II SA/Bd 219/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Barbary Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie Na oryginale właściwe podpisy Pismem z dnia [...] 2004 r. złożona została przez Barbarę Z. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w sprawie zasiłku celowego na uzupełnienie bieżących potrzeb. Z treści uzasadnienia powyższej skargi wynika, iż udzielona pomoc w wysokości 20 zł jest nieadekwatna do potrzeb rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Kontrola ta obejmuje badanie decyzji pod względem jej zgodności z prawem w zakresie art. 145 § 1 cytowanej ustawy i działając w jej ramach Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z dniem 1 maja 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zmianami ), która stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W jej miejsce ustanowiono nowy akt prawny – ustawę z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ) w wyniku której przebudowano system pomocy społecznej i ustanowiono nowy uproszczony katalog świadczeń, nowe propozycje rozwiązań prawnych i nowe instrumenty jakimi dysponować będą pracownicy socjalni. W konsekwencji, zgodnie z art. 149 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 12.03.2004 r. z dniem 1 maja 2004 r. wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z 1990 r., a więc również wygasła zaskarżona decyzja. Następstwem powyższego jest również zapis intertemporalny zawarty w art. 150 ustawy z 2004 r., iż do spraw wszczętych a nie zakończonych przed 1 maja 2004 r. stosuje się przepisy nowej ustawy. Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowym w sprawie stała się kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, które przestało obowiązywać i nie może już mieć zastosowania w sprawie o przyznanie zasiłku celowego. W tak zmienionym stanie prawnym – brak decyzji oraz bezcelowość dokonania oceny prawnej według przepisów, które nie mają zastosowania, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.