II SA/Bd 199/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Sławomira P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [..] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę II SA/Bd 199/05 UZASADNIENIE W dniu [...] 2004 r. Komendant Powiatowy Policji w A. wydał rozkaz personalny nr [...]. Powołując się w nim na art. 41 ust. 1 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] 2004 r. podinspektora Sławomira P. Decyzję o zwolnieniu ze służby w/wym. funkcjonariusza organ I instancji podjął w związku z tym, że w dniu [...] 2004 r. Sąd Okręgowy we W. wydał prawomocny wyrok sygn. akt [...] utrzymujący w mocy wyrok skazujący Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] 2004 r. sygn. akt II [...] uznający podinspektora Sławomira P. winnym popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego tj. czynu z art. 178a § kk, art. 13 § 1 kk w związku z art. 178a § 1 kk. Organ I instancji w/wym. decyzji o wydaleniu ze służby na mocy art. 108 § 1 kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności, który uzasadniono ważnym interesem służby i społecznym polegającym na tym, iż nie jest celowe, aby policjant skazany prawomocnym wyrokiem sądowym pełnił w dalszym ciągu służbę w organie, którego jednym z zadań jest ściganie sprawców przestępstwa. Od decyzji o zwolnieniu ze służby skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił: • brak wykazania dodatku służbowego w kwocie 450 zł, • pozbawienie prawa do odprawy, • nie uwzględnienie podwyżki wynagrodzenia kwoty bazowej obowiązującej od dnia [...] 2004 r. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że rozkaz, od którego wniósł odwołanie nie uwzględnia szeregu okoliczności, które pojawiły się wraz z delegowaniem go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w T. W związku z delegacją, skarżący otrzymał dodatek służbowy w kwocie 450 zł, tymczasem rozkaz, od którego się odwołuje nie zawiera informacji o tym dodatku. Ponadto zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w A. przekroczenie w rozkazie uprawnień, poprzez pozbawienie go odprawy, działając na podstawie art. 114 ust. 4 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego jest to uprawnienie przewidziane przez ustawę dla Komendanta Głównego Policji. Skarżący został pozbawiony dodatku funkcyjnego w związku z wcześniej prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym, a w związku z tym, że postępowanie to zostało zakończone orzeczeniem, w którym nie stwierdzono naruszenia przez niego dyscypliny służbowej, zasady współżycia społecznego i jego interes wskazywałby na potrzebę wyrównania mu dodatku funkcyjnego do poziomu, w jakim otrzymują go inni policjanci zaszeregowani w 11 grupie uposażenia zasadniczego. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] 2004 r. nr 969 uchylił rozkaz wydany w I instancji w części dotyczącej składników uposażenia przysługujących skarżącemu od dnia [...] 2004 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji w dniu [...] 2004 r. w wymiarze: wynikający z zaszeregowania w 11 grupie uposażenia zasadniczego mnożnik 1,37 kwoty bazowej 1.910 zł oraz dodatek służbowy w kwocie 450 zł. W pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji stwierdził, że w rozkazie personalnym z dnia [...] 2004 r. błędnie wśród składników uposażenia wskazano dodatek funkcyjny zamiast służbowego, gdyż rozkazem personalnym z dnia [...] 2004 r. został skarżącemu cofnięty dodatek funkcyjny w kwocie 450 zł i w to miejsce w związku z delegacją do Komendy Miejskiej Policji w T. został przyznany dodatek służbowy w kwocie 450 zł. Organ nie podzielił argumentacji skarżącego odnośnie prawa do odprawy. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. organ I instancji w zaskarżonym rozkazie nie podjął decyzji o wypłaceniu funkcjonariuszowi odprawy. Do orzekania w tym zakresie uprawniony jest Komendant Główny Policji. Komendant Powiatowy Policji w A. zaskarżonym rozkazem zrealizował jedynie uregulowanie prawne wynikające z art. 114 ustawy o Policji tj. nie podjął decyzji o wypłaceniu odprawy. Organ nie znalazł podstaw do podwyższenia skarżącemu dodatku funkcyjnego, gdyż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji regulujące przyznawanie dodatków do uposażenia nie różnicuje wysokości dodatków od grupy zaszeregowania, dlatego policjanci na równorzędnych stanowiskach mogą posiadać dodatki służbowe lub funkcyjne na różnych wysokościach. Podwyższenie dodatku jest w gestii przełożonych, którzy nie podnosili tego dodatku w stosunku do skarżącego. W skardze do Sądu skarżący zaskarżył rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w części dotyczącej: • pozbawienia go dodatku funkcyjnego w kwocie 450 zł, • braku regulacji dodatku funkcyjnego w okresie pozostawania poza Policją. Organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej P.p.s.a. Podkreślenia wymaga to, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publiczne sprowadza się do jego oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, że przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest orzeczenie zawarte w rozkazie personalnym z dnia [...] 2004r., nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. utrzymujące w mocy zwolnienie go ze służby z [...] 2004r. Podstawą tego zwolnienia było wystąpienie przesłanki zawartej w art. 41 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Przepis ten stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w dniu [...] 2004r. Sąd Okręgowy we W. wydał prawomocny wyrok sygn. akt II [...], utrzymujący w mocy wyrok skazujący Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] 2004r. sygn. akt [...] o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Tak więc rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby Sławomira P. nie naruszył przepisów prawa. Stosownie do art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie w/wym. ze służby nastąpiło przez przełożonego wymienionego w art. 32 ust. 1, a więc Komendanta Powiatowego Policji w A. Skarżący, w zaskarżeniu rozkazu personalnego wydanego przez organ II instancji nie kwestionuje podstawy zwolnienia. Zarzuty zawarte w skardze dotyczą określonych w rozkazie z dnia [...] 2004r. składników uposażenia od dnia [...] 2004r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji tj. [...] 2004r., gdyż organ II instancji uchylając rozkaz personalny z dnia [...] 2004r. nr [...] w części dotyczącej składników uposażenia orzekł co do istoty sprawy stosownie do art. 138 §1 kpt. 2 k.p.a i określił składniki uposażenia w wymiarze wynikającym z zaszeregowania w jedenastej grupie uposażenia zasadniczego, stosując mnożnik 1.37 kwoty bazowej 1.910 zł oraz dodatek służbowy w kwocie 450 zł. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Orzekając w ten sposób Komendant Wojewódzki Policji w B. postąpił zgodnie z prawem, gdyż w dniu wydania rozkazu personalnego dysponował materiałem dowodowym zebranym w zakresie pozwalającym mu na wydanie rozstrzygnięcia w trybie powyższego przepisu, a więc decyzji uchylającej w części orzeczenie organu I instancji i w tym zakresie orzekającej co do istoty sprawy. Zgodnie z tym przepisem organ II instancji posiada kompetencje merytoryczno- reformacyjne. Podkreślenia wymaga to, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby jest decyzją administracyjną znajdującą swoją szczególną regulację w § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002r. Nr 151, poz. 1261) na podstawie delegacji ustawowej dla Ministra zawartej w art. 81 ust.1 ustawy o Policji. Dokonując analizy poszczególnych elementów, które powinien zawierać rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby zgodnie z brzmieniem § 22 cytowanego wyżej rozporządzenia Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie. Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. uchylające rozkaz personalny z dnia [...] 2004r. nr [...] w części dotyczącej składników uposażenia i określające te składniki zgodnie z istniejącym stanem faktycznym, jak również w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymujące w mocy, zawiera prawidłowe elementy. Skarżący uważa, że został pozbawiony dodatku funkcyjnego w kwocie 450 zł. Uprawnienie do tego dodatku przysługuje mu na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. ( Dz. U. z 2001r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Ponadto skarżący uważa, że nie uregulowano mu dodatku funkcyjnego w okresie pozostawania poza służbą. Sąd oceniają sporne składniki uposażenia istniejące w dacie wydania orzeczenia o zwolnieniu ze służby nie dopatrzył się błędu organu. W rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza policji wydanym na postawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm. ), organ nie ustala składników uposażenia. W tym zakresie orzeczenie ma charakter deklaratoryjny, gdyż jedynie potwierdza stan faktyczny istniejący w dniu wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby. Każdy ze składników uposażenia ustalany jest w oparciu o właściwą dla niego podstawę prawną, odrębnymi orzeczeniami, które podlegają zaskarżeniu. Rozstrzygnięcia te nie mieszczą się jednak w granicach niniejszej sprawy rozpoznawanej w przedmiocie zwolnienia ze służby. Z powyższych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.