II SA/Bd 219/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę zakładu [...] sp. o.o. poprzez budowę hal produkcyjnych, magazynu wraz z infrastrukturą techniczną. Na podstawie zarządzenia z dnia 29 marca 2018 r. wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni, do wykazania indywidualnego interesu prawnego w sprawie zakończonej zaskarżona decyzją, pod rygorem uznania, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w sprawie. Skarżąca w zakreślonym terminie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. C. podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle przywołanej regulacji prawnej o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni aprobuje przyjmuje się, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2012r. sygn. akt II SO/Bk 13/12 - Lex nr 1289343, wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 sygn. akt II OSK 439/10 - Lex nr 992577). W niniejszej sprawie M. C. nie wykazała ażeby przysługiwał jej interes prawny do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę zakładu [...] sp. o.o. poprzez budowę hal produkcyjnych, magazynu wraz z infrastrukturą techniczną. Zaskarżona decyzja bezspornie nie rozstrzyga o przysługujących jej prawach lub obowiązkach. Zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczy kwestii istnienia w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę interesu prawnego M. Ł., Ł. K. i M. C.. W rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie sąd odrzucił skargę na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.