II SA/Bd 19/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty odprawy związanej ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i odsetek ustawowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] na rzecz D. Ł. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. nakazuje zwrócić D. Ł. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu. Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] Komendant 3 R. B. L. w K. odmówił skarżącemu mł. chor. rez. D. Ł.: - wypłaty odprawy związanej ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w wysokości [...] zł zawieszonej decyzją nr [...] Komendanta 3 R. B. L. w K. z [...] lipca 2017 r., - wypłaty odsetek ustawowych liczonych od [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący pełnił nieprzerwanie służbę wojskową od [...] maja 1999 r. do [...] lipca 2017 r. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. prokurator Prokuratury Rejonowej W. – Mokotów (sygn. akt PR 7 Ds.116.2017), na podstawie art. 249 § 1 i 2 k.p.k, art. 275 § 1 i 2 k.p.k., art. 258 § 4 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 oraz art. 276 k.p.k. zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy – zawieszenie w czynnościach służbowych i oddanie pod dozór przełożonego wojskowego. Po otrzymaniu tegoż postanowienia Komendant 3 R. B. L. w K. decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. zawiesił wypłatę skarżącemu odprawy w kwocie [...]zł związanej ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej – do czasu ustania przesłanek uwzględniających to zawieszenie. Podstawą tego rozstrzygnięcia był art. 92 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173, zwanej dalej w skrócie "u.s.w.ż.z."), zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3. Wyrokiem z [...] stycznia 2018 r. (sygn. akt [...]) Sąd Garnizonowy w W. orzekł wobec skarżącego warunkowe umorzenie postępowania karnego wyznaczając mu okres próby dwóch lat, a ponadto nałożył na niego obowiązek naprawienia szkody. Skarżący wnioskiem z [...] marca 2018 r. wystąpiło o wypłacenie zaległych należności finansowych związanych z odejściem na emeryturę. Organ podniósł, że wypłata zawieszonej odprawy może nastąpić jedynie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z. W przepisie tym ustawodawca wskazał tylko dwa orzeczenia, po zapadnięciu których organ może dokonać wypłaty zawieszonej części uposażenia, tj: - umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, - uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu. Organ stwierdził, że wyrok warunkowego umorzenia postępowania nie jest tożsamy z umorzeniem postępowania karnego, zatem nie zachodzą przesłanki do wypłaty zawieszonej należności. Organ wskazał ponadto, że należności w postaci ekwiwalentu za urlop oraz gratyfikacji urlopowej, o które skarżący także wnioskował, zostały mu przyznane oraz przelane na rachunek bankowy [...] sierpnia 2017 r. We wniesionym odwołaniu skarżący podniósł, że warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem probacyjnym, czyli szczególnym środkiem karnym, które zakłada poddanie się sprawcy czynu zabronionego próbie. Jego istotą jest to, że sąd nie skazuje sprawcy, jednak nakłada na niego pewne obciążenia, które sprawca musi przyjąć. Odwołujący podkreślił, że jest osobą niekaraną w świetle prawa, ponieważ osoba, względem której warunkowo umorzono postępowanie karne widnieje w Krajowym Rejestrze Karnym, jednakże nie jest wpisana jako osoba skazana do kartoteki osób skazanych. W związku z tym, traktując instytucję warunkowego umorzenia postępowania jako instytucję, która mieści się rodzajowo w instytucji umorzenia postępowania, należy przyjąć, że wypłacenie środków, o które ubiega się skarżący, jest zasadne. W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Inspektoratu [...] decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący w toku pełnienia służby zawodowej został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem przestępstwa kradzieży paliwa z 3 R. B. L. S. [...]. Z zawodowej służby wojskowej został zwolniony wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez skarżącego. Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z [...] stycznia 2018 r. wobec skarżącego warunkowo umorzono postępowanie karne w ww. sprawie, z określeniem okresu próby 2 lat oraz z obowiązkiem naprawienia szkody. Organ, wskazując na treść art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z. uznał, że odwołanie jest bezzasadne, ponieważ nie zaistniały przesłanki do wypłaty odwołującemu zawieszonej odprawy związanej ze zwolnieniem ze służby wojskowej. Skarżący nie został bowiem ani uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu ani nie umorzono wobec niego postępowania karnego. