II SA/Bd 20/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stypendium oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 20/04 UZASADNIENIE Decyzją z [...], [...] Starosta I. na podstawie art. 37 d i art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przyznał A. M. prawo do stypendium w związku z podjęciem przez nią dalszej nauki w ciągu 6 miesięcy po utracie statusu absolwenta. Na mocy tej decyzji bezrobotna otrzymała stypendium na okres dwunastu miesięcy - od 11 września 2002 r. do 10 września 2003 r. W tym stanie rzeczy Starosta I. powołując się na art. 37 d ust. a wskazanej ustawy, decyzją z dnia [...], [...] orzekł o utracie przez A. M. prawa do stypendium z dniem 9 września 2003 r. gdyż upłynął okres dwunastu miesięcy pobierania stypendium z tytułu odbywania nauki w szkole ponadpodstawowej dla dorosłych. Pismem z dnia 22 października 2003 r. A. M. odwołała się od decyzji Starosty I. z dnia [...] i wniosła o dalsze wypłacanie stypendium, z uwagi na to, że nie posiada własnych środków na kształcenie, a także nie może liczyć na pomoc bezrobotnych rodziców, których trudna sytuacja materialna uniemożliwia finansowanie jej dalszej nauki. Decyzją z [...], Nr [...] Wojewoda Kujawsko-Pomorski na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 37 d ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 138 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty I. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przepis art. 37 d ust. 1 wskazanej ustawy stanowi, że bezrobotnemu zamieszkałemu w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, który po utracie statusu absolwenta, w okresie 6 miesięcy podjął dalszą naukę w systemie wieczorowym lub zaocznym w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej albo w szkole wyższej, starosta, na wniosek bezrobotnego, przyznaje stypendium w wysokości 60 proc. kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy. W ocenie organu przepis ten jasno precyzuje kwestię warunków przyznania, terminu nabycia prawa i okresu pobierania stypendium. Nie wynika z niego możliwość wydłużenia bezrobotnemu okresu pobierania stypendium ponad ustawowy 12-miesięczny okres w związku z kontynuowaniem przez niego nauki lub z uwagi na trudna sytuację materialną. Nie zgadzając z tym rozstrzygnięciem A. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie zasad współżycia społecznego oraz niesprawiedliwość społeczną. Wniosła o przyznanie stypendium na kontynuację pozostałych dwóch lat nauki w szkole średniej gdyż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zabrania przedłużania okresu wypłacania stypendium. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Stypendium przyznano skarżącej A. M. na podstawie przepisu art. 37 d w związku art.6 pkt 6 lit.b ustawy z 14 grudnia 1999 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz.56 z późn. zm.). Powołany wyżej przepis art.37 d ust.1 stanowi, że bezrobotnemu zamieszkałemu w powiecie (gminie) uznanemu za zagrożonego szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, który po utracie statusu absolwenta, w okresie 6 miesięcy podjął dalszą naukę w systemie wieczorowym lub zaocznym w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej albo w szkole wyższej starosta na wniosek bezrobotnego, przyznaje stypendium w wysokości 60% kwoty zasiłku, o którym mowa w art.24 ust.1wypłacone przez okres 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust.1a - 3. Skarżącej wypłacano zgodnie z tym przepisem stypendium przez 12 miesięcy. Okoliczność, że w dalszym ciągu kontynuuje ona naukę nie ma wpływu na okres wypłaty stypendium ponad 12 miesięcy ustalony przez ustawodawcę w art.37 d ust.1. Analiza treści tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że stypendium przyznane na jego podstawie wypłacane jest przez okres 12 miesięcy i okres ten nie może ulec przedłużeniu z uwagi na jakiekolwiek okoliczności. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd na zasadzie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) orzekł jak w sentencji wyroku.