II SA/Bd 187/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi U. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. II SA/Bd 187/07 Uzasadnienie U. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru B. w S. z dnia [...] 2006 r. znak [...] , nakazującą: "właścicielce U. R. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę garażu drewnianego o wymiarach 5,80x3,00m usytuowanego na działce nr [...]przy ul. P. w K." Zaskarżoną decyzję organ II instancji wydał na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 - jednolity tekst) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 - z późno zm.). W dniu 10 maja 2006 r. przeprowadzona została przez organ l instancji kontrola garażu drewnianego wybudowanego na działce nr [...] przy ul. P. w K. W trakcie kontroli ustalono, że właścicielką garażu jest U. R. Przedmiotowy garaż o wym. 5,80x3,00m został wybudowany w 1999 r., a właścicielka nie przedstawiła organowi kontrolującemu wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, czym został uchybiony art. 28 ust.1 Prawa budowlanego z 1994 r. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ l instancji ustalił zgodność usytuowania przedmiotowego garażu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu mieszkalnictwa i usług w rejonie ulicy W. w K. uchwalonym uchwałą Nr [...] przez Radę Miejską w K. dnia [...] 2000 r. [...]. Teren usytuowania garażu jest przeznaczony pod lokalizację zespołu garaży. W związku z powyższymi ustaleniami organ nadzoru budowlanego wydał w dniu 14 czerwca 2006 r. postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., na mocy którego wstrzymano prowadzenie robót budowlanych oraz nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w terminie do 30 września 2006 r. Nałożony na zobowiązaną obowiązek nie został w terminie wykonany i zgodnie z art. 48 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego wydał w dniu 27 października 2006 r. decyzję nakazującą skarżącej U. R. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę garażu drewnianego na dz. Nr [...] przy ul. P. w K. Przed wydaniem decyzji organ pismem z dnia 4 października 2006 r. poinformował skarżącą na podstawie art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Organ załączył do akt sprawy notatkę służbową, z której wynika, że w dniu 18 października 2006 r. stawiła się skarżąca w celu zapoznania się z aktami sprawy i nie wniosła uwag. Skarżąca od rozstrzygnięcia organu I instancji wniosła odwołanie, w treści którego poinformowała organ, że garaż został postawiony na gruncie miejskim w 1998 r. za ustną zgodą burmistrza i ówczesnego inspektora nadzoru budowlanego. Skarżąca powołując się na akt notarialny oświadczyła, że w chwili obecnej grunt pod garażem należy do niej. W dalszej części odwołania skarżąca powołała się na zły jej stan zdrowia i na tą okoliczność przedłożyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Dodała również, że Urząd Miasta pobierał od 1 stycznia 2000 r. za użytkowanie garażu podatek, co utwierdzało ją w przekonaniu, że ustna umowa zawarta z przedstawicielami władz miasta jest wiążąca. Nadto oświadczyła, że chciałaby dokonać legalizacji garażu, ale ze względu na to, że jest emerytką, osobą samotną i niepełnosprawną nie może przyjąć warunków proponowanych przed nadzór budowlany, a w podobnej sytuacji jak ona jest 14 osób. Nadto w piśmie z dnia 24 listopada 2006 r. skarżąca poinformowała, że zainstalowała wentylację w garażu. Organ odwoławczy analizując przedłożony materiał dowodowy stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zasadna. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie, ustalił zgodność usytuowania przedmiotowego garażu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu mieszkalnictwa i usług w rejonie ulicy [...] w K. uchwalonym uchwałą Nr [...] przez Radę Miejską w K. dnia [...]2000r. [...]. Stanowiło to podstawę do podjęcia procedury zmierzającej do ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej, poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] 2006 r. na podstawie dyspozycji art. 48 ust . 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. , o wstrzymaniu robót budowlanych i przedłożeniu w oznaczonym terminie określonych dokumentów. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, że zobowiązana wystąpiła do organu l instancji o przedłużenie terminu wykonania warunków postanowienia, jednak nie podała przyczyn merytorycznych i podanie jej nie zostało uwzględnione. Organ stwierdził, że ustawodawca pozostawił w uznaniu organu określenie terminu w jakim powinny być przedstawione dokumenty, jednak termin ten nie może być zbyt długi, gdyż byłaby to tymczasowa legalizacja samowoli budowlanej. Niewykonanie w terminie przez zobowiązaną nałożonych obowiązków poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2006 r. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki garażu drewnianego. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne odwołanie skarżącej. Organ stwierdził, że art. 48 ust. 1 określa, że właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 48 ust. 4 stanowi, że" w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 ", czyli rozbiórkę. Nadto w uzasadnieniu organ odniósł się do wykonanej przez skarżącą w garażu wentylacji nawiewnej po przeprowadzonej przez PINB w S. kontroli. Organ uznał, że powyższe działanie jest bez znaczenia. Organ wypowiedział się również w kwestii wnoszonego przez skarżącą do Urzędu Miasta podatku od nieruchomości, który nie jest formą legalizacji samowoli budowlanej, a jedynie zapłatą przewidzianych prawem należności za faktycznie użytkowany teren i znajdujących się na nim zabudowań. Odnośnie legalizacji pozostałych garaży, organ poinformował, że zostały wszczęte przez organ l instancji odrębne postępowania wyjaśniające. Nadto dodał, iż w prowadzonym postępowaniu organy nadzoru budowlanego wydając orzeczenia na podstawie przepisów Prawa budowlanego, nie mogą kierować się uznaniem, stąd nieznajomość przepisów, trudna sytuacja rodzinna oraz brak środków finansowych nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcia. W skardze do Sądu skarżąca powołała się na tą samą argumentację co w odwołaniu. Nadto dodała, że informowała organ nadzoru budowlanego, iż wyznaczony w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. termin jest zbyt krótki. Organ na tę okoliczność nie sporządził notatki służbowej, ani protokołu. Jest to ewidentny błąd organu stanowiący o naruszeniu art. 7 k.p.a. W tej sytuacji skarżąca czuje się oszukana i wykorzystana przez organ. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2006 r. organ nałożył na skarżącą obowiązek wynikający art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przedstawienia, w wyznaczonym terminie do 30 września 2006 r. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Dokumentami tymi zgodnie z przepisami prawa miały być cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakreślonym przez organ terminie skarżąca dostarczyła jedynie akt notarialny. Ani w odwołaniu, ani w pismach procesowych skarżąca nie wypowiedziała się dlaczego nie jest wstanie przedłożyć dokumentacji technicznej. W odwołaniu oświadczyła, że chciałaby zalegalizować obiekt , ale nie na tych warunkach jakie prezentuje organ nadzoru. Zatem należy z całą stanowczością stwierdzić, że skarżąca nie spełniła nałożonego na nią w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. warunku i tym samym organ zmuszony był zastosować konsekwentnie przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, a więc rozbiórkę garażu. Wbrew twierdzeniu skarżącej miała ona zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Termin 3 miesięczny wyznaczony przez organ na dostarczenie dokumentów celem legalizacji był wystarczająco długi. Skarżąca nie wykazała, aby w tym terminie wystąpiły okoliczności udaremniające jej podjęcie czynności. Postępowania administracyjnego nie można prowadzić w nieskończoność. Wniosek skarżącej o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentów, o których jest mowa w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. nie zawierał uzasadnienia. Organ na tym etapie postanowił zakończyć postępowanie administracyjne i powiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania administracyjnego czyniąc to na piśmie. Organ dał w/wymienionej możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Jeżeli nawet w dniu zapoznania się z aktami sprawy skarżąca zgłaszała powody niezachowania terminu wyznaczonego przez organ to miała możliwość wykazania ich w postępowaniu odwoławczym. Sąd uznając, że materiał dowodowy w sprawie był kompletny stwierdza, że organy nadzoru budowlanego działając na podstawie przepisów prawa podjęły słuszną decyzję o nakazie rozbiórki spornego garażu w konsekwencji nie wykonania obowiązku nałożonego w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W świetle powyższego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).