywołanych w wniosku okoliczności, mającej uprawdopodobnić brak winy strony w uchybieniu terminu, należy wskazać, że także i ona zdaniem Sądu nie stanowiła przeszkody nie do przezwyciężenia w terminowym dokonaniu czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z treści znajdującego się w aktach sprawy dokumentu określającego sposób reprezentacji Stowarzyszenia (odpis z KRS) wynika, iż dla składania oświadczeń woli, pism i dokumentów w przedmiocie praw i obowiązków majątkowych wymagany jest podpis Prezesa lub dwóch członków Zarządu działających łącznie, a także że Zarząd liczy trzech członków (Prezes, Wiceprezes i Skarbnik). W niniejszej sprawie strona powołała się na niemożność sporządzenia skargi przez Prezesa i Wiceprezesa. Zatem trzeci członek Zarządu miał możliwość dokonania tej czynności. Rzecz jasna dla skuteczności tej czynności niezbędny był podpis na dokumencie także drugiego członka Zarządu, który w tym czasie przebywał w delegacji. Niemiej jednak z uwagi na okoliczność, że brak takiego podpisu, stanowi jedynie brak formalny, podlegający uzupełnieniu w ciągu siedmiu dniu od dnia doręczenia stronie wezwania przewodniczącego o jego usunięcie, nie było w ocenie Sądu żadnych przeszkód do sporządzenia i wniesienia do Sądu w wymaganym termie skargi przez Skarbnika, a następnie po powrocie Wiceprezesa Zarządu z delegacji uzupełnienie brakującego na skardze podpisu. Zwłaszcza, że strona wniosła do Sadu niekompletną skargę i w związku z tym uzupełniała jej brak formalny w postaci dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Uwzględniając zatem wszystkie wskazane powyżej okoliczności oraz biorąc pod uwagę fakt, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu, wykazując że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się w żaden sposób przezwyciężyć, Sąd uznał z przyczyn wskazanych wyżej, że w sprawie takie przeszkody nie zaistniały. W tym stanie rzeczy, stwierdzając że wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.