II SA/Bd 219/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi B.F. i H.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Prezydent [...] po rozpoznaniu wniosku H. i B. F. odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w [...] przy ul. O. [...] – działka [...], obręb [...], mapa [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wydając je miał na uwadze, iż przedstawiona propozycja podziału nieruchomości została zaopiniowana wydanym przez niego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. jako niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] Torunia z dnia [...] stycznia 2003 r. [...]. Organ wskazał, iż omawiana nieruchomość znajduje się w obszarze jednostki planistycznej [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolno stojącą lub ewentualnie nieuciążliwe usługi handlu i rzemiosła (ogrodnictwo), tereny zieleni publicznej lub tereny urządzeń sportowych i rekreacji. Podniósł także, iż w planie miejscowym nie przewidziano możliwości wtórnych podziałów działki [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji H. i B. F. podnieśli, iż pominięto ich przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego i nikt nie zawiadomił ich o nieuwzględnieniu ich nieruchomości w podziale geodezyjnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na ustalenia planu miejscowego, w którym nie przewidziano wtórnych podziałów działki nr [...]. Podniesiona zaś przez odwołujących sprawa ewentualnej zmiany planu, w celu umożliwienia podziału należącej do nich działki wykracza poza zakres niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję B. i H. F. podnieśli, iż są dyskryminowaniu. Na wniosek właścicieli nieruchomości z dzielnicy [...] zmieniano już ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, iż ze względu na ciężką sytuację materialną chcieliby sprzedać cześć nieruchomości, a odmowa podziału nieruchomości uniemożliwia im to. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Odmawiając zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w [...] przy ul. O. [...], organy obu instancji wskazały, iż podział wyżej wymienionej nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami uchwalonego przez Radę [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...], będącego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Podniosły, iż żadna z obowiązujących ani postulowanych linii podziału nie przebiega przez omawianą działkę. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż z faktu, że w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez nieruchomość skarżących nie przebiegają linie podziału nieruchomości nie można wyprowadzić wniosku, iż podział tej nieruchomości jest niedopuszczalny. Należy mieć bowiem na uwadze, iż w świetle treści art. 93 ust. 2 omawianej ustawy przy rozpatrywaniu sprawy podziału nieruchomości organ ocenia zgodność podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod kątem przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania gruntu, nie jest zaś związany liniami podziału (lub ich brakiem) w planie zagospodarowania przestrzennego. Zadaniem organów administracji w niniejszej sprawie powinna być zatem ocena zgodności podziału omawianej nieruchomości z miejscowym planem pod kątem spełniania wyżej wskazanych przesłanek, a także przesłanki wynikającej z art. 93 ust. 3 omawianej ustawy (dostęp do drogi publicznej). Tymczasem organy ograniczyły się jedynie do twierdzenia, iż plan miejscowy nie przewiduje wtórnych podziałów działki, nie odnosząc się w żaden sposób do wyżej powołanych ustawowych przesłanek umożliwiających podział nieruchomości. Podnieść należy, iż wprawdzie organy obu instancji, wskazują, iż nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze jednostki planistycznej [...] o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, dla którego to obszaru dopuszczalne jest jeszcze przeznaczenie pod nieuciążliwe usługi handlu i rzemiosła (ogrodnictwo), tereny zieleni publicznej lub tereny urządzeń sportowych i rekreacji, jednakże uzasadnienie decyzji obu instancji nie zawiera oceny co do tego czy projekt podziału nieruchomości realizuje i służy tak określonemu przeznaczeniu terenu, czy też nie. Powyższe okoliczności w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego świadczą o naruszeniu przez organy przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c art.135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.