II SA/Bd 204/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant asystent sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. i K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2015 r. nr ... w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa K.-P. z dnia ... 2014 r., nr ..., 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) postanowieniem z dnia [...].01.2015 r. wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10 a w zw. z art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 5, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647; ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), powoływanej w skrócie jako "kpa", utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...].10.2014 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w bryłę budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...]/29 obręb M., gmina B., w zakresie zgodności z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Państwo K. i K. Z. (skarżący) wnioskiem z dnia 18 lipca 2014 r. zwrócili się do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w bryłę budynków wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...]/29 obręb M. gmina B.. Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie jej zgodności z zadaniami samorządu województwa. Postanowieniem z dnia [...].08.2014 r. Marszałek Województwa [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że dla terenu objętego inwestycją obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1993 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ww. planie miejscowym teren przedmiotowej inwestycji znajdował się częściowo na terenach przeznaczonych na cele publiczne o znaczeniu ponadlokalnym, opisanych jako "Projektowane linie WN ze strefą ochronną", oznaczonych symbolem "[...]". Po przeprowadzeniu analizy w zakresie zgodności planowanej inwestycji z Planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2003 r., stwierdzono, iż na części wnioskowanego terenu przewiduje się zadanie ponadlokalne nr [...] realizujące cele publiczne w ramach infrastruktury technicznej (rozbudowa stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400 kV). Planowana inwestycja pozostaje w kolizji przestrzennej z tymże zadaniem. Pismem z dnia 25.08.2014r. Państwo K. i K. Z. wnieśli zażalenie na to postanowienie. Podnieśli oni w nim, że nie można odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy powołując się na bliżej nieokreślone materiały uzyskane od wykonawcy projektowanej linii energetycznej. Faktyczny przebieg linii energetycznej nie został jeszcze ustalony i posiada on kilka wariantów przebiegu, co wynika z prowadzonych rozmów z inwestorem spółką P. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając uchybienia proceduralne polegające na naruszeniu art. 7 i art. 77 kpa poprzez niedokładne zbadanie i wyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności nie wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości, iż w planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren inwestycji był przeznaczony pod inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym lub krajowym - w aktach sprawy brak było wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...], z którego by wynikało, że teren inwestycji został przeznaczony pod inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym lub krajowym. Po uzupełnieniu materiału dowodowego postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. Marszałek Województwa [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. W motywach rozstrzygnięcia organ ponownie stwierdził, że dla terenu objętego inwestycją obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1993 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ww. planie miejscowym teren przedmiotowej inwestycji znajdował się częściowo na terenach przeznaczonych na cele publiczne o znaczeniu ponadlokalnym, opisanych jako "Projektowane linie WN ze strefą ochronną", oznaczonych symbolem "[...]". Po przeprowadzeniu analizy w zakresie zgodności planowanej inwestycji z Planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2003 r., stwierdzono, iż na części wnioskowanego terenu przewiduje się zadanie ponadlokalne nr [...] realizujące cele publiczne w ramach infrastruktury technicznej (rozbudowa stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400 kV). Planowana inwestycja pozostaje w kolizji przestrzennej z tymże zadaniem. Co prawda w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] nie podtrzymano zamiaru realizacji wskazanej linii elektroenergetycznej to jednak w "Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030" wskazuje się przebieg dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] m.in. przez teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Pismem z dnia 21.10.2014 r. skarżący wnieśli zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Podnieśli oni w nim, że wolność zagospodarowania terenu do którego posiada się tytuł prawny zagwarantowana jest w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może być ograniczona tylko w wyjątkowych, ściśle ograniczonych wypadkach a taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, co do zarzutów podniesionych wobec zaskarżonego postanowienia wyjaśniło, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem, którego regulacje stanowią wytyczne dla planowania przestrzennego na niższym szczeblu i wiążą bezpośrednio podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. Brak konieczności uwzględniania zapisów planów województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłby do całkowitego zdeprecjonowania postanowień planów województwa i dawałby możliwości zupełnego nieliczenia się z planowaniem o ponadlokalnym charakterze, (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r., IV SA/Wa 459/12, CBOSA). Oznacza to, że w zakresie wydanej decyzji organ powinien uwzględniać zapisy obowiązującego wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO podkreśliło, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy stwierdza jedynie zgodność zamierzenia z realizacją zadań samorządowych. Postanowienie, uzgadniające lokalizację inwestycji, nie oznacza uzgodnienia poszczególnych rozwiązań technicznych dotyczących organizacji i bezpieczeństwa ruchu, a także nie odnosi się do zagadnienia ewentualnej potrzeby zmiany przebiegu jej trasy, natomiast ma na celu uniknięcie kolizji interesów podmiotów uczestniczących w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Organ uzgadniający na tym etapie postępowania nie posiada kompetencji do rozpatrzenia sprawy w zakresie innych wymogów, w odniesieniu do terenu objętego planowaną inwestycją. W rozpatrywanej sprawie organ administracji publicznej pierwszej instancji stwierdził na podstawie zgromadzonego i uzupełnionego materiału dowodowego, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w kolizji przestrzennej z zadaniem ponadlokalnym nr [...] realizującym cele publiczne w ramach infrastruktury technicznej (rozbudowa stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400 kV). W "Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030" wskazuje się przebieg dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] a z materiałów otrzymanych od wykonawcy wynika, iż przebieg linii wraz z pasem technologicznym obejmuje większość terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Takie ustalenia, zdaniem SKO pozwoliły na odmowę uzgodnienia przedłożonego projektu. W skardze na to postanowienie skarżący zarzucili naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 10 i pkt 10 a w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 oraz art. 6 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upup") oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa i na tej podstawie wnieśli o uchylenie tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...].10.2014 r., oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że planowana inwestycja ma zostać zlokalizowany na nieruchomości skarżących, na działce [...]/29 położonej w obrębie M., gmina B., oraz że obowiązywał co do niej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (mpzp) gminy B., zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z [...] czerwca 1993 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31 grudnia 2003 r. W mpzp działka nr [...]/29 znajdowała się częściowo w terenie przeznaczonym na cele publiczne, tj. projektowane linie WN ze strefą ochronną. Skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość od Gminy B. aktem notarialnym zawartym dnia 25.05.2006 r., po przeprowadzeniu przez Gminę przetargu nieograniczonego. Zarówno w protokole z ustnego przetargu nieograniczonego z dnia 8.05.2006 r., jak i w treści aktu notarialnego, określono, iż sprzedawana nieruchomość jest gruntem rolnym, przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Skarżący wskazali, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowach w zakresie zgodności planowanej inwestycji z zadaniami rządowymi lub samorządowymi, służącymi realizacji celu publicznego w odniesieniu do art. 48 ustawy, stanowiącego podstawę prawną dla sporządzania oraz przyjmowania rządowych programów służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Podstawę sporządzania programów rządowych może więc w odpowiednim zakresie stanowić koncepcja zagospodarowania przestrzennego kraju, o której mowa w art. 47 cyt. ustawy. Koncepcja powinna wówczas wyraźnie określać ten zakres (art. 47 ust. 3 upzp). Aktualnie obowiązująca Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 nie formułuje ustaleń i zaleceń odnoszących się do przygotowania i wyznaczania programów, stąd przepis art. 48 nie miał dotychczas zastosowania w praktyce a programy, o których mowa w przepisie nie zostały jak dotąd przyjęte. Podkreślono, że Rada Ministrów przyjmuje programy określone w art. 48 w drodze rozporządzenia, co skutkuje tym, iż w odróżnieniu od koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, programy rządowe (po ich uchwaleniu) mają charakter przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wobec tego, że programy rządowe, o których mowa w art. 48 ustawy nie powstały, nie zostały w nich określone cele publiczne, z którymi mógłby kolidować projekt decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp. W związku z tym przywoływana w decyzji Marszałka Województwa [...] argumentacja, iż odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy uzasadnia opracowana w celu zabezpieczenia energetycznego kraju Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030, która przewiduje na terenie gminy B. budowę linii elektroenergetycznej 400 kv relacji [...] jest w żaden sposób nieuzasadniona. Samo, bowiem ujęcie inwestycji w KPZK 2030 nie powoduje możliwości realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i nie może wpływać na ograniczenie praw skarżących wynikających z posiadanego przez nich prawa własności nieruchomości, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp. Podstawy dokonywanego uzgodnienia w myśl art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10 a upzp nie może również stanowić stanowisko wykonawcy projektowanej linii spółki P., zgodnie, z którym projektowana linia przebiegać będzie przez teren objęty projektem decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnieśli, że w razie ujęcia budowy linii elektroenergetycznej relacji [...], przewidzianej w KPZK 2030 w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] zgodnie z art. 39 ust 4 i 5 upzp wskazana inwestycja publiczna mogłaby pozostawać w kolizji z projektowaną inwestycją, objętą projektem decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji jednak, gdy budowa linii elektroenergetycznej relacji [...] nie została uwzględniona w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] jej planowanie nie może wpływać na ograniczenie praw skarżących w zakresie wolności zagospodarowania nieruchomości, do której posiadają tytuł prawny i być podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez organ uzgadniający. Z kolei art. 53 ust.4 pkt 10 a upzp nakłada na organ prowadzący postępowanie w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązek uzgodnienia z m.in. marszałkiem w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 upzp, a więc w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym ujętych w planie zagospodarowania województwa. W przedmiotowej sprawie również w tym zakresie projekt decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy B. podlegał procedurze uzgodnieniowej w zakresie przeznaczenia rzeczonych terenów do realizacji celów publicznych opracowanych w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Wskazany plan został przyjęty uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 97, poz. 1437. W Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] nie podtrzymano zamiaru realizacji ujętej w uchylonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linii elektroenergetycznej 400 kV. Natomiast w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] w dziale poświęconym energetyce, w przedmiocie zamierzeń modernizacyjnych i inwestycji dotyczących obszaru województwa [...] przewidziano w latach 2001-2010 rozbudowę stacji [...] o rozdzielnię 400 kV z transformatorem 400/110 kV dla poprawy zasilania miasta B. i okolic. Dalej wyjaśniono, iż plan rozwoju spółki P. zakłada modernizację obiektów stacyjnych, do których zaliczono G., W., B. i T. Modernizacje nie powodują dodatkowego zapotrzebowania na teren. (str. 85 Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...]). Wskazana inwestycja polegająca na rozbudowie stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400 Kv z zakreślonym terminem realizacji inwestycji do 2010 r., miała zostać zrealizowana przez spółkę P. i została umieszczona pod poz. [...], w tabeli zadań ponadlokalnych realizujących cele publiczne - Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] (str. 111 Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...]). Przenosząc powyższe ustalenia na kanwę przedmiotowej sprawy skarżący wskazali, że organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż planowana inwestycja skarżących pozostaje w kolizji przestrzennej z zadaniem celu publicznego polegającym na rozbudowie stacji [...]. Po pierwsze ujęta w planie inwestycja miała zakreślony termin realizacji do 2010 r., który to termin bezskutecznie upłynął, a także plan ten wprost wskazuje, iż do jego ewentualnej realizacji nie ma potrzeby zwiększonego zapotrzebowania na teren, stąd bezpodstawne jest na tej podstawie ograniczanie praw skarżących do inwestowania na terenie objętym projektem decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie w pełni uzasadniony jest więc zdaniem skarżących zarzut naruszenia art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez niedokładne zbadanie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a także naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10 a w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 39 ust.3 pkt 3, art. 48 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazali ponadto, że z treści zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2015 r., oraz poprzedzającego postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...] października 2014 r. daje się wyprowadzić wniosek, iż podstawą odmowy uzgodnienia projektowanej decyzji o warunkach zabudowy zasadniczo jest koncepcja mająca służyć zabezpieczeniu energetycznemu kraju przyjęta w Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 polegająca na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV. Pomijając fakt dużej ogólności tego aktu i jego koncepcyjnego charakteru skarżący zauważyli, że ograny administracji pominęły, iż postanowienia KPZK 2030 w tym przedmiocie nie zostały uwzględnione w Planie Zagospodarowania przestrzennego województwa [...], ani objęte programem, o którym mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z tym nie stanowią aktów prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą być podstawą dokonywania uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 39 ust. 4 upzp w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, oraz programy, o których mowa w art. 48 ust. 1 a także w planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością, (art. 39 ust. 5 upzp). Dopiero wprowadzone do planu zagospodarowania przestrzennego województwa (art. 53 ust. 4 pkt 10 a upzp) lub objęte programem rządowym (art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp) inwestycje celu publicznego mogą stanowić podstawę konfrontacji planowanej przez skarżących inwestycji z zadaniami celu publicznego. Marszałek Województwa [...] dokonuje, bowiem uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie zgodności z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...], nie zaś w innych aktach czy dokumentach planistycznych np. Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030. Dodatkowo skarżący podnieśli, że bez znaczenia pozostaje, iż trwają prace nad aktualizacją Planu Zagospodarowania przestrzennego województwa [...] wywołane uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Jak wynika z pisma [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego we W. z dnia 1 września 2014 r., [...], znajdującego się w aktach sprawy, spółka P. pismem z dnia 9 lipca 2013 r. zwrócił się z prośbą do Marszałka Województwa [...] o wprowadzenie aktualizacji do Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] między innymi w zakresie linii 400 kV [...]. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odmowy uzgodnienia przedstawionego przez Wójta Gminy B. projektu decyzji o warunkach zabudowy, a zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jest usprawiedliwiona albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...].01.2015 r., jak również poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...].10.2014 r. wydane zostało z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 ppsa kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 ppsa stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Na wstępie rozważań podnieść należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 53 ust 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647; ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa, decyzje o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 10); wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. (10a). Podkreślić należy także, że odmowa uzgodnienia dokonana przez organy uzgadniające w tym zakresie nie wiąże organu prowadzącego postępowanie główne, ale nakazuje mu podjęcie czynności o charakterze procesowym. Zgodnie bowiem z art. 53 ust 5a ustawy w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Negatywne uzgodnienie opóźnia zatem jedynie termin wydania decyzji z uwagi na ustawowy wymóg zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy. Niweczący charakter co do możliwości wydania pozytywnej decyzji ma więc nie samo negatywne uzgodnienie ale wydanie aktów o których mowa w art. 53 ust 5a, w terminie wskazanym w tym przepisie - to jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym, jeżeli nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego który wygasł na mocy art. 88 ustawy była przeznaczona na cel publiczny a jednocześnie na taki cel przeznaczona jest w planach wojewódzkich (art. 53 ust 4 pkt 10a w związku z art. 39 ust 3 pkt 3 ustawy) lub ujęta jest w programie zawierającym zadania rządowe służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym a sporządzonego przez ministrów lub centralne organy administracji rządowej (art. 53 ust 4 pkt 10 w związku a art. 48 ustawy), organy uzgadniające obowiązane są odmówić uzgodnienia. Warto jednak podkreślić, że nie prowadzi to do wydania decyzji negatywnej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a jedynie obliguje organ do zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy. W razie nie ziszczenia się warunku o którym mowa w art. 53 ust 5a organ zobowiązany jest do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (o ile spełnione są pozostałe warunku do jej wydania) mimo negatywnego uzgodnienia. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych bezspornie wynika, że dla terenu objętego sporną inwestycją obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1993 r.(Dz. Urz. [...] Nr 12, poz. 157 z dnia 18.08.1993 r.), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ww. miejscowym planie teren przedmiotowej inwestycji znajdował się częściowo na terenach przeznaczonych na cele publiczne o znaczeniu ponadlokalnym, opisanych jako "Projektowane linie WN ze strefą ochronną" - oznaczonych symbolem [...]. Linie te w myśl art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.) stanowią cel publiczny o znaczeniu ponadlokalnym. Po przeprowadzeniu analizy w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z Planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr 97, poz. 1437) organy stwierdziły, iż na części wnioskowanego terenu przewiduje się zadanie ponadlokalne nr [...] realizujące cele publiczne w ramach infrastruktury technicznej (rozbudowa stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400kV). Pomimo więc, że ww. Planie zagospodarowania przestrzennego województwa nie podtrzymano zamiaru realizacji wskazanej w mpzp linii elektroenergetycznej 400 kV, organy odmówiły uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przez skarżących przedsięwzięcia, podając jako powód kolizję przestrzenną z przewidzianą w planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozbudową stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400kV. Zajęcie takiego stanowiska przez organy jest zdaniem Sądu nieuprawnione. Jakkolwiek konieczność uwzględnienia planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego oraz programu zawierającym zadania rządowe służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym sporządzonego przez ministrów lub centralne organy administracji rządowej podczas ustalania warunków zabudowy jest niewątpliwa, to jednak zdaniem Sądu odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może mieć miejsca, gdy tak jak w niniejszej sprawie, grunt na którym skarżący projektują swoją inwestycję przeznaczony jest w aktualnie obowiązującym planie wojewódzkim na inny cel niż było to przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1993 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ratio legis regulacji stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia jest bowiem wprowadzenie prawa ograniczania obywateli w możliwości korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy wola realizacji wcześniej planowanych przedsięwzięć celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub celu publicznego o znaczeniu krajowym, ujętych w planach miejscowych, które wygasły, w odniesieniu do tych nieruchomości, podtrzymana została przez organy władzy rządowej lub samorządowej, co znajduje odzwierciedlenie odpowiednio w ustaleniach programów rządowych lub planów wojewódzkich (vide: wyrok NSA z dnia 5.06.2012r., sygn. akt II OSK 428/11; lex nr 1219152). W niniejszej sprawie nie została podtrzymana wola realizacji inwestycji opisanej jako linia WN 400kV ze strefą ochronną, która jak wynika z załączonego rysunku (k-32 akt administracyjnych), zajęłaby niemal całą powierzchnię działki nr [...]/23, będącej własnością skarżących. W planie zagospodarowania przestrzennego województwa przewidziano jedynie rozbudowę stacji 220/110 kV [...] o rozdzielnię 400kV i to, jak wskazały organy na części działki nr [...]/23. Nie bez znaczenia jest i to, co podniesione zostało w skardze, że przewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] rozbudowa stacji [...] o rozdzielnię 400kV nie miała wiązać się z dodatkowym zapotrzebowaniem na teren, oraz że termin realizacji tej inwestycji minął, jak to podkreślili skarżący bezskutecznie w 2010 r. Przytoczone zapisy planu wojewódzkiego, których organy nie wzięły pod uwagę, wzmacniają tezę o braku podstaw do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy. Uwzględniając wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, uznając że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 ppsa, a o kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Z uwagi na treść art. 53 ust. 5a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy i upływ w kwietniu 2015 r. dziewięciu miesięcy od dnia złożenia przez skarżących wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie ma potrzeby przedstawienia przez Sąd wskazań dla organów co do dalszego postępowania.