II SA/Bd 182/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę II SA/Bd 182/04 UZASADNIENIE Miejski Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia u skarżącej M. Ś. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu, na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 26 lutego 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem o sygn. akt II SA/Gd 192/01 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że "w przedmiotowej sprawie odmówiono ustalenia, że skarżąca pracowała w warunkach szkodliwych narażających na chorobę zawodowa wymienioną w poz. 15 wykazu chorób zawodowych do rozporządzenia z dnia 1983r. tylko dlatego, że hałas był o 2 dB mniejszy niż górna norma poziomu dopuszczalnego hałasu. Stwierdzono jednak u skarżącej obustronny niedosłuch odbiorczy, co diagnostycznie odpowiada uszkodzeniu słuchu, o jakim mowa w wykazie. Stad też zachodzi domniemanie, że choroba na jaką cierpi skarżąca, jest chorobą zawodową. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne może okazać się uwzględnienie indywidualnych skłonności pracownika. Orzeczenia lekarskie winny uwzględniać faktyczne oddziaływanie hałasu na pracownika ubiegającego się o stwierdzenie choroby zawodowej, a w razie istnienia innych przyczyn niedosłuchu konieczne było przyczyny te wskazać i umotywować, czy z uwagi na większy stopień prawdopodobieństwa one spowodowały chorobę ". Sąd dalej uznał, że "zachodzi zatem konieczność dodatkowego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności pracy skarżącej mając na uwadze, bowiem natężenie hałasu niższe niż przewidziano jako dopuszczalne nie stanowi podstaw do odmowy uznania zachorowania na chorobę zawodową o ile miedzy pracą w takich warunkach a powstałym niedosłuchem zachodzi związek przyczynowy". W związku z powyższym, mając na uwadze zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2003r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o rozpoznanie choroby zawodowej u skarżącej. W dniu [...] 2003r. zostało wydane orzeczenie lekarskie, w którym u skarżącej stwierdzono obustronny niedosłuch odbiorczy średniego stopnia. We wnioskach orzeczenia stwierdzono, że po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej i badaniu skarżącej nie rozpoznano choroby zawodowej narządu słuchu. Z lekarskiego punktu widzenia nie każdy hałas powoduje uszkodzenie narządu słuchu, uwzględniając zasadę przeważającego prawdopodobieństwa i osobniczej wrażliwości osoby narażonej. Według orzeczenia, ekspozycja skarżącej na hałas >80dB (75 dB uważa się za bezpieczny), była przez cały okres zatrudnienia krótka - rzędu 15 minut do 1 godziny. Tak więc zgodnie z orzeczeniem, ekspozycja zgodnie z zasadą przeważającego prawdopodobieństwa nie mogła spowodować uszkodzenia narządu słuchu, które można zakwalifikować jako zawodowe uszkodzenie słuchu. Wydane orzeczenie, było orzeczeniem I stopnia. Na skutek wniesionego odwołania przez skarżącą w dniu [...] 2003r. zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. Prof. [...] Przychodnię Chorób Zawodowych, Samodzielną Pracownię Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej. We wnioskach orzeczenia stwierdzono, że stwierdzone zmiany nie przedstawiają klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanych hałasem, jednakże precyzyjne ustalenie jego przyczyny jest obecnie niemożliwe z uwagi na niedostatek dokumentacji lekarskiej". Ponadto pismem z dnia [...] 2004r Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna Oddział Prewencji Zawodowych, odniosła się do pisma skarżącej z dnia [...] 2003r.,w którym wyjaśniła, że po konsultacji w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] 2003r. lekarz medycyny pracy J. J. wypowiedział się, że badania na które powołuje się skarżąca z 2000 r. - badanie VNG nie dotyczy uszkodzenia słuchu, tylko układu równowagi. W dniu [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wydał decyzję nr [...], na mocy której utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Inspektora Sanitarnego w B. znak [...] z dnia [...]. Jako główne motywy uzasadnienia wskazał orzeczenia lekarskie, z których wynika, że u skarżącej nie rozpoznano choroby zawodowej. W skardze do Sądu skarżąca powołuje się na badanie wykonane przez laryngologa w 2000r. oraz 3 audiogramy: z [...] 2000r., [...] 2002r. i z [...] 2003r., dlatego w jej ocenie orzeczenie z dnia [...] 2003r. nie oddaje stanu faktycznego. Żąda, aby jako dowód dopuścić badanie biegłego sądowego. W skardze podnosi również, że ponownie wystąpiła do Instytutu w Ł. o przeprowadzenie badań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Postępowanie przed sądem administracyjnym sprowadza się do kontroli stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Żądania przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia nie podlegają sądowej kontroli. Sąd administracyjny bada legalność decyzji w dacie jej wydania. Oceniając całość materiału zgromadzonego w sprawie dowody, a zwłaszcza orzeczenia jednostek uprawnionych do rozpoznania choroby zawodowej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku we wskazanym wyżej wyroku z dnia 26 lutego 2003r. stwierdził, że "Orzeczenia lekarskie winny uwzględniać faktyczne oddziaływanie hałasu na pracownika ubiegającego się o stwierdzenie choroby zawodowej, a w razie istnienia innych przyczyn niedosłuchu konieczne było przyczyny te wskazać i umotywować, czy z uwagi na większy stopień prawdopodobieństwa one spowodowały chorobę". W orzeczeniu lekarskim II stopnia z dnia [...] 2003r. nr [...], które jest ostateczne stwierdzono, że ubytek słuchu u skarżącej nie został spowodowany hałasem. Natomiast wyraźnie wskazano, że" ubytek taki spotykany bywa m.in. w uszkodzeniach toksycznych, bądź infekcyjnych narządu słuchu. Tak więc nie rozpoznano choroby zawodowej. W ocenie Sądu nie istnieje w związku z powyższym związek przyczynowy między ubytkiem słuchu a wykonywaną pracą. Zgodnie z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002r. OPS 3/02 ONSA 2003/1/4 podjętej przez skład 7 sędziów przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których szczegółowe określenie zawarte jest w § 1 i 2 rozporządzenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest przyjmowany powszechnie również pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie § 7-9 rozporządzenia i o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok z dnia 24 marca 2000 r. sygn. akt I SA 2334/99; z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 664/00; z dnia 11 grudnia 2001 r. sygn. akt I SA 746/99 - niepubl.). Również w wyroku z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1520/97 (ONSA 1998, Nr 4, poz. 150) Sąd wypowiedział się o wiążącym dla organów inspekcji rozpoznaniu choroby w orzeczeniu lekarskim, stwierdzając, że organy te nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. W niektórych wyrokach Sądu orzeczeniom lekarskim wydanym w tym trybie odmawia się waloru opinii biegłego (wyrok z dnia 24 marca 2000 r. sygn. akt I SA 2334/99), chociaż inne (wyrok z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA 1931/98; z dnia 5 listopada 1998 r. sygn. akt I SA 1200/98) stwierdzają wyraźnie, iż są to opinie w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednak zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. W rozpatrywanej sprawie orzeczenia lekarskie wykluczyły wpływ hałasu na ubytek słuchu u skarżącej, wskazując jako źródło niedosłuchu schorzenia o podłożu infekcyjnym. Tym samym nie zachodzi związek między utratą słuchu, a wykonywaną pracą w hałasie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Z tego też względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz.1270 ).