II SA/Bd 194/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. i P. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku J. A. i A. A., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposoby użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek handlowo-usługowy (handel produktami związanymi z produkcją rolniczą oraz usługi biurowe z zakresu doradztwa rolniczego) na części działki nr [...] w miejscowości M. gmina [...]. W wyniku wniesionego przez B. F. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli B. F. i P. F. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a. ), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wyjątku w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania ( art. 61 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dodać należy, iż zgodnie ze zdaniem trzecim § 3 wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższe oznacza zatem, iż przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie jest również decyzja organu I instancji. Sąd rozpoznając wniosek na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z tych przesłanek, sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć należy, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymaniu wykonania podlegają więc tylko takie akty, które wywołują skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, a których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Jest to rodzaj aktu nienoszącego znamion wykonalności. Podkreślić należy, iż będąca przedmiotem skargi decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmian zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy ustala wprawdzie jakie może być przeznaczenie terenu objętego wnioskiem, lecz nie uprawnia inwestora do fizycznej zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych w wyniku, których dochodzi do określonego sposobu zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych sutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ( por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II OZ 606/08 ). W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż nie zostało w przedmiotowej sprawie wykazane wystąpienie którejkolwiek z ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tzn. ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniając tym samym odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.