II SA/Bd 195/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na opinię [...] Wydziału Prewencji [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie służby przygotowawczej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. W. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na opinię [...] Wydziału Prewencji [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczącą służby przygotowawczej skarżącego, za okres od [...] maja [...] r. do [...] października [...] r. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 wskazanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji zaś gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżania w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 2 ppsa). Z przytoczonych przepisów wynika, iż w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a dopiero następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest opinia [...] Wydziału Prewencji[...]w [...]z dnia [...]stycznia 2014 r., wydana w trybie § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 883). Z § 8 ust. 6 wskazanego rozporządzenia wynika, że w sytuacji gdy opiniowany wniesie odwołanie od wydanej w stosunku do niego opinii, a wydający opinię uzna odwołania za nieuzasadnione i przekaże je przełożonemu właściwemu do rozpatrzenia odwołania, to przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji, którą powołał do zbadania zaskarżonej opinii, bądź utrzymuje w mocy zaskarżoną opinię (§ 8 ust. 6 pkt 1) bądź uchyla zaskarżoną opinię i poleca wydanie nowej opinii, wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydawaniu (§ 8 ust. 6 pkt 1). Przepis § 8 ust. 8 ww. rozporządzenia stanowi, że opinia, o której mowa w ust. 6 pkt 1, jako ostateczna zostaje włączona do akt osobowych policjanta. Z treści wskazanych regulacji jednoznacznie wynika, że jedynie opinia wydana w następstwie rozstrzygnięcia przełożonego właściwego do rozpatrzenia odwołania utrzymująca w mocy zaskarżoną opinię, a więc określonego § 8 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia jest ostateczna, i tym samym jako taka uprawnia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast opinia, o której mowa w § 8 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, a zatem opinia wydana na skutek uchylenia opinii organu opiniującego i polecenia wydania nowej opinii, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, nie ma waloru ostateczności, gdyż jest opinią wydaną de facto w pierwszej instancji, od której przysługuje odwołanie na ogólnych zasadach określonych w § 7 ww. rozporządzania. Uznając zatem, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wyczerpania wymaganego wskazanymi powyżej przepisami toku instancji, gdyż skarżący zaskarżył do tutejszego Sądu opinię wydana w trybie § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, a więc opinię od której przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania (art. 52 § 1 ppsa), wniesioną w sprawie skargę jako niedopuszczalną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, odrzucić. Na marginesie należy wskazać, że z uwagi na fakt błędnego pouczenia skarżącego przez organ o ostateczności opinii z dnia [...]stycznia 2014 r., skarżący jest uprawniony do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od opinii z dnia [...]stycznia 2014 r. z powołaniem się na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wskazanego środka zaskarżania.