II SA/Bd 208/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Franciszka K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz Franciszka K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 208/05 UZASADNIENIE Franciszek K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] 2004r. Nr [...] odmawiającą skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich. Jako podstawę prawną organ w zaskarżonej decyzji przywołał art. 127 § 3 i art. 138§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. z 2001r. Nr 106, poz. 1154). Skarżący wnosi o przyznanie uprawnień kombatanckich z tego tytułu, że w 1939r. wraz z rodziną został wysiedlony do obozu przejściowego w miejscowości G. W związku z tym, że wnioskowany przez skarżącego obóz przejściowy nie został wymieniony w cytowanym wyżej rozporządzeniu, ani jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - nie był obozem karnym lub wychowawczym, organ uznał, że wnioskowana represja nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W skardze do Sądu skarżący nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, powołuje się na to, że podobóz w G.. był filią obozu I. Do tego obozu trafił z innymi mieszkańcami D. w latach 1939 - 1945. Uważa, że jest jedyną osobą w okolicy, która z tego tytułu nie otrzymała uprawnień kombatanckich. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 26 kwietnia 2005r. odbyła się rozprawa w Sądzie, na którą skarżący stawił się osobiście. Sąd dopuścił dowód z decyzji organu o przyznaniu Florianowi K. (bratu skarżącego) uprawnień kombatanckich. W wyniku powyższego zobowiązano organ do nadesłania akt administracyjnych sprawy Floriana K. z dnia [...] 2004r. [...] . Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych sprawy wynika, że Florian K. i otrzymał uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w obozie w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Uprawnienia sądu są jedynie kontrolne i polegają na ocenie, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa proceduralnego. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając niniejszą sprawę dostrzegł naruszenie przepisów postępowania, co też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W art. 32 Konstytucji RP została wyrażona zasada równości. Zgodnie z normami zawartymi w tym przepisie wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zasada równości zakłada jednakowe traktowanie osób znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Zróżnicowanie w ramach jednej grupy jest jednak dopuszczalne, jeśli jest usprawiedliwione innymi wartościami. Odnośnie zasady równości wskazać należy zatem, że wszyscy adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą relewantną winni być traktowani według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących, a zasada ta nie wyklucza różnego traktowanie podmiotów różniących się między sobą, niemniej wszelkie zróżnicowanie traktowania musi być oparte na uznanych kryteriach, zasadność doboru których podlega każdorazowej ocenie, między innymi z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej (por. m. in. orzeczenie z 9 marca 1988 r., sygn. U. 7/87, OTK w latach 1986-1995, Tom I, s. 133-144). Sąd stwierdził w wyniku analizy akt administracyjnych sprawy, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] 2004r. Nr [...] odmówił skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich, a przy identycznym stanie faktycznym i prawnym w sprawie prowadzonej na wniosek Floriana K., decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...], przyznał uprawnienia kombatanckie. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto stosownie do art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W świetle powyższego w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] 2004 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych mógł naruszyć zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Nadto Sąd stwierdził, że poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy organ naruszył zasadę praworządności oraz zasadę zaufania do organu, wyrażone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 200 oraz 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .