II SA/Bd 21/11

\ Dnia 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Ch. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. Ch. na decyzję SKO w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr SKO-[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Pismem z dnia 3 grudnia 2010r. D. Ch. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr SKO-[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Do skargi dołączony został wypełniony urzędowy formularz PPF, w którym D. Ch. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu żądania skarżący podniósł, iż posiada dochód z działalności rolniczej w wysokości 130 zł. Jako posiadany majątek skarżący wskazał, iż posiada nieruchomość rolniczą o powierzchni 0,5912 ha. Następnie w wykonaniu wezwania Sądu skarżący nadesłał szereg pism i dokumentów, z których wynika, iż nie prowadzi on wspólnego gospodarstwa domowego z żoną, zamieszkując z matką, która pomaga mu w ponoszeniu wydatków związanych z utrzymaniem. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2011r. oddalono wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego postanowienia D. Ch. wniósł w dniu 7 marca 2011r. sprzeciw, wskazując, iż błędnie uznano, iż pozostaje on na utrzymaniu matki, która reguluje bieżące opłaty z uzyskiwanego comiesięcznie świadczenia w wysokości 1169,37 zł. oraz pomaga w spłacie zaległych zobowiązań. Skarżący podniósł, iż ma szereg zaległości płatniczych, w związku z czym wstrzymano mu m.in. dopływ energii elektrycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określono wart. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Analiza podanych przez wnioskodawcę okoliczności pozwala na stwierdzenie, że wykazał on zasadność swego żądania. Wysokość miesięcznego dochodu skarżącego wynosi 130 zł, pozostającej natomiast we wspólnym z nim gospodarstwie domowym matki – 1169,37 zł. Nawet po zsumowaniu obu dochodów, uzyskana kwota jest niższa niż najniższa średnia krajowa, a w omawianym przypadku przypada ona na dwie osoby. W takiej sytuacji strona bez wątpienia nie posiada środków pieniężnych na opłacenie kosztów sądowych, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.