II SA/Bd 220/04

Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Włodarska, asesor WSA Ireneusz Fornalik,, Protokolant Krzysztof Cisewski, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2004 na rozprawie sprawy ze skargi Witolda Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego postanawia umorzyć postępowanie W dniu [...] 2004r. Witold Ć. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od 1.12.2003 r. na czas nieokreślony w wysokości 319 zł 30 gr. miesięcznie. W skardze zarzucono, że wysokość przyznanej pomocy jest nieadekwatna do potrzeb skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art.3 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270)). Kontrola ta obejmuje badanie decyzji pod względem jej zgodności z prawem w zakresie art. 145 § 1 cyt. ustawy i działając w jej ramach Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z dniem 1 maja 2004r., przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. tj. z 1998r., Nr 64 poz. 414 ze zm.), która stanowiła podstawę zaskarżonej decyzji. W jej miejsce ustanowiono nowy akt prawny - ustawę z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593), w wyniku której przebudowano system pomocy społecznej i ustanowiono nowy uproszczony katalog świadczeń, nowe propozycje rozwiązań prawnych i nowe instrumenty, jakimi dysponować będą pracownicy socjalni. W konsekwencji, zgodnie z art. 149 ust. 1 cyt. ustawy z 2004r., z dniem 1 maja 2004r., wygasły decyzje wydane na podstawie cyt. ustawy z 1990r., a więc również wygasła zaskarżona decyzja. Konsekwencją był również zapis intertemporalny zawarty w art. 150 cyt. ustawy, iż do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed 1 maja 2004r. stosuje się przepisy ustawy nowej. Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowym w sprawie stała się kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, które przestało obowiązywać i nie może już mieć zastosowania w sprawie o przyznaniu zasiłku celowego. W tak zmienionym stanie prawnym - brak decyzji oraz bezcelowość dokonania oceny prawnej według przepisów nie mających zastosowania, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Mając na względzie powyższe oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ), orzeczono jak w sentencji.