II SA/Bd 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oddala skargę. Z. H. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Obiekt Sportowo-Rekreacyjny w [...] "[...]" zawarł w dniu 08.09.2011 r. z PUP w G. umowę nr [...] w sprawie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych dwóch bezrobotnych w kwocie 40.000 zł. W dniu 25.11.2011 r. aneksowano przedmiotową umowę i ustalono, że refundacja będzie dotyczyła wyposażenia lub doposażenia jednego stanowiska pracy na kwotę 20.000 zł. W dniu 18.04.2013 r. Z. H. złożył wniosek o rozwiązanie powyższej umowy ze względu na stan zdrowia oraz o proporcjonalne rozliczenie kwoty przewidzianej do zwrotu i jej rozłożenie na raty. Na mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] r. rozłożono stronie na 36 rat kwotę 8.863,33 zł w ten sposób, iż pierwsza rata w kwocie 246,38 zł była płatna do dnia 15 maja 2013 r., zaś kolejne w kwocie 246,17 zł płatne do 15 dnia każdego miesiąca, zaś ostatnia rata płatna miała być do dnia 15 kwietnia 2016r. W dniu 16.07.2013 r. strona złożyła wniosek o umorzenie zwrotu refundacji. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent [...] orzekł o odmowie umorzenia zwrotu refundacji w kwocie należności głównej 7.385,10 zł oraz odsetek ustawowych w kwocie 470,14 zł argumentując m.in., że strona posiada samochód osobowy o wartości 40.000 zł mogący zaspokoić należności względem PUP. Następnie w dniu 19.11.2013 r. Z. H. złożył w PUP kolejny wniosek o umorzenie zwrotu refundacji argumentując, iż jest od dnia 8.11.2013 r. osobą bezrobotną, zarejestrowaną w urzędzie pracy, gdyż z uwagi na m.in. problemy zdrowotne z dniem 30.10.2013 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej. W dniu 26.11.2013 r. wycofał swój wniosek i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]r. W dniu 4.02.2014 r. Z. H. złożył kolejny wniosek o umorzenie zwrotu refundacji argumentując, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaś posiadany uprzednio samochód został sprzedany, a uzyskana kwota 30.500 zł została przeznaczona na pokrycie długów wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej, tj. spłaty zaległych faktur za prąd, gaz i wykonanych prac remontowo-budowlanych. Po ustaleniu, iż strona sprzedała samochód i nie zaspokoiła roszczeń względem PUP oraz, że zainteresowany od dnia 10.03.2014 r. do dnia 9.09.2014 r. odbywa staż na stanowisku instruktora dyscypliny sportu w Miejskim Klubie Sportowym [...] i jest z tego tytułu uprawniony do pobierania stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych oraz po przedstawieniu sprawy Powiatowej Radzie Zatrudnienia w celu wydania stosownej opinii, Prezydent [...] w dniu [...] r. wydał decyzję odmawiającą umorzenia zwrotu refundacji w kwocie głównej 7.279,81 zł oraz odsetek ustawowych w kwocie 561,13 zł. t Od wskazanej decyzji Pan Z. H. wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i materialnej strony. Wykonując zalecenia Wojewody[...], PUP w [...] ustalił, że aktualna sytuacja materialna, zdrowotna i rodzinna wnioskodawcy przedstawia się następująco: wnioskodawca po zakończeniu odbywania stażu z dniem 9.09.2014 r., na podstawie umowy zlecenia od dnia 10.09.2014 r. wykonuje pracę w Miejskim Klubie Sportowym "[...] na stanowisku instruktora w sekcji boksu. Umowa jest zawarta do dnia 31.12.2014 r. Za wykonywaną pracę strona otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 800 zł brutto. Zainteresowany zamieszkuje wraz z małżonką, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa obrotu nieruchomościami. Pomiędzy małżonkami w dniu 31.03.2009 r. została zawarta w formie aktu notarialnego umowa majątkowa małżeńska ustanawiająca rozdzielność majątkową. Według oświadczenia strony z dnia 30.09.2014 r., pomimo istnienia rozdzielności majątkowej małżonka ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania, zakupem żywności i leków. Strona nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Strona wraz z małżonką od 2012 r. zajmuje mieszkanie komunalne w [...], którego właścicielem jest Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o .o w[...]. Strona według oświadczenia z dnia 29.09.2014 r. nie posiada żadnych innych nieruchomości, ruchomości oraz przedmiotów wartościowych. W dokumentacji sprawy znajdują się karty informujące o stanie zdrowia datowane od 2012 r., m.in. z Poradni Chirurgii Onkologicznej, Poradni Urologicznej, Poradni Alergologicznej i Poradni Chorób Płuc i Gruźlicy, jednakże strona nie przedłożyła rachunków dokumentujących ponoszenie kosztów na zakup leków. Po uzyskaniu na posiedzeniu w dniu 6.11.2014 r., negatywnej opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia, Prezydent [...] w dniu [...] r., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "d" oraz art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), wydał decyzję nr [...] odmawiającą umorzenia zwrotu refundacji w kwocie głównej 7.279,81 zł oraz odsetek ustawowych wyliczonych na dzień 24.11.2014 r. w kwocie 869,69 zł. W postępowaniu wyjaśniającym, ustalając stan faktyczny w oparciu o przedstawione dokumenty i oświadczenia organ I instancji stwierdził, że strona posiada majątek w postaci stałego miesięcznego dochodu z tytułu świadczenia pracy, zamieszkuje wraz z małżonką lokal mieszkalny o pow. 112 m², nie stanowiący jej własności i pozostający w zasobach Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Nieruchomościami Sp. z o.o. w [...], koszty związane z zakupem leków, wyżywieniem i utrzymaniem, a także wszystkie pozostałe koszty faktycznie ponosi małżonka strony, prowadząca własną działalność gospodarczą. Ponadto w roku 2013 strona dokonała sprzedaży samochodu osobowego o wartości 30.500 zł, a dochód ze sprzedaży auta został przeznaczony na pokrycie innych wierzytelności z pominięciem Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Ponadto zwrócono uwagę na brak udokumentowania aktualnego stanu zdrowia - pomimo wezwania ze strony organu, a także fakt świadczenia pracy na stanowisku trenera sekcji boksu poddaje w wątpliwość zły stan zdrowia strony, dając możliwość dalszego świadczenia pracy, a tym samym obowiązek zwrotu otrzymanej refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. W ocenie organu I instancji pozwala to przypuszczać, iż podnoszone przez stronę problemy zdrowotne, nie stanowią przeszkody w wykonywaniu czynności służbowych, a co za tym idzie - pracy zarobkowej, która zaspokoi należne z tytułu refundacji kwoty. Wobec powyższego nie można wykluczyć faktycznej możliwości pojawienia się majątku, z którego można dochodzić należności. Za takim stanowiskiem przemawia również fakt, że na stronie nie ciążą żadne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, wyżywieniem, mieszkaniem, ewentualnym leczeniem itp., bowiem te obciążenia finansowe w całości reguluje małżonka strony, tym samym - pomimo rozdzielności majątkowej, strona prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe. Z uwagi na charakter otrzymanego świadczenia - refundacja kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy - przesłanki określone w art. 76 ust.7 pkt. 2-3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mają zastosowania ze względu na rodzaj otrzymanej pomocy. Ponadto mając na uwadze zapis art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy, zdaniem organu na dzień dzisiejszy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, iż nie uzyska się w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym kwoty uzyskanej refundacji, bowiem takowe nie zostało jak do tej pory wszczęte. Ponadto, organy egzekucyjne posiadają inne mechanizmy dające m.in. możliwość zaspokojenia spłaty zobowiązania z majątku do tej pory nieujawnionego przez stronę, czego również na tym etapie sprawy nie można wykluczyć, dlatego w ocenie organu I instancji nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty refundacji, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Od wskazanej decyzji Z. H. wniósł odwołanie, podnosząc, iż przedstawiona przez organ I instancji jego sytuacja finansowa, została określona w sposób krzywdzący dla niego, ponieważ jako 64 letni człowiek zmaga się z chorobą, a jego dochody to wynagrodzenie (602, 31 netto) z tytułu świadczonej pracy jako trener w Klubie Sportowym[...]. Oświadczył, iż pomimo rozdzielności majątkowej w małżeństwie, partycypuje w wydatkach utrzymania własnego (czynsz, prąd, energia elektryczna, gaz), co skutkuje brakiem środków na zakup niezbędnych lekarstw. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 ustawy, przemawiająca za umorzeniem zwrotu refundacji w kwocie głównej 7.279,81 zł oraz odsetek ustawowych wyliczonych na dzień 24.11.2014 r. w kwocie 869,69 zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w złożonym odwołaniu wskazano, iż dochód z tytułu pracy na umowę zlecenie jako instruktor boksu w kwocie ok. 600 zł netto zainteresowany przeznacza na opłaty za czynsz, energię elektryczną i gaz, natomiast nie posiada środków finansowych na zakup leków, co pozostaje w sprzeczności ze złożonym uprzednio w PUP oświadczeniem z dnia 30.09.2014 r., iż mimo udokumentowanej rozdzielności majątkowej, wszelkie opłaty na czynsz, żywność i leki ponosi żona, prowadząca własną działalność gospodarczą. Na tej też podstawie uznano, że zainteresowany prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe czerpiąc korzyści z tego gospodarstwa. Strona nie udokumentowała ponoszonych osobiście wydatków za mieszkanie. Również koszt zakupu leków nie został przez stronę wykazany. W ocenie Wojewody uznać zatem należy, że strona uzyskanego dochodu z tytułu pracy zarobkowej nie przeznacza na żadne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, wyżywieniem, mieszkaniem, czy leczeniem. Pomimo wezwania przez PUP, strona nie przedstawiła w toku prowadzonego postępowania aktualnej dokumentacji medycznej potwierdzającej stan zdrowia, co w ocenie organu przemawia za uznaniem, że jest on na tyle dobry, że pozwala na wykonywanie pracy zarobkowej, zaś uzyskany z pracy dochód może być przeznaczony na spłatę należności względem PUP. W skardze do sądu Z. H. ponownie przedstawił swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną, wskazując, iż zmaga się z chorobą lecząc się w poradni onkologicznej, a jego dochody to wynagrodzenie (800 zł brutto) z tytułu świadczonej pracy jako trener w Klubie Sportowym[...]. Wskazał, że pomimo rozdzielności majątkowej, jego żona częściowo pokrywa należności za mieszkanie, przy czym lokal ten pozostaje zadłużony z powodu braku wystarczających środków na pokrycie należności. Skarżący zwrócił też uwagę, że świadczona przez niego praca nie polega na aktywnym uczestnictwie w treningach sprawnościowych z racji stanu zdrowia, lecz stanowi bardziej pomoc ze strony klubu sportowego dla strony jako wieloletniego pracownika, by w ten sposób mógł on pokryć chociażby bieżące koszty utrzymania własnego. Skarżący poinformował, że od 1.02.2014 r. Komornik zajął 50 % jego wynagrodzenia prowadząc egzekucję zaległości wobec ZUS tytułem nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalność, a więc zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego danego rozstrzygnięcia organu administracyjnego. W razie zaś stwierdzenia naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa. W myśl art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz przyznanych środków w przypadkach o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3 albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości lub w części, jeżeli nastąpiła jedna z poniższych przesłanek 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Podkreślenia wymaga, że samo spełnienie przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt. 1-4 ww. ustawy, nie zobowiązuje organu do umorzenia należności z tytułu zwrotu otrzymanych środków. Zaistnienie jednej z czterech przesłanek opisanych w pkt 1-4 ustępu 7 art. 76 powoduje, że jak wskazuje na wstępie cytowany art. 76 ust. 7 – "starosta może" umorzyć należności a nie że starosta umarza (to jest musi umorzyć) należności. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że mamy do czynienia z decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. Istota takiego rodzaju decyzji polega na tym, że nawet w przypadku jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden określony i oczekiwany przez wnioskodawcę sposób ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Owa zapewniona przez ustawodawcę swoboda wyboru konsekwencji, powoduje, że kontrolujący działalność organu sąd, jest jedynie władny skontrolować, czy rzeczywiście zaistniała sytuacja, iż organ może dokonać swobodnego wyboru oraz czy dokonując wyboru nie przekroczył granic przyznanej mu swobody, dopuszczając się dowolności tj. wyboru bez poprzedniego rzetelnego zbadania stanu faktycznego, wysłuchania argumentów stron i w żaden logiczny sposób nie uzasadniając, dlaczego skorzystał z tej, a nie innej możliwości rozstrzygnięcia. W przypadku uznania administracyjnego decyzja powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Kontrola takich rozstrzygnięć dokonywana przez sąd administracyjny jest w związku z tym nieco odmienna, niż w przypadku aktów związanych. Cechuje ją bowiem zaniechanie badania merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia. Wobec tego sąd administracyjny badając zgodność z prawem decyzji wydanej w granicach uznania administracyjnego nie wnika w celowość zawartego w niej rozstrzygnięcia, lecz kontroluje, czy jej wydanie było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tj. czy organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Uznaniowość bowiem nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu. Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż organy administracji wywiązały się ze wskazanych wyżej obowiązków, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Odmowę umorzenia zwrotu refundacji oparto bowiem na prawidłowych ustaleniach dotyczących sytuacji materialnej skarżącego, które znalazły swoje należyte uzasadnienie w wydanych decyzjach zarówno organu pierwszej instancji jak i decyzji organu odwoławczego. Jak słusznie przyjęto, wniosek skarżącego o umorzenie żądanych przez organ należności nie mógł być pozytywnie rozpatrzony z punktu widzenia żadnej z czterech przesłanek wymienionych w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ I instancji w sposób wyczerpujący i wnikliwy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek, koncentrując się na wykazaniu stanu majątkowego skarżącego i jego możliwości płatniczych. Orzekający organ prawidłowo wskazał, że sytuacja rodzinna i finansowa skarżącego nie daje podstaw do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie umorzenia zwrotu refundacji otrzymanych środków z Funduszu Pracy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż skarżący uzyskanego dochodu z tytułu pracy zarobkowej nie przeznacza na wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, wyżywieniem, mieszkaniem, czy leczeniem, bowiem pomimo oświadczenia, iż dochód z tytułu pracy na umowę zlecenie jako instruktor boksu w kwocie ok. 600 zł netto zainteresowany przeznacza na opłaty za czynsz, energię elektryczną i gaz, natomiast nie posiada środków finansowych na zakup leków, to oświadczenie to pozostaje w sprzeczności ze złożonym uprzednio w PUP oświadczeniem z dnia 30.09.2014 r., iż mimo udokumentowanej rozdzielności majątkowej, wszelkie opłaty na czynsz, żywność i leki ponosi żona, prowadząca własną działalność gospodarczą. Na tej też podstawie słusznie uznano, że zainteresowany prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe czerpiąc korzyści z tego gospodarstwa, ponadto podkreślenia wymaga, że strona nie udokumentowała ponoszonych osobiście wydatków za mieszkanie. Również koszt zakupu leków nie został przez stronę wykazany. Odnotowania również wymaga podnoszona przez organy okoliczność, iż w roku 2013 strona dokonała sprzedaży samochodu osobowego o wartości 30.500 zł, a dochód ze sprzedaży auta został przeznaczony na pokrycie innych wierzytelności, z pominięciem Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Ponadto należy mieć na uwadze, że organ pierwszej instancji zgodnie z art. 76 ust. 7 ww. ustawy, zasięgnął przed wydaniem własnej decyzji, opinii powiatowej rady zatrudnienia, która na posiedzeniu w dniu 6.11.2014 r. wydała negatywną opinię w przedmiocie złożonego wniosku. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podnieść należy, że w rozpatrywanej sprawie podjęte zostały wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i w sposób obiektywny przeprowadziły postępowanie dowodowe, dążąc do ustalenia tych wszystkich okoliczności, które były istotne dla jej rozstrzygnięcia. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia zasadności zarzutu naruszenia słusznego interesu skarżącego, czy naruszenia jego uprawnień zagwarantowanych ustawowo. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki przemawiające za umorzeniem ww. należności. Prawidłowa była również decyzja wydana przez organ odwoławczy, który to organ ponownie rozstrzygał sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Powyższe zapatrywania prowadzić musiały do uznania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że ww. rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ww. ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku