II SA/Bd 207/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stanisława J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 207/05 UZASADNIENIE Burmistrz K. decyzją [...] 2004 r. [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art. 104 kpa orzekł o braku podstaw do wymeldowania Anny M. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego - K. ul. [...]. Uzasadniając decyzję wskazał, że w toku prowadzonego na wniosek Stanisława J. właściciela nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] postępowania o wymeldowanie Anny M. z miejsca pobytu stałego tj. K. ul. [...] ustalono, iż Anna M. przebywa i zamieszkuje pod w/w adresem, w tym też miejscu mieści się jej centrum życiowe. Fakt przebywania Anny M. potwierdzają świadkowie. Ustalono też, że zdarza się, że Anna Musiał nie nocuje pod w/w adresem. Powodem jej nieobecności w lokalu mieszkalnym są utrudnienia stwarzane przez właściciela posesji tj. odłączenie dopływu energii elektrycznej, wody, zmiana zamków w drzwiach, zamykanie furtki. Wobec powyższego fakt sporadycznego opuszczenia lokalu mieszkalnego wynika wyłącznie z przyczyn zewnętrznych, uniemożliwiających jej prawidłowe korzystanie z zajmowanego mieszkania, a wolą jej, jak wskazuje w oświadczeniu, jest nadal zamieszkiwać pod w/w adresem. Odwołanie od tej decyzji złożył Stanisław J. Odwołujący wskazał, że Anna M. zajmuje lokal w budynku przy ul. [...] w K. od [...] 2004 r. bez tytułu prawnego. Wojewoda [...] w B. decyzją z [...] 2004 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu w świetle zgromadzonego przez organ I instancji materiału sprawy należy przyjąć, że Anna M. dyspozycji art. 15 ust. 2 ustawy nie wyczerpała. Strona zamieszkuje w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. Na tę okoliczność wskazuje Komisariat Policji w K., w piśmie z dnia [...] 2004 r. i w piśmie z dnia [...] 2004 r. Wymiana zamków do drzwi wejściowych i uniemożliwianie Annie M. wejścia do mieszkania, to okoliczności wskazujące, że fizyczna nieobecność Anny M. nie jest wynikiem dobrowolnego opuszczenia lokalu, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a na skutek utrudniania dostępu do lokalu i uniemożliwiania korzystania z niego. Na powyższą decyzję Stanisław J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wskazując, że Anna M. opuściła zajmowane mieszkanie. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity z 2001 r. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) "Organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę interpretując ten przepis, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W postępowaniu administracyjnym - jak wynika z akt - ustalono w oparciu o informacje Komisariatu Policji w K. i zeznania świadków Krystyny K. i Haliny B., że Anna M. zamieszkuje w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. Ustaleń powyższych nie mogą podważyć przedłożone wraz ze skargą oświadczenia skarżącego i jego najbliższej rodziny oraz pisemne oświadczenie z [...] 2004 r. skarżącego, jego rodziny i dwóch innych osób, bowiem nie mają one cech dowodu, gdyż nie zostały pozyskane w trybie przewidzianym przepisami kpa. Walor dowodu mają natomiast zeznania w/w świadków, bowiem zostały pozyskane w sposób przewidziany procedurą, tj. m.in. po ich uprzednim (tych świadków) pouczeniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zeznania tych świadków znajdują też swoje dodatkowe potwierdzenie w ustaleniach Policji. Z dokonanych ustaleń wynika też, że właściciele nieruchomości dokonali z własnej inicjatywy wymiany zamków do drzwi, odłączyli dopływ energii elektrycznej i wody do lokalu nr 2 zmuszając Annę M. do okresowego tylko nieprzebywania w miejscy zamieszkania. Taki zaś rodzaj opuszczenia lokalu nie ma cech dobrowolności. Tak więc organ administracyjny nie naruszył przepisów prawa i dlatego stosownie do art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalono.