II SA/Bd 208/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Bd 208/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T. po rozpatrzeniu wniosku SOP Oświatowiec T. sp. z o.o. w T., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo – konferencyjno - handlowego na terenie położonym przy ul. P. C. K. w T., działka geodezyjna oznaczona nr [...], obręb [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyznaczono także obszar analizowany, dokonując analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a projekt decyzji został uzgodniony z Miejskim Zarządem Dróg w T. oraz że w decyzji zawarto warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Ich spełnienie pozwoli na zaprojektowanie inwestycji zgodnie z obowiązującym prawem, natomiast sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nastąpi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Sporządzona szczegółowa analiza wykazała, że planowana funkcja usługowa kontynuuje funkcję z obszaru analizy. Po rozpatrzeniu odwołania J. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] ([...]) – na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. oraz art. 138 § 1 Kpa powyższą decyzję utrzymało w mocy, wskazując że nie doszło do naruszenia prawa i że wobec spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. organ stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy nie mógł odmówić wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Składając skargę J. C. zarzucił naruszenie prawa polegające na niewłaściwym ustaleniu obszaru analizowanego i nieprawidłowe przeprowadzenie jego analizy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz jej zgodność z przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w tej ustawie przepisami wykonawczymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589), - § 2 i 3 oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) - § 3-9. Natomiast zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy tymczasem wynika między innymi, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 2 grudnia 2008 r. - II SA/Bd 596/08 uchylił wcześniejsze decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] Nr [...]. Badając więc zasadność skargi – a zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – należało także dodatkowo zbadać, czy wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ postąpił zgodnie z art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi on bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym wyroku z 2 grudnia 2008 r. w niniejszej sprawie między innymi stwierdził, że sporządzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego dla terenu spornej inwestycji, dokonana została w sposób ogólnikowy i pobieżny i nie daje pełnego obrazu charakterystyki terenu sąsiedniego i że w części tekstowej analizy nie wskazano w szczególności średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek. Nadto brak jest szczegółowego opisu zabudowy, wykazującego ile kondygnacji mają budynki znajdujące się w obszarze analizowanym i jakich są gabarytów. Badając zasadność skargi należy przede wszystkim zauważyć, że podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji są przepisy ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym oraz wydanego na jej podstawie zawartej w art. 61 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z przepisów tej ustawy między innymi wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1, a mianowicie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast stosowne do treści przepisów § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z kolei, zgodnie z § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przeprowadzona w sposób właściwy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu służy właśnie zapewnieniu zgodności powstającej w sąsiedztwie zabudowanych działek nowej zabudowy z charakterystyką urbanistyczną. Jest to tzw. kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu także w zakresie gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Prowadząc postępowanie organ musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, celem ustalenia co na danym obszarze jest normą, a co stanowi odstępstwo od niej. W oparciu o tak przeprowadzoną analizę rzeczą organu jest ustalenie cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ powinien wskazać, które działki sąsiednie i z jakiego powodu brano pod uwagę przy sporządzaniu analizy oraz jakie średnie wartości uzyskano wyliczając parametry wymagane ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przeprowadzona stosownie do przywołanego już art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi analiza akt sprawy wskazuje, że rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji wyznaczył prawidłowo obszar analizowany, zabudowa którego stanowiła podstawę dla określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, tj. wyznaczył go zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dokonywanej ponownie analizie organ wskazał jakie są granice obszaru analizowanego, a rozstrzygając o parametrach nowej zabudowy wskazał działki, których zabudowa stanowiła podstawę dla ich określenia dla przedmiotowej działki. Z akt wynika, także że wskazano okoliczności, które uwzględnione zostały przy określaniu poszczególnych parametrów nowo projektowanego obiektu. Nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie przedmiotowej działki nr [...], zabudowane są obiektami o zróżnicowanym charakterze zarówno pod względem funkcji tudzież parametrów zabudowy. Dominująca jest zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna. W obszarze analizowanym znajdują się także budynki usługowe. Projektowana budowa stanowi więc kontynuację funkcji zabudowy realizowanych już w obszarze analizowanym, zarówno pod względem funkcji zabudowy jak i pod względem podstawowych parametrów określonych dla nowo projektowanej zabudowy. W ocenie Sądu ponownie przeprowadzona analiza wykonana na potrzeby niniejszej sprawy w pełni tym razem odpowiada wymogom wynikającym z przepisu art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Parametry dla nowej zabudowy określone zostały zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Z dokonanych ustaleń wynika, że istnieje "dobre sąsiedztwo," o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwalające na określenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w treści przepisów art. 61 ust. 1 tej ustawy, tj. teren posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz decyzja jest zgodna z przepisami szczególnymi. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy, realizując zasadę wyrażoną w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tego przepisu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego osób trzecich. Prowadząc ponownie postępowanie organ dostosował się więc w całej rozciągłości do uwag i wskazań zawartych w przywoływanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 2 grudnia 2008 r. Reasumując należy więc stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa i dlatego wobec braku przesłanek wskazanych przepisami art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił. Dodatkowo na marginesie tylko należy wskazać, że po myśli art. 200 tej ustawy tylko w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania.