II SA/Bd 202/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta W., na podstawie art. 105 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt 8, art. 148 § 1 i art. 149 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), umorzył wznowione postanowieniem z dnia [...] postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [..], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu [...] pozwolenia na budowę 33 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. W uzasadnieniu rozstrzygniecie organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 1 października 2007 r. (sprecyzowanym w dniu 9 października 2007 r.) Z. D. wystąpiła o wznowienie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 kpa postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...], wskazując że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO), decyzją z dnia [...] nr [...], stwierdziło nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 33 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. , stanowiącej podstawę udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony Prezydent Miasta W. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie zakończone w/w ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu [....] pozwolenia na budowę 33 miejsc postojowych, 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. Powyższa decyzja, jak wskazał organ, została uchylona w całości decyzją Wojewody K. z dnia [...] nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu [...] pozwolenia na budowę 29 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] we W. Wskazaną decyzję organu I instancji Wojewoda K., decyzją z dnia [...], uchylił w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia w/w pozwolenia na budowę 29 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] we W. i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania przed organem I i II instancji. Na powyższą decyzję Wojewody K. Z. D., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w wyniku rozpatrzenia której Sąd wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...], wskazując że w przypadku wydania błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, mimo uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, organ I instancji może umorzyć wszczęte nieprawidłowo postępowanie. Biorąc pod uwagę wskazane ustalenia faktyczne oraz treść w/w wyroku Sądu z dnia 3 marca 2010 r., mającego jak wskazał organ wiążący dla niego charakter, Prezydent Miasta W. stwierdził, że wniosek Z. D. z dnia 1 października 2007 r. (sprecyzowany w dniu 9 października 2007 r.) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [....] nr [...] został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Decyzja bowiem SKO we W. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta W. o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...], została wydana w dniu [...] i stała się ostateczna z dniem [...]. Zatem, zdaniem organu, przekroczony został w sprawie ustawowy termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę jego wznowienia. Uznając w związku z tym, że postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] było błędne, organ stwierdził, że w sprawie należało umorzyć wznowione błędnie postępowanie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r. o sygn. akt I OSK 1978/06, organ podkreślił, że we wskazanym orzeczeniu Sąd wyraził stanowisko, zgodnie z którym, w przypadku wydania postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, należy umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Od powyższej decyzji Z. D. wniosła odwołanie, w którym opisując przebieg toczącego się postępowania w przedmiotowej sprawie, skonstatowała że inwestor nie posiada pozwolenia na budowę miejsc postojowych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda K. decyzją z dnia [...] nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że decyzją z dnia [...] SKO we W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o warunkach zabudowy oraz, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, i że przesłanka ta stanowiła w przedmiotowej sprawie podstawę wniosku odwołującej z dnia 9 października 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę spornych miejsc postojowych, organ odwoławczy stwierdził, że z zestawienia dat kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a kiedy wniosła podanie o wznowienie postępowania wynika, że wnioskująca uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonemu w art. 148 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, jak podkreślił organ, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem organu odwołująca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w dniu zapoznania się z decyzją SKO we W. z dnia [...], która stała się ostateczna w dniu [...]. Skoro więc, jak wskazał organ, odwołująca wniosła podanie o wznowienie postępowania w dniu 9 października 2007 r., to należało uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu jako bezprzedmiotowego wznowionego nieprawidłowo postępowania, zważywszy że organ w tym zakresie był związany wyrokiem Sądu z dnia z dnia 3 marca 2010 r. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że z powodu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, sprawa pozwolenia na budowę nie mogła zostać rozpoznana ponownie, wobec czego nadal w obiegu prawnym pozostaje decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę 33 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. Na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody skarżąca Z. D. złożyła skargę. Podniosła w niej, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę złożyła w ustawowym miesięcznym terminie, w dniu 19 marca 2007 r., że organ I instancji w decyzji z dnia [...] zmienił uzasadnienie wyroku WSA Bydgoszczy z dnia 3 marca 2010 r. przez to, że przyjął iż w przypadku wydania błędnego postanowienia o wznowienie postępowania, mimo uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania może umorzyć wszczęte nieprawidłowo postępowanie. Podkreśliła także, że WSA w Bydgoszczy przed wydaniem wyroku z dnia 3 marca 2010 r. badał zgodność z prawem rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno – budowlanej, a ocena prawna zawarta w tym wyroku, zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), dalej powoływanej w skrócie "p.p.s.a.", wiąże nie tylko strony i sąd który ją wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skarżąca wskazała ponadto, że Wojewoda utrzymując w mocy decyzje z dnia [...] decyzją Prezydenta z dnia [...], zatwierdził projekt na nieaktualnej mapie dla celów projektowych odnośnie działki nr [...], co jest niezgodne z art. 34 i 35 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. oraz, że na terenie objętym decyzją z dnia [...] aktualnie funkcjonuje płatny parking, na którym inwestor parkuje ponad 90 samochodów, 15 w garażach nie zachowując odległości wynikających z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie licząc się ze stronami i zdrowiem mieszkańców bloku wielorodzinnego przy ul. [...], który to obiekt znajduje się w obszarze oddziaływania parkingu. Skarżąca wniosła o legalizację parkingu po myśli art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ zaistniała sytuacja nie jest zgodna z prawem budowlanym, czego potwierdzeniem jest wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SAB167/97, a co w konsekwencji powinno skutkować zamknięciem parkingu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracyjnej publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w zakres uprawnień organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej uwzględnienie stwierdzenia jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Oceniając więc zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawa. Na wstępie koniecznym jest także podkreślenie, że przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie była legalność, a więc zgodność z obowiązującymi przepisami prawa rozstrzygnięć organów administracji dotyczących wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę 33 miejsc postojowych i 30 miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz potwierdzeń na terenie działki nr [..] przy ulicy [...] we W. w kontekście wskazań zawartych w uzasadnień wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 25/10. Warto w związku z tym przypomnieć, że Sąd w przytoczonym wyżej wyroku wskazał, że organ I instancji nie poczynił koniecznych ustaleń w przedmiocie zachowania przez skarżącą miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który to termin zgodnie z przepisem art. 148 § 1 kpa należy liczyć od dnia dowiedzenia się przez skarżącą o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania- czyli decyzji SKO we W. z dnia [...], oraz że w przypadku ustalenia, że do przekroczenia tego terminu doszło koniecznym było umorzenie wcześniej wszczętego (postanowieniem z dnia [...]) postępowania wznowieniowego przez organ I instancji, albo wydanie przez organ II instancji w związku z rozpatrywaniem odwołania skarżącej z dnia [...] decyzji uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną i umarzającej postępowanie przed organem I instancji. Mając powyższe na uwadze sąd wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. uchylił decyzję organów obu instancji nakazując ponownie rozpoznać sprawę przy uwzględnieniu rozważań dotyczących naruszenia norm prawa procesowego w celu ich wyeliminowania. Przez co, w ocenie sądu należy rozumieć, konieczność ustalenia zachowania przez skarżącą miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. , a w przypadku ustalenia, że został on przekroczony -umorzenia postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 105 § 1 kpa. Zawarta w omawianym wyroku sądu z dnia 3 marca 2010 r. ocenia prawna i wskazania co do dalszego postępowania tak jak wyżej przedstawione, zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naruszenie przez organy administracji zasady związania oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu spowodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd w niniejszym postępowaniu. W świetle powyższego, w sytuacji gdy organy administracji ustaliły, że skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania wynikającemu z art. 148 § 1 kpa (podanie, skarżącej o wznowienie postępowania zostało złożone w dniu 9 października 2007 r., a decyzja będącą przesłanką wznowienia postępowania stała się ostateczna w dniu [...]), koniecznym było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa. Tak też organ I instancji uczynił i dlatego prawidłowo organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w stopniu skutkującym jej uchylenie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.