II SA/Bd 196/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. C. od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2009r. w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę D. C. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W dniu 15 maja 2009r. do tut. Sądu złożony został wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w przedmiotowej sprawie. We wniosku skarżący wskazał, iż zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i synem w mieszkaniu o powierzchni [...] m2. Miesięczny dochód rodziny pochodzący z emerytury skarżącego wynosi [...] zł. Skarżący posiada jeszcze jedno mieszkanie o powierzchni [...] m2 a także akcje i lokatę pieniężną o łącznej wartości [...] złotych . Postanowieniem z dnia 22 maja 2009r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego stwierdzając, iż w złożonym przez siebie nie wskazano w nim okoliczności przemawiających za udzieleniem prawa pomocy w żądanym zakresie, ze względu na dochód, posiadane nieruchomości i oszczędności skarżącego. Od powyższego postanowienia skarżący złożył w dniu 1 czerwca 2009r. sprzeciw, podnosząc w nim społeczne zaangażowanie w sprawę, będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, ze nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Jak wynika z analizy złożonego przez skarżącego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, zadeklarowane miesięczne dochody skarżącego i jego rodziny, pochodzące z emerytury skarżącego, wyniosły [...] zł., w przeliczeniu na osobę oznacza to kwotę [...] zł. Skarżący posiada również znaczne oszczędności pieniężne w postaci akcji oraz lokaty, a także dwa mieszkania, przy czym nie jest wiadome, czy jedno z mieszkań jest wynajmowane, z czego również skarżący czerpałby dochód, czy też oba zamieszkane i utrzymywane są przez skarżącego i jego rodzinę. Nie jest również wiadome, czy żona skarżącego, będąca w wieku przedemerytalnym, otrzymuje jakiekolwiek świadczenia pieniężne, podobnie jak to, czy siedemnastoletni syn utrzymuje się i mieszka samodzielnie, czy też jako osoba ucząca się pozostaje na utrzymaniu rodziców. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, ocenie Sądu sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na uznanie, że wymaga on udzielenia prawa pomocy w żądanym zakresie. Wskazać należy, również, iż twierdzenie skarżącego, że jego zaangażowanie w sprawę ma wymiar społeczny i obywatelski nie stanowi przesłanki do oceny możliwości finansowych skarżącego w kwestii przyznania prawa pomocy, zwłaszcza że z przedstawionych przez niego okoliczności nie wynikają żadne ponadprzeciętne wydatki, które uniemożliwiałby pokrycie kosztów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.