II SA/Bd 20/06

Dnia 5 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia trasy przejazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz I. B. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2005 r. NR [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. ) oraz w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta I. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w sprawie odmowy uzgodnienia trasy przejazdu dla I. B., w związku z planowanym przez firmę uruchomieniem regularnego przewozu osób na linii [...], w granicach administracyjnych miasta I. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołał stanowisko organu I instancji i wskazał, że planowana przez skarżącą trasa ma 16 przystanków w samym I. i tylko 2 w S. i Ł., co tworzy linię miejską, na której już działa 5 przewoźników. Wskazał ponadto, że organ I instancji jako współdziałający w trybie art. 106 cyt. kodeksu postępowania administracyjnego, dla pełniejszego wyjaśnienia sprawy dokonał analizy potrzeb przewozowych lokalnej społeczności oraz rentowności przewozów. W wyniku czego organ stwierdził, że nasycenie usług na najbardziej rentownych trasach prowadzi do nierównomiernego rozwoju miasta i w związku z tym takie nasycenie linii jest nieuzasadnione. Na zarzuty pełnomocnika skarżącej, podważające upoważnienie Prezydenta Miasta I. do wydawania przedmiotowego postanowienia, mimo, że jest to tylko opinia, organ wskazał na obowiązujący w tym zakresie przepis art. 106 kpa. Organ podniósł, że wniosek pełnomocnika skarżącej o wyłączenie Prezydenta Miasta na tym etapie sprawy jest spóźniony i jako taki nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego i złożył skargę do tut. Sądu. W złożonej skardze wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił, iż jest niezgodne z przepisami prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi wskazał na załączoną do skargi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] wraz z jej uzasadnieniem, które to uzasadnienie zdaniem pełnomocnika skarżącej należy potraktować jako uzasadnienie wniesionej przez niego skargi. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zatem do Sądu należy ocena czy dane rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z prawem zarówno materialnym jak i procesowym. Sąd nie podziela zarzutów dotyczących przekroczenia zakresu przedmiotowego opinii i niewłaściwości organu uzgadniającego. Zgodnie z art.18 ust. 1pkt. 1 lit. e ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 roku Nr 204, poz. 2088 ze zm.) wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu przewozu przez m. in. starostę, w uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta właściwym ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu. Przepis ten wyraźnie określa podmiot, który wydaje zezwolenie oraz podmiot z którym należy dokonać uzgodnienia przed wydaniem zezwolenia. Organ dopełnił ciążącego na nim obowiązku i wystąpił o uzgodnienie do podmiotu, który jest właściwy do zajęcia stanowiska z uwagi na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Stąd zdaniem Sądu zarzut co do niewłaściwości organu nie zasługuje na uwzględnienie. Wydane przez organ uzgodnienie nie jest rozstrzygnięciem sprawy objętej wnioskiem. Ustawodawca wyraźnie wskazuje na charakter wypowiedzi organu. Zgodnie z art. 106 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zasięgnięciu stanowiska przez ten organ. W rozpoznawanej sprawie zasadnie organ przyjął, że uzgodnienie musi odbywać się według reguł określonych w cytowanym przepisie. Pozostaje zatem ocena, czy zajęcie stanowiska przez Prezydenta spełnia kryteria uzgodnienia. Uzgodnienie musi odnosić się do istotnych elementów, które należy brać pod uwagę przy wydawaniu zezwolenia. Aby stwierdzić, że jest pełne i właściwe powinno zwierać analizę istotnych okoliczności faktycznych i wnioski. Zdaniem Sądu ocena organu, że Prezydent wypełnił te zadania jest prawidłowa, zatem zarzut skargi o przekroczeniu zakresu przedmiotowego opinii nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć też na uwadze fakt, że gdyby nawet doszło do przekroczenia zakresu uzgodnienia, to okoliczności te byłyby obojętne dla organu wydającego ostateczną decyzję w sprawie. Skarga zasługuje natomiast na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, na etapie I instancji w sprawie oprócz skarżącej występowali także inni przewoźnicy : - A. B. linia [...], - W. K. linia [...] oraz T. J. Natomiast w II instancji organ odwoławczy ograniczył się do dwóch stron : skarżącej i Prezydenta Miasta I. Pozostali uczestnicy postępowania zostali pominięci. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie zapewnił wszystkim stronom i uczestnikom postępowania czynnego udziału w sprawie, przez co naruszył zasadę wynikającą z obowiązywania art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) dalej k.p.a. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym rozciąga się na postępowanie przed organami administracji I i II instancji, a także na postępowania nadzwyczajne. Obowiązuje ona również w trakcie postępowania prowadzonego przez organ współdziałający na podstawie art. 106 k.p.a. Artykuł 10 § 2 k.p.a. wprowadza wyjątek pozwalający na odstąpienie od omawianej zasady. Wyjątek ten warunkowany jest spełnieniem łącznie dwu przesłanek: po pierwsze – załatwienie sprawy niecierpiącej zwłoki; po drugie - wystąpienie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub grożąca niepowetowana szkoda materialna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano na to, iż naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową. Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c postanowiono jak w sentencji wyroku.