II SA/Bd 204/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [....], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA /Bd 204/04 UZASADNIENIE Pan Z. Z., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję nr [...] z dnia [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] wydaną przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w przedmiocie nie przyznania dodatku operacyjnego za dyżury bojowe w systemie obrony powietrznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący pełnił dyżury w sektorach nadzoru Ruchu Lotniczego w Ś. W związku z rozformatowaniem Sektora Nadzoru Ruchu Lotniczego z dniem [...] 2002r. został przydzielony do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub przeniesienia do innej jednostki wojskowej na ewidencję oraz wszelkiego rodzaju zaopatrzenia do dyspozycji dowódcy JW [...] Ś. Następnie rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. z dniem [...] 2002r. został oddelegowany do pełnienia obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy do [...] Sektora Nadzoru Ruchu Lotniczego Dolnej Przestrzeni Powietrznej Ś. Powyższą okoliczność potwierdza wyciąg z rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...]. Kolejny wyciąg z rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] potwierdza, że rozkazem dziennym nr [...] z dnia [....]. Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dniem [...] 2003r. skarżący został oddelegowany do pełnienia obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy do [...] SNRL DPP Ś. W dniu 2 kwietnia 2003r. Pan Z. Z. złożył wniosek do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] o wypłacenie należności finansowych z tytułu pełnienia nieetatowych dyżurów w 2002 i 2003r., gdyż zgodnie z rozkazem Dowódcy WLOP [...] z dnia [...] pełnił służbę poza etatem ewidencyjnym JW [...] Ś. W wyniku uwzględnienia żądania skarżącemu w dniu [...] 2003r. został przyznany dodatek operacyjny w wysokości 4 % uposażenia bazowego za każdy pełniony dyżur. Stwierdzono, że żołnierz zawodowy - kpt. Z. Z. pełnił całodobowe dyżury poza stałym systemem dyżurów w wyszczególnionych miesiącach i dniach. Jako podstawę prawną powołano rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy ( Dz. U. Nr 90 z 2000r., poz. 1005 z późn. zm. ). Powyższą okoliczność potwierdza wyciąg z rozkazu dziennego z dnia [...] JW. [...] . Przyznane należności nie zostały wypłacone, a drugą decyzją nr [...] z dnia [...] odmówiono przyznania skarżącemu dodatku operacyjnego za dyżury bojowe w systemie obrony powietrznej. Powyższe uzasadniono tym, że dyżury pełnione przez żołnierzy zawodowych SNRL są zaliczane do służb dyżurnych w stałym systemie dyżurów. Z tego powodu brak podstaw prawnych do wypłacenia należności. Skarżący w dniu [...] 2004r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił organowi błędne potraktowanie jego wniosku z dnia [...] 2003r. jako wniosku w nowej sprawie. Podniósł, że wniosek o wypłacenie należności za dyżury złożył w dniu [...] 2003r. i organ wydał w sprawie pozytywną dla niego decyzję w dniu [...] 2003r. Natomiast pismem z dnia [....] 2004r. złożył zażalenie na brak wykonania rozkazu o wypłacie w/w należności. Jednocześnie skarżący w odwołaniu zarzucił decyzji organu i instancji naruszenie art. 35,36,37,38 k.p.a. Odwołanie skarżącego nie zostało uwzględnione i w dniu [...] 2004r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] o nie przyznaniu dodatku operacyjnego za dyżury bojowe w systemie obrony powietrznej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na opinię Szefa Służby Ruchu Lotniczego, z której wynikało, iż pełnione przez skarżącego dyżury odbywały się w stałym systemie dyżurów, za które nie płaci się dodatku za każdy pełniony dyżur tylko za dziewiąty i następny, stosownie do § 24 ust.3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy ( Dz. U. Nr 90 poz. 1005 z późn. zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący podnosi, iż w JW [...] [...] SNRL DPP Ś. pełnił dyżury poza rozkazem ewidencyjnym i był poza przydziałem etatowym. Ponadto powołuje się na okoliczność, że należności już raz zostały mu przyznane, a następnie na skutek wniesionego zażalenia wydano decyzję odmawiającą wypłaty. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wyjaśnił, że pełnienie dyżurów w stałym systemie, czy też poza stałym systemem zależy od "zajmowanego stanowiska służbowego bądź zakresu powierzonych obowiązków". Zdaniem organu, skarżący pełnił obowiązki służbowe kontrolera ruchu lotniczego. Potwierdzają to rozkazy dzienne nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...]. Z powyższych względów organ podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy ( Dz. U. Nr 90 poz. 1005 z późn. zm.) ustawodawca określił krąg podmiotów właściwych do przyznania dodatków do uposażenia zawodowego, ale również wskazał , że właściwą formą dokonania tej czynności jest decyzja. Z tego też względu, skoro rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] stwierdzono, że żołnierz zawodowy - kpt Z. Z. pełnił całodobowe dyżury poza stałym systemem dyżurów w wyszczególnionych miesiącach i dniach w 2002r i 2003r. i przyznano jemu dodatek operacyjny w wysokości 4 % uposażenia bazowego za każdy pełniony dyżur, to nie można było drugą decyzją w tej samej sprawie nr [...] z dnia [...] rozstrzygnąć o odmowie przyznania tego samego dodatku, gdyż przedmiot żądania nie uległ zmianie. Okoliczność powyższą organ odwoławczy całkowicie pominął w uzasadnieniu decyzji, mimo iż skarżący wskazywał w odwołaniu, że pismo z dnia [...] 2003r. nie jest nowym wnioskiem w sprawie, a jedynie zażaleniem na niewykonanie decyzji z dnia [...] 2003r. orzekającej o przyznaniu dodatku. Z powyższych względów Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdza, że decyzja organu I instancji rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (res iudicata). Dla stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. W rozpatrywanej sprawie nie można mieć wątpliwości, że organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności, że w sprawie już raz została wydana decyzja merytorycznie rozstrzygająca co do istoty sprawy. Organ wydając w tej samej sprawie drugą decyzję spowodował, że została ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 i 135 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 10 czerwca 2003r. z uwagi na wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie mając na względzie przepis art.152 cyt. wyżej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu .