II SA/Bd 197/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku sporządzenia dla przedsięwzięcia raportu oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza B. z dnia [...] października 2019 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. kwotę [...](sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art.59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081) - dalej zwana jako : "uioś" i § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) - dalej zwanego jako: "rozporządzenie", utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Realizację inwestycji przewidziano na terenie nieruchomości oznaczonych wg ewidencji gruntów nr [...] i nr [...]- obręb ewidencyjny Z., gm. B. Do wydania powyższych postanowień doszło w następujących okolicznościach sprawy: Otóż K. Sp. z o.o. z siedzibą w W., (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona"), w piśmie z [...] czerwca 2019 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Do wniosku Strona załączyła m.in. kartę informacyjną, kopię mapy ewidencyjnej, obejmującej przewidywany teren pod inwestycję, wypis z ewidencji gruntów, obejmujących przewidywany obszar, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na którym będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie. W karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu wskazano, że przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Pod inwestycję przeznaczono powierzchnię około 4,5 ha, przy czym dopuszczono realizację przedsięwzięcia w dwóch etapach po 1 MW każdy. Inwestor planuje podłączyć elektrownię fotowoltaiczną do krajowej sieci elektroenergetycznej. W karcie szczegółowo opisano skład przedsięwzięcia. Podano, że wytwarzany przez panele słoneczne prąd elektryczny o napięciu stałym przekształcany będzie przez inwertery w prąd zmienny, oddawany następnie do sieci energetycznej. Opisano metodę budowy instalacji, poprowadzenie drogi dojazdowej, rozwiązania konstrukcyjne oraz ogrodzenie terenu. Powyższe dane o charakterystyce inwestycji organ I instancji szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu postanowienia. Poza tym organ podał, że w pobliżu planowanej inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa (w odległości ok. 50 m w kierunku północnym od ogrodzenia przedsięwzięcia), działki nr [...] i [...], na których planowana jest inwestycja, graniczą bezpośrednio z drogą powiatową relacji B. – Z., urządzeniami melioracji wodnej, z gruntami rolnymi, łąkami pastwiskami. W odległości około 200 m i 500 m w kierunku południowym i południowo wschodnim od granic działki nr ewid. [...] położone są nieruchomości, na których planowana jest realizacja przedsięwzięć polegająca na wydobyciu kruszywa naturalnego ([...] lipca 2019 r. zostały wydane przez Burmistrza decyzje znak: [...], i [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyższych przedsięwzięć). Elektrownia ma być budowana na gruntach rolniczych klasy bonitacyjnej V i VI oraz pastwiskach i łąkach. Organ wskazał, że według karty informacyjnej przedsięwzięcia zamierzenie nie wiąże się ze zniszczeniem lub naruszeniem terenów leśnych, podmokłych, bagiennych i torfowiskowych. Teren objęty pod inwestycję nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane poza obszarami chronionymi w myśl ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.). Nie jest także zlokalizowane na obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub kompleksów leśnych, obszarach objętych ochroną, w tym w strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochrony zbiorników wód śródlądowych, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach ochrony uzdrowiskowej. Inwestycja zostanie zlokalizowana w obszarze dorzecza O., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza O. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1967). Przedsięwzięcie znajduje się na terenie JCWP Dopływ z L. o kodzie [...] oraz na terenie JCWPd oznaczonym europejskim kodem P[...]. Organ I instancji opierając się na analizie przedstawionej przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniu stwierdził, że eksploatacja instalacji fotowoltaicznej nie będzie powodowała przekroczeń hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza, a także nie generuje pola elektroenergetycznego. Ponadto planowana inwestycja będzie związana z niewielką emisją gazów cieplarnianych do atmosfery. Organ przedstawił przewidywane wytwarzanie rodzajów odpadów na etapie budowy, eksploatacja elektrowni i likwidacji przedsięwzięcia oraz sposób postępowania z odpadami i ściekami socjalno-bytowymi. Na podstawie art. 75 ust. 3a uioś za strony postępowania organ uznał właścicieli nieruchomości, na których będzie realizowana inwestycja oraz wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto stosownie do treści art. 33 ust. 1 pkt 2 uioś informacja o złożonym wniosku została podana do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń: Urzędu Miejskiego i Sołectwa, na terenie nieruchomości, na których planowana jest realizacja inwestycji oraz poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 uioś organ I instancji zasięgnął opinii: Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej wyrazili opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinia z [...] sierpnia 2019r., znak: [...] i opinia z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...]). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po przeanalizowaniu uzupełnionej karty informacyjnej przedsięwzięcia uznał również, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinia z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]) oraz wskazał istotne warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Burmistrz na podstawie art. 64 ust. 1 uioś w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 uioś, po zasięgnięciu opinii ww. organów, postanowieniem z [...] października 2019 r. znak: [...], stwierdził obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia w zakresie określonym w art. 66 ust. 1 pkt 1 - 9 i pkt. 11 - 20 oraz ust. 6 uoś oraz określił szczegółowo jego zakres, poprzez: 1. Określenie wpływu planowanej inwestycji na stan i funkcjonowanie urządzeń melioracji wodnej, w tym określenie skutków w przypadku kolizji zamierzenia inwestycyjnego m.in. z ciągami drenarskimi, rowami czy rurociągami, których przerwanie mogłoby wywołać negatywny wpływ na stosunki wodne w rejonie inwestycji: 2. Określenie ilości wody koniecznej do wykonania mycia powierzchni paneli fotowoltaicznych z uwagi na przyjętą częstotliwość wykonania powyższego w skali roku od 2 do 4 razy, uwzględniając otrzymujący się od dłuższego czasu deficyt bilansu wodnego; 3. rozważenie zastosowania wyłącznie metody czyszczenia powierzchni paneli fotowoltaicznych bez użycia wody, z uwagi na powierzchnię planowanej do realizacji elektrowni fotowoltaicznej; 4. Wykazanie sposobu i metody mycia paneli elektrowni fotowoltaicznej w przypadku wystąpienia dużych zabrudzeń ich powierzchni przy braku skuteczności osunięcia zabrudzeń przy planowanych metodach czyszczenia; 5. Określenia działań minimalizujących wpływ planowanej inwestycji w przypadku konieczności wykonania prac w pobliżu drzew i krzewów narażonych na uszkodzenia, w tym zabezpieczenia pnia jak i bryły korzeniowej; 6. Szczegółowego opisu sposobu postępowania i zagospodarowania (utylizacji) zużytymi lub uszkodzonymi panelami fotowoltaicznymi i ich elementami składowymi; 7. Określenie oddziaływania na poszczególne elementy środowiska wynikające z możliwości wystąpienia awarii paneli fotowoltaicznych i konieczności ich wymiany; 8. Wskazanie sposobu/metody odśnieżania powierzchni paneli fotowoltaicznych i uwzględnienia oddziaływania powyższych działań w aspekcie całkowitego wpływu realizacji przedsięwzięcia na etapie eksploatacji instalacji – elektrowni fotowoltaicznej. Organ I instancji uzasadnił motywy swojego działania tym, że budowa elektrowni fotowoltaicznej na wskazanej powierzchni może przyczynić się do zmiany istniejących obecnie warunków dla rozwoju fauny i flory, może oddziaływać negatywnie na położoną w niedalekiej odległości zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia. Zdaniem organu okoliczności te wymagają poszerzenia zakresu analizy wpływu planowanej inwestycji uwzględniającej również możliwość kumulacji oddziaływania przedsięwzięć planowanych do realizacji. Istnieje również możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na stosunki wodne w rejonie jej powstania oraz w zakresie możliwego wpływu na istniejące zadrzewienia terenu sąsiadującego. K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W zażaleniu zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: 1. Art. 49 § 1 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 uioś poprzez zastosowanie publicznego obwieszczenia, 2. Art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego skutkujące uznaniem, że wnioskodawca zobowiązany jest do przedłożenia raportu z oceny oddziaływania na środowisko oraz 3. Art. 12 § 1 kpa polegające na niepotrzebnym przedłużaniu postępowania i odwlekaniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 uioś, polegające na zignorowaniu przez organ opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W oparciu o przedstawione zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie o odstąpieniu od konieczności sporządzenie raportu o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu stwierdził, że pozytywne opinie organów nie mają dla organu orzekającego w przedmiotowej sprawie charakteru wiążącego, a zatem Burmistrz nie był nimi związany. Zajmując odmienne stanowisko organ I instancji uzasadnił motywy swojego działania tym, że budowa elektrowni fotowoltaicznej na wskazanej powierzchni może przyczynić się do zmiany poprzez wskazanie potencjalnych zagrożeń dla mieszkańców jak również dla fauny i flory. Kolegium uznało za niezasadne zarzuty dotyczące naruszeniu przez organ przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa jak również przepisów prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 uioś. Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz słusznie uznał, opierając się na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Nałożenie obowiązku nie stanowi też naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 k.p.a., polegającego na zastosowaniu przez organ formy publicznego obwieszczenia, powołało art. 74 ust. 3 uioś oraz art.49 kpa i uznało, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w postępowania poprzez doręczanie pism za pokwitowaniem, zawiadomił strony poprzez doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2, 5 uioś przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania oraz możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy. Organ odwoławczy powtórzył, za organem I instancji, że informacja o złożonym wniosku i wszczęciu postępowania podana została do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jej na tablicy ogłoszeń: Urzędu Miejskiego i sołectwa, na terenie nieruchomości, na których jest planowana inwestycja oraz poprzez umieszczenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy. Organ Odwoławczy powołał ponadto treść z art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 uioś i stwierdził, że organ I instancji prawidłowo, nałożył na Skarżącą obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. K. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. znak: [...], zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 1 kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, które doprowadziło do uznania, że Skarżąca jest zobowiązana do przedłożenia w przedmiotowym postępowaniu raportu z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2. art. 12 kpa poprzez nieuzasadnione stwierdzenie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, co w konsekwencji odwleka wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wstrzymuje proces inwestycyjny Spółki; 3. art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, która zobowiązuje organ odwoławczy do merytorycznego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, w tym do ustosunkowania się do treści wszystkich zarzutów wniesionego przez Spółkę zażalenia, a także poprzez brak rozpoznania sprawy nie tylko w zakresie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia Burmistrza jako organu I instancji, ale również w zakresie merytorycznym, co zostało zaniechane przez Organ II instancji w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 4. art. 49 § 1 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 uioś , polegające na zobowiązaniu bezpośrednio Spółki do obwieszczenia informacji o toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia i obowiązku sporządzenia dla niego raportu oddziaływania na środowiska w sytuacji, gdy obowiązek ten obciąża organ, a także nieprawidłowo zastosowanym trybie publicznego obwieszczenia, w sytuacji, gdy liczba stron w niniejszym postępowaniu wynosi 19, a więc zastosowany powinien być tryb doręczeniowy, a nie publiczne obwieszczenie; 5. art. 124 § kpa poprzez niewskazanie podstaw faktycznych i prawnych dla konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym poprzez lakoniczne stwierdzenie: "Organ słusznie uznał bowiem, opierając się na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko", bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego stanowiska. Skarżąca zarzuciła rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 66 uioś, polegające na braku merytorycznego rozpoznania sprawy i utrzymaniu w mocy postanowienia Burmistrza, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów ustawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do nałożenia na Spółkę obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko; 2. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 uioś, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Burmistrza przy jednoczesnym zignorowaniu przez Burmistrza opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przy wydawaniu postanowienia Burmistrza i wobec braku należytego wyjaśnienia z jakich względów zarówno Burmistrz, jak i SKO, nie uwzględniły wniosków wynikających z ww. opinii i dokonały rozstrzygnięcia sprzecznego z ich treścią. Wskazując na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowienia Burmistrza i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W udzielonej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej- "ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa oraz art. 120 ppsa, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza z [...] października 2019 r., znak: [...], stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, które będzie realizowane na terenie nieruchomości oznaczonych wg ewidencji gruntów nr [...] oraz nr [...] - obręb ewidencyjny Z., gm. B. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania postanowienia, tj. dnia [...] grudnia 2019 r. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem K. Sp. z o.o. z siedzibą w W, z [...] czerwca 2019 r. (wpływ do organu [...] lipca 2019 r.) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. W art. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1712) – dalej zwana jako: "ustawa zmieniająca", zostały wprowadzone zmiany w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630, 1501 i 1589). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wobec powyższego organy przy wydawaniu przedmiotowych postanowień miały obowiązek zastosować przepisy art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej w zakresie niezbędnym w przedmiotowej sprawie. Rozpoznawana sprawa została wszczęta w związku z wnioskiem Skarżącej z [...] czerwca 2019 r. i nie została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej ([...] września 2019 r.). Postanowienie Burmistrza wydane zostało [...] października 2019 r., a Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] grudnia 2019 r. W związku z powyższym zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 64 ust. 1 uioś w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że karta informacyjna, sporządzona na dzień [...] czerwca 2019 r., wpłynęła do Urzędu Miejskiego [...] lipca 2019 r. Na wezwanie organu inwestor w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. przekazał organowi wyjaśnienia do karty informacyjnej . Obydwa dokumenty zostały przekazane organom uzgadniającym na podstawie art. 64 ust. 1 uioś. Następnie Burmistrz po zasięgnięciu opinii ww. organów, postanowieniem z [...] października 2019 r. stwierdził obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia, w zakresie określonym w art. 66 ust. 1 pkt. 1 - 9 i pkt. 11 - 20 oraz ust. 6 uioś oraz określił szczegółowo jego zakres. W postanowieniu organ I instancji w szczególności nakazał uwzględnić wymogi określone w punktach od 1 do 8 sentencji postanowienia. W ocenie Sądu, przy określaniu w postanowieniu zakresu raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, Burmistrz oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy wydawaniu zaskarżonych postanowień, nie odnieśli się w uzasadnieniach do informacji zwartych w karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu, a więc dokumentach, które [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 64 uioś, przesłał do organów opiniujących. Wykaz przesłanych dokumentów ww. organom ujęty został w piśmie przekazującym w punktach od 1 do 8. Pośród dokumentów przesłano m.in. wniosek, kartę informacyjną oraz kopię wyjaśnień, stanowiących uzupełnienie karty informacyjnej, kserokopie uproszczonych wypisów z rejestru gruntów, (9 działek ewidencyjnych), kserokopię mapy ewidencyjnej w skali 1: 5000. Przekazano również kserokopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym obszarem realizacji oraz obszarem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z zapisem na nośniku informatycznym. W ocenie Sądu jako bardzo istotne należy podkreślić po pierwsze to, że z dokumentów złożonych przez inwestora (stanowisko w karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu, dostępne mapy w aktach sprawy) wynika, że obszar oddziaływania inwestycji pokrywa się działkami [...] i [...] i zamyka się w ich granicach. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie podważył powyższego stanowiska Strony, a zwłaszcza nie przedstawił dowodów na obalenie tego twierdzenia. Po drugie, organy opiniujące, w opiniach nie wskazały na zagrożenie dla środowiska, w związku z funkcjonowaniem planowanej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w swojej opinii wyraźnie stwierdził, że biorąc pod uwagę lokalizację, zakres, planowany sposób realizacji i eksploatacji inwestycji, w oparciu o art. 63 uioś, nie zachodzi konieczność przeprowadzenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podobnie wypowiedziały się pozostałe organy opiniujące. Po trzecie zgodne stanowiska organów opiniujących zostały wypracowane w oparciu o te same materiały dowodowe, którymi dysponowali Burmistrz i Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy wydawaniu zaskarżonych postanowień. W tym stanie rzeczy niezrozumiałe jest powoływanie się w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu organu I instancji na skumulowane oddziaływanie planowanej inwestycji z otoczeniem, a zwłaszcza z przedsięwzięciem wydobywania kruszywa. Z akt sprawy nie wynika, aby organom uzgadniającym przekazane zostały decyzje Burmistrza z [...] lipca 2019 r., nr [...] oraz [...], dotyczące przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa naturalnego, zlokalizowanego na nieruchomościach stanowiących działki nr [...] i [...] - obręb ewidencyjny Z., gm. B., oddalonych około 200 i 500m od inwestycji, elektrowni fotowoltaicznej. Podkreślić również należy, że działki nr [...] i [...] nie zostały ujęte na mapach przekazanych organom opiniującym. W aktach sprawy brak jest również decyzji z [...] lipca 2019 r., dotyczących ww. przedsięwzięcia oraz wypisu z rejestru gruntów i map wskazujących miejsce realizacji tej inwestycji względem elektrowni fotowoltaicznej. W ocenie Sądu, jeżeli inwestycja objęta decyzjami Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r. o wskazanych powyżej numerach może powodować skumulowane oddziaływanie akustyczne, to dokumenty powołane przez organ powinny znajdować się w aktach sprawy oraz powinny zostać przekazane organom opiniującym. Kategorycznie należy stwierdzić na podstawie akt sprawy, że organ miał wiedzę o toczących się poprzednio postępowaniach, dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiocie pozwolenia na wydobywanie kruszywa oraz budowy elektrowni fotowoltaicznej, ponieważ wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy elektrowni, sporządzony na dzień [...] czerwca 2019 r., wpłynął do Urzędu Miejskiego [...] lipca 2019 r. Skoro organy w uzasadnieniu wydanych postanowień powołują się na decyzje z [...] lipca 2019 r., to dokumenty te powinny znajdować się w aktach sprawy, jak również za pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. powinny zostać przesłane organom opiniującym. W ocenie Sądu, argumentacji organu o potrzebie szerokiego badania oddziaływania elektrowni fotowoltaicznej na inwestycje współistniejące, jest mało przekonująca, gdy dla przedsięwzięcia bardziej uciążliwego wydane już zostały decyzje [...] lipca 2019 r. Z doświadczenia życiowego wiadome jest, że eksploatacja kruszywa jest inwestycją o znacznie większym oddziaływaniu i uciążliwościach niż elektrownie fotowoltaiczne, których realizacja jest powszechnie dopuszczona, nawet na dachach domów mieszkalnych. Natomiast o przebiegu drogi przy planowanej inwestycji oraz bliskim sąsiedztwie zabudowy zagrodowej miały wiedzę organy opiniujące i doszły do odmiennych wniosków niż organy orzekające w kontrolowanej sprawie. W związku z powyższym trudno w przedmiotowej sprawie zrozumieć powody dla których Burmistrz nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, w sytuacji gdy wszystkie organy opiniujące udzieliły pozytywne opinie. Powyższych wątpliwości nie wyjaśniają uzasadnienia zaskarżonych postanowień. Sąd, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 133 § 1 ppsa, poddał analizie dokumenty akt administracyjnych sprawy, na których organy oparły się przy wydawaniu postanowień. Z treści kary informacyjnej wynika, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamyka się w granicach działek [...] i [...]. Na stronie 3 dokumentu wskazano, że w przebiegu rowu melioracyjnego miejscami spotyka się tatarak. Odnośnie emisji hałasu z zastosowaniem bezdotykowej technologii czyszczenia powierzchni paneli, w tym określenia ilości zamontowanych szczotek i częstotliwości uruchamiania ich w skali roku, wskazano, że nie ma możliwości określenia częstotliwości pracy urządzeń, ponieważ zależy ona od stopnia zabrudzenia paneli fotowoltaicznych. Ponadto o uruchomieniu decyduje komputer w sposób całkowicie automatyczny, gdy uzna, że zanieczyszczenie jest zbyt duże. Podano również, że obecnie nie ma możliwości określenia ile takich urządzeń będzie zainstalowanych i czy w ogóle będą zamontowane, gdyż zależy to od producenta paneli, a ten nie jest znany. Wyjaśniono jednak, że hałas takich urządzeń jest niski i nie przekroczy wartości 50 db, a więc wartości dopuszczalnej dla zabudowy mieszkaniowej w porze dnia (patrz pkt 14, str. 9 dokumentu). Dalej na str. 10 wyjaśniono, że emisja związana z myciem paneli i serwisem będzie mieć miejsce tylko w porze dziennej i występować będzie incydentalnie, kilka razy w roku,- a więc znacznie mniej niż w przypadku rolniczego użytkowania działki. Wypowiedziano się także, że w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia wystąpi emisja związana z pracą transformatora i inwertów. Jak wyjaśniono: ,,poziomy podano w karcie informacyjnej, są one bardzo niskie i nie mogą powodować przekroczenia dopuszczalnych norm". Poziom emisji hałasu od transformatora i inwertów jest zależny od warunków otoczenia, ponieważ zależy od konieczności chłodzenia urządzeń. W gorące dni będzie największy. Z wyjaśnień na str. 18 i 19 dokumentu wynika, że projekt planowanej inwestycji zostanie uzgodniony z właściwymi spółkami wodnymi, gospodarującymi na terenie objętym inwestycją. W przypadku kolizji elementów planowanej inwestycji z urządzeniami drenarskimi zrealizowane zostaną pod nadzorem spółki wodnej stosowne prace inżynieryjne, mające zapewnić ciągłość instalacji. Wskazano, że w związku z realizacją, eksploatacją i likwidacja przedsięwzięcia, nie nastąpi negatywne oddziaływanie na Jednolite Części Wód Podziemnych i Jednolite Części Wód Powierzchniowych. Na stronie 39 wskazano, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na krajobraz. Podano odległość od zabudowań mieszkalnych oraz to, że w chwili obecnej, w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji, brak jest innych planowanych instalacji, tym samym nie ma możliwości kumulacji oddziaływań (str. 44). W dokumencie na mapie nr 1 przedstawiono lokalizację działek objętych inwestycją, na mapie nr 2 zobrazowano lokalizację inwestycji na terenie gminy, a na mapie 3 działkę na tle klas bonitacyjnych (str. 76). W ocenie Sądu organy w zaskarżonych postanowieniach nie odniosły się do powyższych danych zawartych w karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu. Informacje zwarte w tych dokumentach przedstawiają w sposób szczegółowy oddziaływanie inwestycji. Na powyższych dokumentach bazowały również organy opiniujące. W wydanych opiniach stanowisko tych organów zostało szczegółowo uzasadnione. W zaskarżonych postanowieniach nie przeanalizowano argumentacji z karty informacyjnej i jej uzupełnienia oraz z opinii. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie, że przy wydawaniu kwestionowanych przez Skarżącą orzeczeń doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa w związku z art. 65 ust. 3 uioś. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej przepis 65 ust. 3 w nowym brzmieniu znajdował zastosowanie w przedmiotowej sprawie, na etapie wydawania postanowień przez organy I i II instancji. Przepis ten stanowi, że postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydaniu postanowienia. Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Sąd w pierwszej kolejności przeanalizował, czy orzeczenie spełnia wymagania z art. 65 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku Istotne mianowicie jest to, czy zaskarżone postanowienie zawiera informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydaniu postanowienia. Przepis art. 65 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest bowiem przepisem szczególnym do art. 107 § 3 kpa, co oznacza, że jest stosowany w pierwszeństwie przed wymaganiami uzasadnienia wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przy czym nie jest wystarczające przytoczenie treści przepisu i podanie twierdzeń , które nie znajdują poparcia w aktach administracyjnych sprawy. Przepis art. 107 § 3 kpa nakazuje, aby uzasadnienie faktyczne zawierało w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 63 ust. 1 uioś nakazuje spełnienie łącznie wymagań w nim wymienionych, wymagając w pkt 1 lit. b ) podania rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. W ocenie Sądu organy w wydanych postanowieniach nie sprostały powyższemu wymogowi, zaniedbując zgromadzenie pełnego materiału dowodowego oraz pomijając ocenę dowodów przedstawionych przez Skarżącą oraz organy opiniujące. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika ogólne twierdzenie, że organ dokonał oceny opinii sporządzonych w sprawie przez organy określone w art. 64 ust. 1 ustawy. Stanowisko to jest gołosłowne i nieprzekonujące. Zgodnie z art. 64 ust.3 uioś organy, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględnia łącznie kryteria z art. 63 ust. 1 uioś, tak jak organy opiniujące, kieruje się tymi samymi kryteriami. W przedmiotowej sprawie organy nie przeanalizował opinii i nie wypowiedział się co do zupełności tych dokumentów. Mało tego, działały na podstawie tych samych przesłanek przy ocenie wymogów wynikających z art. 63 ust. 1 uioś oraz dowodów zebranych w aktach, co organy opiniujące, a mimo to bez uzasadnienia stanowiska, bez wskazania przeciwnych twierdzeń do stanowiska organów opiniujących, stwierdziły obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. O naruszeniu przepisów postępowania świadczy również to, że w związku z wnioskiem Inwestora z [...] czerwca 2019 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji [...] sierpnia 2019 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie ujęte w rozdzielniku zawiadomienia strony postępowania, w liczbie 20 . Zauważyć należy, że zgodnie z art. 74 ust. 3a uioś stroną w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub, 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Przy czym ustawodawca w art. 74 ust. 3a pkt 3 uioś określa obszar, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie jako działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Ma to być oddziaływanie znaczące. Nie można zrównywać znaczącego oddziaływania, o którym mowa w art. 74 ust. 3a pkt 3 uioś z przekroczeniem standardów jakości środowiska, bowiem do kwestii tej odnosi się art. 74 ust. 3a pkt 2 uioś statuujący inną przesłankę uprawniającą do bycia stroną postępowania. Nie można ignorować narzuconego przez ustawę przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic tego terenu. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania nie może być dowolności. W tym miejscu należy wyjaśnić, że regulacja zawarta w art. 74 ust. 3a uioś stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa i ogranicza stosowanie tego przepisu w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie “strony" w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 kpa, zostało zawężone przez przepis art. 74 ust. 3a uioś. W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., przy ustalaniu kręgu stron postępowania przepis art. 28 kpa może być stosowany jedynie pomocniczo. W przedmiotowej sprawie organ ustalając strony postępowania nie wyjaśnił podstawy prawnej w oparciu, o którą ustalił krąg stron postępowania ujętych w rozdzielniku do decyzji. Powyższe uniemożliwiło Sądowi ocenę prawidłowości ustalenia liczby stron postępowania. Tym samym nie było możliwe wyjaśnienie, czy stron postępowania w sprawie jest 20, tak jak przyjął organ w rozdzielniku do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czy też jest ich 19, tak jak wskazał skarżący w skardze w punkcie 4. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie organu II instancji stanowi powtórzenie stanowiska organu I instancji w okrojonym zakresie, co stanowi naruszenie art. 15 kpa. Wobec powyższego za zasadne należy zatem uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa w związku z art. 65 ust. 3 uioś. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz dokonaniem swobodnej oceny dowodów, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dokonały swobodnej oceny dowodów, w szczególności nie odniosły się do opinii organów uzgadniających przedsięwzięcie na podstawie art. 64 uioś. Analiza materiału dowodowego i stanowisko zwarte w uzasadnieniach wydanych postanowień prowadzi do wniosku, że nie są pozbawione racji zarzuty dotyczące naruszenia art. 12 i art. 15 kpa. Reasumując, kontrolując zaskarżone postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania wymienionych powyżej w uzasadnieniu wyroku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało ich uchylenie. W ocenie Sądu, Burmistrz zignorował opinie organów opiniujących w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji powielił stanowisko organu I instancji bez odniesienia się do zarzutów zażalenia i przytoczył przepisy, bez odniesienia się do stanowiska strony zawartego w zażaleniu. Opinie organów uzgadniających nie mają charakteru wiążącego, choć niewątpliwie pochodzą od organów wyspecjalizowanych. Nie mogą zatem zostać całkowicie pominięte. W tej sytuacji ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji oceni, czy zasadnym jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i odniesie się nie tylko do danych wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia, ale i argumentów podnoszonych przez stronę w toku postępowania oraz opiniach organów uzgadniających. W kontekście tego zwrócić należy uwagę, że w razie uznania, że karta informacyjna przedsięwzięcia nie odpowiada na wszystkie pytania i nie rozwiewa wszelkich wątpliwości, organ powinien zobowiązać inwestora do jej uzupełnienia lub poprawienia wskazując kwestie tego wymagające. Organom opiniującym powinien zostać przedstawiony pełen materiał dowodowy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji, orzekając jak w wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w związku z art. 119 pkt 3 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.