II SA/Bd 208/17

Dnia 16 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 roku sprawy ze skargi R. R. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...].DG Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego M. [...] (zwany dalej "Inspektorem Powiatowym), działając na podstawie art. 48 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 290, zwanej dalej "Prawem budowlanym") oraz art. 104 ustawy z [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej w skrócie "k.p.a."), nakazał skarżącemu R. R. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] we [...] (dz. ew. 1/2 KM 74/2 obręb [...]. Organ wskazał w sentencji, że rozbiórce podlega jedno stanowisko myjni od strony ul. [...] tj. działki nr [...], w skład którego wchodzą następujące elementy: - konstrukcja wsporcza dla urządzeń myjących obejmująca trzy metalowe wysięgniki w kształcie litery L o wymiarach 2,00 x 2,90 m – 1 szt. i 2 x 2,10 m – 2 szt. oraz belkę ceownikową, na której się wspierają wysięgniki przymocowaną (przyspawaną) do słupów istniejącego zadaszenia kontenera myjni; - automat do poboru monet zainstalowany na istniejącym słupie; - dwie rury ze stali nierdzewnej długości 70 cm zamocowane do podłoża betonowego; - stojak do mycia i suszenia dywaników samochodowych o wymiarach 1,00 m x 2,00 m; - kratka PCV wypełniona drobnym kamieniem o wymiarach 4,70 m x 7,80 m stanowiąca podłoże myjni. Inspektor Powiatowy, w oparciu o przeprowadzoną kontrolę, ustalił, że skarżący w lipcu 2016 r. przeprowadził roboty budowlane w wyniku których na terenie myjni bezdotykowej dwustanowiskowej wybudowanej na podstawie pozwolenia na budowę Prezydenta M. [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr 220/11 i dopuszczonej do użytkowania decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] powstało trzecie stanowisko wykorzystywane do mycia samochodów. W ramach robót, w wyniku których powstało nowe stanowisko do mycia samochodów, wykonano i zamontowano następujące elementy: konstrukcję wsporczą dla urządzeń myjących obejmującą trzy metalowe wysięgniki w kształcie litery L o wymiarach 2,00 x 2,90 – 1 szt. i 2,00 x 2,10 m – 2 szt. oraz belkę ceownikową, na której wspierają się wysięgniki, przymocowaną (przyspawaną) do słupów istniejącego zadaszenia kontenera myjni, automat do poboru monet zainstalowany na istniejącym słupie wiaty, dwie rury ze stali nierdzewnej długości 70 cm zamocowane do podłoża betonowego, stojak do mycia i suszenia dywaników samochodowych o wymiarach 1,00 m x 2,00 m, kratkę PCV wypełnioną drobnym kamieniem o wymiarach 4,70 m x 7,80 m, stanowiącą podłoże stanowiska myjni. Zasilenie stanowiska odbywa się z istniejącego kontenera obsługującego wcześniej wybudowaną myjnię dwustanowiskową. Wybudowane stanowisko nie jest zadaszone; znajduje się w odległości około 0,5 m od ogrodzenia działki i jest oddzielone od przyległego chodnika przy ul. [...] ścianą (parawanem) z poliwęglanu wysokości 2,10 – 2,20 m. Organ wskazał, że skarżący przedłożył złożone Prezydentowi M. [...] zgłoszenie z dnia [...] lipca 2016 r. dotyczące "montażu 3 wysięgników na istniejącej konstrukcji co stanowi integralną część wiaty". Organ ustalił, że Prezydent wydał sprzeciw do tegoż zgłoszenia (decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]). Organ ustalił także, że w miejscu obecnie wybudowanego stanowiska myjni istniało wcześniej samowolnie wybudowane stanowisko, co do którego orzeczono rozbiórkę (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...].DG oraz utrzymująca ją w mocy decyzja K. – P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r. nr [...].AB). Decyzja została w całości wykonana. Inspektor Powiatowy podniósł, że myjnia bezdotykowa jest obiektem budowlanym, bowiem jak wskazuje art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi całość techniczno – użytkową. Myjnie wymienione są w XVII kategorii obiektów budowlanych (załącznik do ustawy – Prawo budowlane). Organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że montaż urządzeń o wysokości do 3 m na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, jednak w przedmiotowej sprawie doszło do montażu kilku urządzeń, w wyniku czego powstało dodatkowe stanowisko do mycia pojazdów. Inwestycję należy rozpatrywać kompleksowo. Rozpatrywanie każdego wykonanego montażu oddzielnie prowadziłoby do ominięcia przepisów, bowiem inwestor mógłby powielać takie działanie w nieskończoność tworząc nowe stanowiska myjni oparte jedynie na niewymagającym pozwolenia montażu jej elementów. W ocenie organu taki montaż tworzy nową całość techniczno – użytkową, zatem prowadzi do powstania obiektu budowlanego lub też rozbudowy już istniejącego obiektu budowlanego, na którego budowę (rozbudowę) wymagane jest pozwolenie organu administracji architektoniczno – budowlanej. Przedmiotowa rozbudowa myjni powinna być zatem poprzedzona zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor takiego pozwolenia nie posiada także skutecznego zgłoszenia dotyczącego rozbudowy myjni. Wobec tego przeprowadzone roboty należało uznać za samowolne oraz przeprowadzić postępowanie administracyjne w trybie art. 48 – 49 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że dla samowolnie pobudowanych lub rozbudowanych obiektów budowlanych istnieje możliwość legalizacji, o ile spełnione są wymagania Prawa budowlanego, w tym gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku planu decyzją o warunkach zabudowy oraz nie narusza przepisów techniczno – budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Teren przedmiotowej działki przy ul. [...] nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast działka jest objęta decyzją odmawiającą ustalenia warunków zabudowy na budowę stanowiska myjni samochodowej samoobsługowej (decyzja Prezydenta M. [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.). Przedmiotowa rozbudowa myjni samochodowej o dodatkowe stanowisko nie jest możliwa do zalegalizowania bowiem zamierzenie budowlane jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu skarżący podniósł, że wyszczególnione w decyzji organu I instancji elementy zostały zamocowane do już istniejących obiektów myjni. Żadne z tych urządzeń nie zostało zamontowane na wysokości przekraczającej 3 m, zatem ich montaż nie wymaga zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej, czynności te są w pełni dozwolone. Zdaniem odwołującego każde z tych urządzeń może istnieć samodzielnie. Nie jest uzasadnione potraktowanie ich jako obiektu budowlanego czy jako rozbudowy istniejącej myjni. Jeżeli zaś montaż tych urządzeń nie wymagał ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie można uznać czynności montażu za samowolne, a tym samym brak podstaw do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 i 49 Prawa budowlanego. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. – P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazując na treść art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego oraz załącznik do tej ustawy (w której myjnia samochodowa jest wymieniona wśród obiektów budowlanych w kategorii XVII) stwierdził, że myjnia samochodowa jest obiektem budowlanym. Organ podniósł, że w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Jednak w kontrolowanej sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków od zasady uzyskania pozwolenia na budowę, wskazanych w art. 29 – 31 Prawa budowlanego. Rozbudowa obiektu budowlanego, jakim jest myjnia samochodowa, wymaga zatem wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że doszło do rozbudowy obiektu budowlanego o kolejne stanowisko myjni samochodowej bezdotykowej, zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, skutkiem czego sprawa powinna być rozstrzygana w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego nie są spełnione określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wymagania pozwalającego na legalizację samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, ponieważ brak jest zgodności dokonanej rozbudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że z decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wynika, że rozbudowa myjni samochodowej o trzecie stanowisko narusza linię zabudowy, bowiem znajduje się bliżej niż 5 m od granicy frontowej działki (nr [...]) tj. granicy od strony ul. [...] (praktycznie całe dodatkowe stanowisko przekracza ww. linię zabudowy). Natomiast owa granica została ustalona we wcześniejszych ostatecznych decyzjach Prezydenta M. [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie budowy myjni dwustanowiskowej oraz z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (w sprawie rozbudowy budynku handlowego). Skutkiem powyższego jest konieczność wydania nakazu rozbiórki. Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego wykonane roboty nie stanowią montażu urządzeń o wysokości poniżej 3 m, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego. Na podstawie tego przepisu nie można dobudować zespołu urządzeń (szczegółowo wymienionych w decyzji organu I instancji) oraz wykonać stosownego podłoża, co łącznie tworzy kolejne stanowisko myjni samochodowej, czyli stanowi rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego (myjni samochodowej). W skardze do sądu R. R. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając: 1. naruszenie art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, 2. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy poprzez pominięcie wskazanych przez skarżącego okoliczności związanych z tym, że dokonane przez skarżącego prace nie były pracami polegającymi na rozbudowie, a co za tym idzie nie wymagały pozwolenia na budowę, 3. naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 1 ewentualnie 1a (Prawa budowlanego) poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że nie dokonał rozbudowy istniejącej myjni samochodowej, a jedynie dokonał montażu dodatkowych elementów wyposażenia do istniejących już obiektów myjni. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionej w odwołaniu argumentacji, że żadne z zamontowanych urządzeń nie zostało zainstalowane na wysokości przekraczającej wysokość 3 metrów, a zatem ich montaż nie wymaga zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej, co skutkuje tym, że czynności te są w pełni dozwolone. Skarżący podkreślił, że zamontowane urządzenia nie mają wpływu na powstanie nowego stanowiska do mycia samochodów. Każde z urządzeń może funkcjonować samodzielnie i niezależnie od siebie. Błędne jest zatem stanowisko, że spełniają swoją wartość funkcjonalną jako całość. Urządzeń, które zostały zamontowane, nie można uznać za rozbudowę istniejącej myjni, wobec czego nie było konieczne spełnienie wymogów z art. 28 Prawa budowlanego tj. uzyskanie pozwolenia na budowę. W konsekwencji wykonanych czynności nie można było uznać za samowolne i brak było podstaw do przeprowadzenia czynności w trybie art. 48 i 49 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł także, że w świetle art. 3 Prawa budowlanego przeprowadzonych robót nie można zakwalifikować jako rozbudowy, ponieważ w ich wyniku nie nastąpiła zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Nie jest przedmiotem sporu w sprawie, że myjnia samochodowa bezdotykowa jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, aczkolwiek nie została wprost wymieniona w przepisach tegoż Prawa. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei zgodnie z art 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przez obiekt małej architektury ustawodawca nakazał natomiast rozumieć (art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego) niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Z kolei w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego zdefiniowano urządzenia budowlane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Pomimo braku ujęcia w definicjach Prawa budowlanego, myjnia samochodowa, tak jak wskazał organ odwoławczy, została wymieniona jako jeden z obiektów budowlanych w załączniku do Prawa budowlanego – aczkolwiek nie jako budowla, a jako budynek. Cytowana wyżej definicja budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zbudowana została na podstawie dwóch zaprzeczeń oraz przykładowego, a więc otwartego, wyliczenia obiektów stanowiących budowle. Oznacza to, że obiekt, mimo że nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, może stanowić budowlę, a tym samym zostać zakwalifikowany jako obiekt budowlany, co przesądza o tym, że podlega prawu budowlanemu. Zawarte w tym przepisie wyliczenie wyznacza zakres znaczeniowy definiowanego pojęcia. Dlatego w przypadkach nastręczających trudności przy zakwalifikowaniu wytworu ludzkiej działalności oceny należy dokonać także na podstawie ustaleń, czy dany obiekt ma cechy wspólne z wymienionymi w przepisie przykładami, czy jest do nich podobny (por. Alicja Plucińska-Filipowicz (red.), Marek Wierzbowski (red.) - Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, publ. System Informacji Prawnej LEX/el. 2017). Ponadto jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny dla zastosowania definicji przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego konieczne jest zachowanie określonych wymogów wskazanych w ustawie, a także dokonanie indywidualnej oceny w konkretnej sprawie co do parametrów, funkcji oraz przewidzianych rozwiązań konstrukcyjno – architektonicznych (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2414/13 LEX nr 2089940). Przy ocenie, czy dany obiekt stanowi budowlę ewentualnie część budowli konieczne jest wobec tego także zbadanie parametrów, funkcji i rozwiązań konstrukcyjno – architektonicznych zarówno całości jak też poszczególnych części badanego obiektu. Jak wyżej wskazano w przedmiotowej sprawie brak sporu co do tego, że myjnia samochodowa bezdotykowa jest obiektem budowlanym. Istotną kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest natomiast rozstrzygnięcie, czy elementy wskazane przez organ jako podlegające rozbiórce (konstrukcja wsporcza dla urządzeń myjących oraz belka ceownikowa, na której się wspierają wysięgniki przymocowana (przyspawaną) do słupów istniejącego zadaszenia kontenera myjni; automat do poboru monet zainstalowany na istniejącym słupie; dwie rury ze stali nierdzewnej zamocowane do podłoża betonowego; stojak do mycia i suszenia dywaników samochodowych; kratka PCV wypełniona drobnym kamieniem o wymiarach 4,70 m x 7,80 m stanowiąca podłoże) stanowią część obiektu budowlanego określanego jako myjnia samochodowa bezdotykowa. Uznanie, iż elementy te stanowią istotną cześć owego obiektu oznacza, że wykonanie robót budowlanych w wyniku których do dotychczas istniejącej myjni zostają dodane ww. elementy, jest niczym innym jak poszerzeniem granic przestrzennych dotychczas istniejącego obiektu (jego rozbudową) a nie scaleniem (poprzez montaż) z dotychczas istniejącym obiektem pewnego nowego, odrębnego urządzenia czy obiektu budowlanego. Należy zauważyć, że kwestia określenia co należy uznać za część myjni samochodowej bezdotykowej była rozważana w orzecznictwie sądów administracyjnych w związku z problemem opodatkowania budowli. Rozważania sądów odnosiły się wprost do treści definicji obiektu budowlanego, budowli i urządzenia budowlanego, zawartych w przepisach Prawa budowlanego. Aczkolwiek rozważania te czynione były w stanie prawnym, w którym jako rodzaj obiektu budowlanego w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wymieniano "budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami" a nie, jak obecnie – jedynie "budowlę" (zmiana została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2015 poz. 443), tym niemniej nie zmieniła się konstrukcja samej definicji "budowli" w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nadal zatem, przy rozważaniu co jest budowlą, należy uwzględniać parametry, funkcje i rozwiązania konstrukcyjno – architektorniczne badanego obiektu. W zakresie tych rozważań pozostaje badanie, czy konstrukcja danego obiektu pozwala na stwierdzenie, że pewne jego elementy składają się na całość techniczno – użytkową tworzącą dającą się wyodrębnić budowlę. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2836/15, WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn.. akt I SA/Gl 907/14, WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1109/16) w szczególności wskazano, że myjnię bezdotykową należy potraktować jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej, tworzący całość techniczno-użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Wynika to z faktu, że poszczególne elementy myjni są połączone ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Odłączenie ich czyniłoby budowlę myjni bezużyteczną. Sama część budowlana (wiata, odpowiednie podłoże) bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak same elementy techniczno – technologiczne (bez umieszczenia (montażu) ich w części budowlanej nie spełnią ani nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej ani technicznej. Trudno bowiem uznać, że elementy techniczno – technologiczne mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż dostarczenie chociażby takich mediów jak woda, czy elektryczność byłoby niemożliwe, a więc urządzenia te nie mogłyby funkcjonować. Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów zasadnie ustalił, że wskazane w decyzji organu elementy nie są odrębnymi, samodzielnie działającymi urządzeniami czy innymi obiektami budowlanymi, dla których istniejąca myjnia samochodowa bezdotykowa jest jedynie pewnego rodzaju oparciem czy sąsiedztwem, ale stanowią elementy składające się na stanowisko do mycia w ramach budowli – myjni samochodowej bezdotykowej: jest to wyodrębnione miejsce, w którym można ustawić samochód (kratka PCV 4,70 m x 7,80 m), nad którym znajduje się konstrukcja wsporcza pozwalająca na zamontowanie urządzenia do mycia pojazdu, przy którym znajduje się urządzenie do oczyszczania elementów wyposażenia samochodu (stojak do mycia i suszenia dywaników samochodowych) oraz urządzenie pozwalające na uiszczenie opłaty za skorzystanie ze stanowiska do mycia pojazdu (automat do poboru monet). Prawidłową konsekwencją takiego ustalenia było stwierdzenie organu, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z rozbudową obiektu budowlanego tj. myjni samochodowej, która wymaga, stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę. Ustalenie z kolei, że skarżący takim pozwoleniem nie dysponuje wywołało prawidłowe odwołanie się organu do treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że w przypadku braku możliwości legalizacji obiektu budowlanego lub jego części wzniesionego bez stosownego pozwolenia na budowę należy nakazać jego rozbiórkę. Prawidłowo także organ, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, ustalił, że w przedmiotowej sprawie, ze względu na treść decyzji o warunkach zabudowy przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zachodzi możliwość legalizacji rozbudowanej części myjni samochodowej. Powyższe rozważania prowadzą też do wniosku, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 ewentualnie pkt 1a Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 wskazuje na brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku remontu obiektu budowlanego, natomiast art. 29 ust. 2 pkt 1a – w przypadku przebudowy. Jak wyżej wskazano, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z powiększeniem obiektu budowlanego, a więc jego rozbudową a nie z przebudową czy remontem, które nie obejmują zmiany takich charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak powierzchnia zabudowy, wysokość i szerokość (por. art. 3 pkt 7a i art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego) – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie są także zasadne zarzuty naruszenie przepisów postępowania. Wbrew temu co twierdzi skarżący organ zarówno zgromadził cały konieczny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy, ocenił go z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów; odniósł się też do stanowiska przedstawionego przez skarżącego w odwołaniu. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Sąd oddalił skargę.