II SA/Bd 190/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. R. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 190/17 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. A. R. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2016r. w przedmiocie wymeldowania jej z pobytu stałego z budynku mieszkalnego w miejscowości [...] [...] gmina [...]. W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stronami postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji były A. R. oraz M. R. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 lutego 2017 r., przy piśmie z 22 lutego 2017 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 3 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 13 akt sądowych). Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upływał z dniem 10 marca 2017 r. W dniu 9 marca 2017r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie na urzędowym formularzu złożył A. R. wskazując że jest mężem A. R. (bezdomny). Skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. do 10 marca 2017 r. nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Jednocześnie wezwano A. R. do wyjaśnienia w jakim charakterze złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie, w szczególności czy występuje w charakterze pełnomocnika A. R. i przedłożenia pełnomocnictwa, w terminie 7 dni. Skarżąca odebrała odpis ww. zarządzenia w dniu 26 kwietnia 2017r. (zpo k. 21 akt). W ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego zarzucając, że sąd kłamie bowiem osobiście z mężem wysyłała na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z pitami. W kopercie były też dokumenty do sprawy II SA/Bd 1346/15 A. R., sąd kombinuje i pisze pismo do A. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżąca zawarła w skardze pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 22 lutego 2017 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 3 marca 2017 r. W zakreślonym terminie, a więc do dnia 10 marca 2017 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Na podstawie analizy akt sądowych niniejszej sprawy, jak również akt sądowych spraw toczących się przed tutejszym Sądem ze skarg A. R. (sygn. II SA/Bd 1346/15 i II SA/Bd 142/16) ustalono, iż nie znajduje potwierdzenia stanowisko skarżącej zawarte w sprzeciwie, iż w terminie złożyła do sśdu w niniejszej sprawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Brak jakiegokolwiek złożonego w tym zakresie wniosku w aktach powyższych spraw. Z kolei znajduje się w niniejszej sprawie złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy ale przez A. R., który nie jest stroną tego postępowania, a nie wskazał, że jest pełnomocnikiem skarżącej. Z treści złożonego na formularzu wniosku (PPF k. 10) jednoznacznie wynika, że składa go A. R., we własnym imieniu, wskazując własną sytuację dochodową i rodzinną. Złożone w odrębnych sprawach dokumenty również dotyczą A. R. (PIT). Strona ubiegająca się o przyznanie jej prawa pomocy zobowiązana jest wykazać, że jej sytuacja dochodowa i rodzinna uzasadnia przyznanie tego uprawnienia. Ponad wszelką wątpliwość ze wskazanych przepisów wynika obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu, który obliguje do złożenia szeregu istotnych oświadczeń dotyczących sytuacji materialnej wnioskodawcy, a nie jakiejkolwiek innej osoby. Skarżąca tego warunku nie dopełniła. Ustawa obliguje w takiej sytuacji Sąd do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zawarte w sprzeciwie żądanie ponownego przesłania druku PPF pozostaje bez wpływu na rozpoznanie powyższego wniosku zawartego w skardze. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a.