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom odwołania instytucji warunkowego umorzenia postępowania nie można uznać za mieszczącą się rodzajowo w instytucji umorzenia postępowania. Są to dwie różne instytucje prawa karnego, uregulowane w innych aktach prawnych (k.p.k. i k.k.) i posiadające inne przesłanki zastosowania. Ponadto okoliczność, że skarżący widnieje w Krajowym Rejestrze Karnym, ale nie jest wypisany jako osoba skazana do kartoteki skazanych nie przesądza o istnieniu przesłanki do wypłaty zawieszonych należności. Przesłanki te są bowiem wskazane w art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z. Organ podkreślił przy tym, że jak wskazuje orzecznictwo sądowe przepisy dotyczące uposażenia żołnierzy, podobnie jak wszystkie przepisy płacowe – muszą być wykładane i stosowane ściśle z ich brzmieniem. Tą regułę należy odnieść także do wypłaty zawieszonych żołnierzowi zawodowemu należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W skardze do sądu administracyjnego D. Ł. wniósł o uchylenie decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych i organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zasądzenie na jego rzecz kwoty odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystanie urlopu wypoczynkowego, gratyfikacji urlopowej ze stosownym odsetkami. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że instytucja warunkowego umorzenia postępowania nie mieści się rodzajowo w pojęciu umorzenia postępowania, a zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z., - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez rozpoznanie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z pominięciem zasady przekonywania polegającej na niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że [...] lipca 2017 r. wypowiedział stosunek służby wojskowej i wniósł o skrócenie okresu wypowiedzenia do [...] lipca 2017 r. Organ przy rozpatrywaniu sprawy nie uwzględnił zasadniczej dla oceny zasadności zgłoszonych roszczeń okoliczności tj. że stosunek służbowy został rozwiązany na skutek art. 111 pkt 9 lit. a) u.s.w.ż.z., zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się ze służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Skarżący zwrócił uwagę, że stosownie do art. 111 pkt 14 u.s.w.ż.z. wyrok skazujący nie powoduje automatycznego zwolnienia ze służby z mocy prawa. Tym bardziej zatem zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania nie może stanowić podstawy do zwolnienia z mocy samego prawa. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do iure do zwolnienia żołnierza przez organ właściwy do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W tym stanie faktycznym żołnierz zachował wszystkie uprawnienia wiążące się z zakończeniem stosunku służbowego wobec jego wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza i jest uprawniony do uzyskania zgłoszonych świadczeń. Skarżący podkreślił, że przyznanie przedmiotowych należności jest uzależnione od trybu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 6 u.s.w.ż.z. odprawa z tytułu zwolnienia nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11 – 14 ustawy. Podobnie art. 83 ust. 4 pkt 2 u.s.w.ż.z. stanowi, że dodatkowe uposażenie roczne nie przysługuje w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 6 i pkt 11 – 14. Niezbędne jest zatem ustalenie, w jakim trybie nastąpiło zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy błędnie uznał, że skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 111 pkt 11 – 14 u.s.w.ż.z., gdy tymczasem nastąpiło to de facto i de iure na podstawie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Skarżący przyznał, że bezsprzeczna jest okoliczność, że wyrokiem Sądu Garnizonowego z [...] stycznia 2018 r. zostało wobec niego orzeczone warunkowe umorzenie postępowania na okres 2 lat. Jednak nie została przez organ wyjaśniona kwestia dotycząca trybu w jakim nastąpiło zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Organ zaniechał zatem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Ponadto organ podkreślił, że wydane rozstrzygnięcia nie były oparte o art. 111 pkt 11 – 14 u.s.w.ż.z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże zasadniczo z innego powodu niż wskazuje skarżący. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie może zatem – jak wnosi o to skarżący, zasądzić na jego rzecz stosownych kwot tytułem odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i gratyfikacji urlopowej. W związku z zawartym w skardze żądaniem orzeczenia co do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz gratyfikacji urlopowej należy zwrócić także uwagę, że zaskarżona decyzja rozstrzyga wyłącznie kwestię odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej. Ewentualny brak rozstrzygnięcia organu odnośnie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz gratyfikacji urlopowej może podlegać kontroli sądu administracyjnego w ramach skargi na bezczynność organu. Należy zauważyć, że wprawdzie w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że dokonał wypłaty ww. należności (ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz gratyfikacji urlopowej) [...] sierpnia 2017 r., tym niemniej, skoro wnioskodawca nie wycofał swojego wniosku w tym zakresie, to uznanie przez organ, że żądanie wnioskodawcy jest bezzasadne nie zwalnia go z formalnego zakończenia wszczętego wnioskiem skarżącego postępowania – czy to przez wydanie decyzji co do meritum żądania czy to przez jego umorzenie (jeżeli np. skarżący wycofa wniosek po przedstawieniu mu przez organ dokładnego wyjaśnienia w jakiej wysokości dokonano wypłaty [...] sierpnia 2017 r. i co ona obejmowała). Najistotniejszą kwestią w sprawie nie jest ani kwestia tego czy warunkowe umorzenie postępowania karnego jest tożsame z przesłanką umorzenia postępowania (aczkolwiek w tym względzie Sąd podziela argumentację organu) ani w jakim trybie nastąpiło zakończenie stosunku służbowego skarżącego – bo nie jest sporne, że skarżący został zwolniony ze służby wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez skarżącego. Istotną kwestią w sprawie jest natomiast wykładania art. 91 u.z.w.ż.z. w świetle treści art. 94 ust. 6 w związku z art. 111 pkt 11 – 14 u.ś.w.ż.z oraz art. 94 ust. 1 – 3 u.s.w.ż.z. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.w.ż.z. żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3. Należnością pieniężną, o której mowa w cytowanym art. 94 u.s.w.ż.z. jest odprawa przysługująca żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej. W cytowanym przepisie art. 91 ust. 1 ustawodawca posłużył się zwrotem "zawiesza się". Odczytując literalnie przepis należy zauważyć, że "zawieszenie" oznacza "oczekiwanie na rozwiązanie sytuacji, w której ktoś się znalazł" (Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/). Użycie zwrotu "zawiesza się" oznacza zatem sytuację tymczasową, a nie ostateczne rozstrzygnięcie danego problemu. Przepis art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z., wbrew stanowisku organu, nie zawiera wskazania wszystkich możliwych sytuacji zakończenia sytuacji tymczasowej, przewidzianej w art. 91 ust. 1 u.s.w.ż.z. Zgodnie z art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z. w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Z cytowanego przepisu wynika, że zawiera on wskazanie sposobu postępowania organu w przypadku umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Nie oznacza to jednak, że w przypadku zapadnięcia innego orzeczenia niż wyżej wskazanego, "zawieszenie" automatycznie przekształca się w "ostateczne rozstrzygnięcie" polegające na pozbawieniu żołnierza należności, w tym odprawy. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarty w wyroku z 10 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1290/12), że "o tym, kiedy żołnierzowi nie przysługuje odprawa stanowi przepis art. 94 ust. 6 ustawy. Są to przypadki utraty stopnia wojskowego, albo degradacji, orzeczenia dyscyplinarnego o usunięciu ze służby wojskowej, prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych, wydalenia ze służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego, skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) bez warunkowego zawieszenia jej wykonania - wymienione w art. 111 pkt 11-14 ustawy. Omawiany przepis, ani żaden inny, nie zawiera regulacji, zgodnie z którą zawieszenie żołnierza w czynnościach służbowych skutkuje utratą prawa do odprawy, o której mowa w art. 94, czy też należności pieniężnych wymienionych w art. 95 ustawy. Zdaniem Sądu, zawieszenie w czynnościach służbowych nie może wywoływać dolegliwości wykraczających poza naturalne konsekwencje, wypływające z faktu odsunięcia od służby, a z całą pewnością nie może skutkować pozbawieniem prawa do wypłaty wszelkich świadczeń związanych ze służbą wojskową. Stosowanie tymczasowego aresztowania, czy - jak w przedmiotowej sprawie - zawieszenie w czynnościach służbowych nie może stanowić kryterium różnicowania żołnierzy zawodowych, decydującego o wypłacie należności związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej. Przyjęcie takiego kryterium różnicowania jest sprzeczne z art. 32 Konstytucji i prowadziłoby do sytuacji, w której tylko fakt stosowania tymczasowego aresztowania czy zawieszenie w czynnościach służbowych (przy identycznych wyrokach skazujących na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania) pozbawiałby żołnierza należnych świadczeń. Prowadzi to do konstatacji, iż przepisu art. 92 ust. 1 i 2 ustawy nie można wykładać w sposób, który faktycznie skutkować będzie pozbawieniem prawa do wypłaty świadczeń z powodu zastosowania tymczasowego aresztowania czy zawieszenia w czynnościach służbowych i zwolnienia ze służby w trakcie stosowania tego środka." Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko prezentowane w cytowanym wyroku, że art. 92 ust. 1 i 2 u.s.w.ż.z. nie stanowi podstawy do pozbawienia żołnierza należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Z ust. 2 można wnioskować, iż stan zawieszenia wypłaty należności może trwać najwyżej do wydania prawomocnego wyroku kończącego postępowanie karne. Dopiero wówczas jest możliwe dokonanie oceny, czy i jaki jest wpływ wyroku na prawo do określonych należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby. Trzeba także zauważyć, że gdyby stosować wykładnię art. 92 dokonaną przez organ, to nigdy nie doszłoby do zastosowania art. 94 ust. 3 u.s.w.ż.z. Zgodnie z tym przepisem do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2 (tj. do okresu od którego zależy wysokość odprawy), zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli stosować wykładnię organu, iż w przypadku zawieszenia w czynnościach służbowych zakończenie postępowania karnego w inny sposób niż umorzenie postępowania karnego bądź uniewinnienie będzie skutkować w istocie pozbawieniem możliwości wypłaty zawieszonej odprawy, to zbędna byłaby wyżej cytowana regulacja ustawowa sposobu obliczania odprawy na wypadek, gdyby zapadło inne orzeczenie niż umorzenie postępowania karnego bądź uniewinnienie, a jednocześnie nie zapadłoby orzeczenie wskazane w art. 94 ust. 6 w związku z art. 111 pkt 11 – 14, skutkującego zwolnieniem ze służby. Reasumując powyższe rozważania: - żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych i w stosunku do którego następnie umorzono postępowanie karne albo został uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu – przysługują zawieszone należności pieniężne (w tym odprawa) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej (art. 92 ust. 2 u.z.w.ż.z.); - żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych, a następnie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11 – 14 u.s.w.ż.z. – odprawa nie przysługuje (art. 92 ust. 6 u.s.w.ż.z.), - żołnierz zawodowy, który został zawieszony w czynnościach służbowych, a jednocześnie nie został zwolniony ze służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11 – 14 u.s.w.ż.z. winien otrzymać odprawę z uwzględnieniem m.in. treści art. 94 ust. 3 u.s.w.z.z. tzn. że przy obliczaniu okresu służby zawodowej, od którego zależy wysokość odprawy (por. art. 94 ust. 1 u.s.w.ż.z.) nie uwzględnia się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych – co może skutkować brakiem osiągnięcia przez żołnierza zawodowego takiego okresu służby, który kwalifikowałby go do otrzymania odprawy w wyższej wysokości. Tak jak wyżej wskazano, Sąd podziela stanowisko organu, iż warunkowego zawieszenia postępowania karnego nie można utożsamiać z umorzeniem postępowania karnego. Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne jest zatem wyrokiem stwierdzającym popełnienie przestępstwa i uznającym winę oskarżonego. Zupełnie inną instytucją (pomimo zbliżonej nazwy) jest umorzenie postępowania, do którego dochodzi wówczas, gdy brak jest przesłanek procesowych, które warunkują dopuszczalność postępowania karnego. Przyczyny umorzenia postępowania określa art. 17 kodeksu postępowania karnego (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1328/11). Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana wskutek błędnej wykładni art. 92 ust. 2 u.s.w.ż.z., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnioną odmowę przyznania skarżącemu odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę uwzględniając powyższe stanowisko Sądu. O zwrocie kosztów (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). O zwrocie uiszczonego przez stronę bez wezwania wpisu (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł mając na względzie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. zgodnie z którym nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych.