II SA/Bd 220/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA: Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA: Renata Owczarzak Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gabrieli i Edmunda O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] 2005 r., Nr [...], 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego kwotę 545 (słownie: pięćset czterdzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy Z. decyzją z [...] 2005 r., Nr [...] na podstawie art. 37 ust. l i 6 w związku z art. 36 ust. 4ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, póz. 717 ze zm. ) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późno zm. ) oraz zgodnie z § 14 uchwały Nr [...] Rady Gminy w Z. z dnia [...] 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. obejmującego działki od Nr [...] z przeznaczeniem na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ( letniskowej) zabudowy pensjonatowej ( Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] 2003 r., nr [...],póz. [...]) orzekł o pobraniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S., oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] sprzedanych przez Państwa Edmunda i Gabrielę Jadwigę O. w wysokości 720,00 zł, co stanowi 20 % wzrostu wartości w/w nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie swoje oparł o następujące ustalenia i rozważania: Wójt Gminy Z. działając na podstawie art. 36 ust. 4 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na mocy Uchwały nr [...] Rady Gminy w Z. z dnia [...] 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. obejmującego działki od nr [...] do nr [...] z przeznaczeniem na tereny rekreacyjne, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (letniskowej), zabudowy pensjonatowej (zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.) naliczył opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Stawkę procentową służącą naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustalono w wysokości 20 % (Rozdział 3 § 14 cyt. uchwały). Aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] 2004 r. nieruchomość położona w S. oznaczona geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. 0,1004 ha i działka nr [...] o pow. 0,1529 ha zapisane w KW nr [...] sprzedano przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania - oznaczone symbolem- działka [...] przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną letniskową; działka [...] przeznaczona pod rekreację z zielenią urządzoną. Biorąc powyższe pod uwagę wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. Działając w kierunku określenia wartości gruntu przed i po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zlecono jego oszacowanie rzeczoznawcy majątkowemu, który określił wartość rynkową nieruchomości objętej zmianą planu: 1. Nieruchomość gruntowa oznaczona działką nr ewid. [...] o pow. 0,1 004ha - dla funkcji przed zmianą planu 4.400,00 zł - teren przeznaczony w planie na cele rolne - dla funkcji po zmianie planu 8.000,00 zł - "[...]" – teren przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną letniskową"- stawka procentowa służąca ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - 20 % 2. Nieruchomość gruntowa oznaczona działką nr ewid. [...] o pow. 0,1529 ha - dla funkcji przed zmianą planu 6.700 zł - teren przeznaczony w planie na cele rolne - dla funkcji po zmianie planu 12.000,00 zł - "[...]" - teren przeznaczony pod rekreacyjną z zielenią urządzoną -stawka procentowa służąca ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - O % Jak z powyższego wynika zmiana ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. dla przedmiotowego terenu spowodowała wzrost wartości nieruchomości będącej przedmiotem (niniejszego postępowania o kwotę 3.600,00 zł, z czego 20% wzrostu wartości nieruchomości stanowi kwotę 720,00 zł. W odwołaniu od tej decyzji odwołujący się wnieśli o jej uchylenie, stwierdzając, że nie zgadzają się z sytuacją, w której w związku ze zmianą planu ponieśli więcej strat niż zyskali, bowiem część terenów, będących nadal ich własnością zostało przeznaczonych w planie pod drogi i ciągi spacerowe, a grunty przeznaczone pod zabudowę są nieuzbrojone, w związku z czym w ich ocenie organ naruszył przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gwarantujące im od gminy odszkodowania lub wykupienie przez nią gruntu, jeżeli korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe bądź ograniczone. Edmund i Gabriela O. czynili też zarzut, nie umożliwienia brania udziału w wizji lokalnej rzeczoznawcy, złożenia dowodów i wyjaśnień w trakcie postępowania, nie przeprowadzenia rozprawy z udziałem stron i rzeczoznawcy, wyjaśniając, że nie zgadzają się z przyjętą w operacie szacunkowym metodą porównawczą, prawdopodobną opartą na danych Urzędu Gminy, proponując przyjęcie metody opartej na uwzględnieniu stanu faktycznego polegającego na sposobie wykorzystania spornej nieruchomości, zgodnie z art. 37 ust. 1 w/w ustawy z 27.03.2003 r., a nie okoliczności branej pod uwagę w operacie, tj. przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą planu. Wskazali przy tym, że swoje działki od 14 lat ze względu na położenie były wykorzystywane rekreacyjnie (są na nich posadzone różne gatunki drzew), a nie jak przyjął rzeczoznawca - rolniczo, co jest sprzeczne z art. 36 i 37 ustawy o planowaniu przestrzennym. Odwołujący się kwestionowali wyliczenia rzeczoznawcy, o wzroście wartość nieruchomości, podnosząc, że wzrostu takiego nie było, o czym miał świadczyć załączony przez nie akt notarialny z [...] 2000 r., stwierdzający sprzedaż sąsiedniej zadrzewionej i zakrzewionej nieruchomości, przeznaczonej jednak pod użytki rolne, bez prawa zabudowy za cenę 8 zł za m kw., a więc taką jaką przyjęto w operacie po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący kwestionowali również wskaźniki zastosowane przez rzeczoznawcę za uzbrojenie (z 10% na 20%) za dojazd (z 10% na 20%), położenie nieruchomości (z 20% na 35%), gdyż faktycznie w ich ocenie nie było tam żadnych zmian. Ponadto wskazali, że z 16 działek, objętych analizą przez rzeczoznawcę, jedynie 3 sprzedane przez strony są podobne do wycenianych, pozostałe są oddalone o ok. 10 km i nie mają cech wspólnych. Odwołujący się czynili też zarzut naruszenia przez organ art. 10 kpa, przez uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Decyzją z [...] 2005 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, a tym samym nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Stwierdził, że wszystkie argumenty stron odnoszące się do obniżenia wartości innych ich działek w związku ze zmianą planu, przeznaczonych na drogi, ciągi spacerowe i tereny chronione, nie mogą wpłynąć na decyzję ustalającą opłatę, gdyż w tym przedmiocie droga administracyjna jest wyłączona. W ocenie Kolegium zarzut stron, iż nie brali udziału w wizji lokalnej nie może być uwzględniony, gdyż wizja przeprowadzona przez biegłego nie wymaga uczestnictwa stron. W jego ocenie także, że zarzut stron dotyczący nie przeprowadzenia przez organ rozprawy nie jest podstawą do uchylenia decyzji, gdyż zgodnie z art. 89 kpa organ jest zobligowany do jej przeprowadzenia w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania albo, gdy wymaga tego przepis prawa; tymczasem w rozpatrywanej sprawie w ocenie Kolegium żaden przepis prawa materialnego nie nakłada na organ takiego obowiązku. Ponadto SKO podniosło, że zarzut dotyczący nie uwzględnienia przez rzeczoznawcę faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele rekreacyjne, a przyjęcie jej rolnego przeznaczenia, jest chybiony; treść bowiem art. 37 ust. 1 w/w ustawy z 27.03.2003 r., iż obniżenie lub wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą planu lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem, należy odczytywać w ten sposób, że jeżeli plan miejscowy zagospodarowania istniał, to należy uwzględniać przeznaczenie terenu według jego treści, zaś faktyczne jego wykorzystywanie dotyczy jedynie sytuacji, gdy takiego planu nie było i został uchwalony, co potwierdza treść paf. 50 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W ocenie Kolegium Odwoławczego operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, średnia bowiem cena 1 m kw. gruntów rolnych w obrębie Zbieżna lub S. kształtowała się na poziomie 4,40 zł., a według transakcji przyjętych przez biegłego do porównania najniższa cena, jaką uzyskano ze sprzedaży takich gruntów wynosiła 3,33 zł za 1 m kw. (obręb Z.), najwyższa - 4,62 zł za m kw (obręb Z.), co w ocenie organu odwoławczego nie stanowi znacznego rozziewu między tymi wartościami. Jak dalej wywodził organ odwoławczy, średnia cena 1 m kw. gruntów przeznaczonych na cele rekreacyjne wyniosła 7,96 zł, co jest ceną realną, bowiem jak sam odwołujący przyznaje za 8 zł m kw sprzedał swoje grunty, przeznaczone na rekreację. Operat zaś uwzględnił wszystkie cechy nieruchomości przyjętych do porównania i nieruchomości porównywanej jak: uzbrojenie, dojazd, odległość do jeziora i dostęp, powierzchnia nieruchomości, kształt działki i sposób użytkowania oraz poprawki ze względu na cechy różniące wykazał, że wartość spornej nieruchomości w wysokości 8.000 zł jest możliwa do osiągnięcia na rynku, a operat został sporządzony, wbrew twierdzeniom stron, z bez naruszeń prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 kpa, albowiem strony wiedziały o toczącym się postępowaniu i miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z treścią sporządzonego operatu. W skardze wniesionej do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, wysuwając zarzuty wskazane już w odwołaniu. Ponadto wywodzili, że zgodnie z art. 85 w/w ustawy z 27.03.2003 r., do w/w uchwały Rady Gminy Z. z [...] 2003 r., stosuje się ustawę z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie w/w ustawę z 27.03.2003 r., która stała się podstawą prawną skarżonego rozstrzygnięcia. Wskazali też, że zgodnie z tą uchwałą przez działkę nr [...] przebiega linia rozgraniczająca tereny rekreacyjne z zielenią urządzoną oddzielającą od jeziora strefę ochronną, co powoduje konieczność podjęcia najpierw kroków w kierunku geodezyjnego rozgraniczenia tej działki by obliczyć jej część zwolnioną od wzrostu wartości i część objętą tym wzrostem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 85 w/w ustawy z 27.03.2003r., wyjaśnił, że nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem postępowanie zostało wszczęte [...] 2004 r., a zatem już po wejściu w życie ustawy z 27.03.2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną, Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270), w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Rozpatrując przedmiotową sprawę należało stwierdzić naruszenie wskazanych w skardze przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co ponadto dawało podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący nie zostali powiadomieni o terminie wizji lokalnej przeprowadzonej przez rzeczoznawcę w dniu [...] 2005 r., a ponadto nawet organ I instancji w odpowiedzi na żądanie strony brania w niej udziału, pismem z [...] 2004 r., poinformował ją, iż jej udział w wizji jest zbyteczny. W tej sytuacji za słuszny należało uznać zarzut naruszenia wyrażonej w przepisie art. 10 kpa zasady czynnego uczestnictwa strony w postępowaniu, w związku z przepisem art. 79 kpa, który stanowi, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (art. 79 § 1 kpa), oraz, że ma ona prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (art. 79 § 2 kpa) Jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie tego przepisu, zawsze skutkuje zaistnieniem podstawy do wznowienia postępowania, z uwagi na to, iż strona ma wtedy podstawy na powoływanie się na uniemożliwienie jej brania udziału w postępowaniu, a więc na sytuację określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Należy tu przytoczyć stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 1999 r. w sprawie II SA 1210/99, publ. LEX nr 46806, w którym stwierdził, że "art. 79 kpa stanowi następną (po wyrażonej w art. 10) gwarancję realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Nakłada obowiązek zawiadomienia strony co najmniej na 7 dni przed terminem czynności. Zachowanie wymogu art. 79 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym wpływ na wynik sprawy. Do powyższego dodać należy, że naruszenie przez organ administracji państwowej obowiązków wypływających z art. 79 kpa jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa)". Takie samo stanowisko zawarte jest w wyroku NSA z 13 lutego 1986 r. n SA 2015/85 ONSA 1986 Nr 1, poz. 13; (por. wyroki NSA: - 3 grudnia 1982 r. SA/Kr 743/82, publ. ONSA 1982/2/112, LEX nr 9714; - 4 listopada 1998 r. III SA 1035/97, pub!. LEX nr 36901; - 14 maja 1998 r. IV SA 1111/96, publ. LEX nr 43267). Ponadto należało zauważyć, że jak wynika z załączonej do uchwały nr [...] Rady Gminy w Z. z [...] 2003 r., mapki, na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, znajdują się: - nieprzekraczalna linia zabudowy od linii brzegowej jeziora, - nieprzekraczalna linia zabudowy, - oraz postulowana linia zabudowy. Analizując przedmiotową mapkę (trudno czytelną), można stwierdzić, że przynajmniej dwie z powyższych linii, w tym nieprzekraczalna linia zabudowy od linii brzegowej jeziora, przebiegają przez działkę nr [...]. Powoduje to sytuację ograniczenia wielkości obszaru znajdującego się na tej działce terenu, mogącego zostać przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną letniskową. Skarżący twierdzi ponadto, że geodeta nie wskazał linii przebiegu granicy kończącej strefę ochronną jeziora, przez co nie jest wiadomo jaki obszar wyłączony jest spod inwestycji związanej z zabudową. W ocenie Sądu okoliczności te winny były zostać poddane analizie powołanego przez organ rzeczoznawcy, albowiem mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W opracowanym przez rzeczoznawcę operacie winien był on bowiem ustalić, czy powyższe ograniczenia mają wpływ na wzrost wartość przedmiotowej nieruchomości, przy zastosowanej przez niego analizie porównawczej. Jakkolwiek zarzut w tym zakresie skarżący złożył dopiero w skardze, to jednak okoliczność przebiegu przez jego działkę wyżej opisanych linii winna była zostać wzięta pod uwagę przez organ z urzędu w ramach realizacji zasady prawdy materialnej, wyrażonej w przepisie art. 7 kpa, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Analizując pozostałe zarzuty skargi, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługują one na uwzględnienie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących, iż decyzja organu I instancji, oraz operat szacunkowy zostały oparte na niewłaściwej podstawie prawnej, tj. w/w ustawie z 27.03.2003 r., zamiast na właściwej podstawie, tj. ustawie z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wysunęli tu zarzut naruszenia przepisu art. 85 w/w ustawy z 27.03.2003 r., który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (§ 1), oraz że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (§ 2). Należało uznać, iż słusznie wywodził w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] 2004 r., a więc już pod rządami ustawy z 27.03.2003 r., co wyłącza stosowanie w stosunku do tego postępowania, a więc postępowania w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, przepisów dotychczasowych, a więc ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Inną natomiast kwestią jest stosowanie jej przepisów w stosunku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi § 2 w/w przepisu. Trzeba tu bowiem mieć na względzie, że w razie ustalenia w odrębnym postępowaniu, że w/w uchwała nr [...] Rady Gminy w Z. z [...] 2003, została podjęta w wadliwym trybie, to odpadłaby podstawa prawna do wydania decyzji o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowałoby jej zwrotem (art. 36 ust 5 w/w ustawy z 27.03.2003 r.). Wskazana uchwała powołuje jednak przepisy dotychczasowe, tj. ustawy z 7 lipca 1994 r., wraz z normą art. 85 § 2 ustawy z 27.03.2003 r., która oznacza ich zastosowanie. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut strony w przedmiocie nie uwzględnienia przez rzeczoznawcę faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele rekreacyjne, a przyjęcie jej rolnego przeznaczenia. Przepis art. 37 ust. l w/w ustawy z 27.03.2003 L stanowi, że wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Analizując treść tego przepisu trzeba było uznać, że organ odwoławczy słusznie wywodził, iż przepis ten stanowi, że jeżeli plan miejscowy zagospodarowania istniał, to należy uwzględniać przeznaczenie terenu według jego treści, zaś faktyczne jego wykorzystywanie dotyczy jedynie sytuacji, gdy takiego planu nie było i został uchwalony. Przepis ten uzależnia bowiem możliwość uwzględniania faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości jedynie w sytuacji przed uchwaleniem planu miejscowego, co wynika wprost z jego treści. Skoro więc na spornym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przed podjęciem w/w uchwały z [...] 2003 r, to wyklucza to zaprezentowaną przez stronę interpretację tego przepisu. Trudno jest również uznać za zasadny zarzut nieprzesłuchania świadków i biegłych na postulowanej przez skarżących w tym celu rozprawie, skoro skarżący nie wnieśli o ich przesłuchanie, nie wskazując przy tym z nazwiska i imienia ani świadków, ani też biegłych. Trzeba tu jednak podkreślić, że zaniechanie przez organ zawiadomienia skarżących o terminie wizji lokalnej stworzyło niewątpliwie sytuację niemożności przedstawienia przez stronę swych racji, pytań i zastrzeżeń wobec rzeczoznawcy lub ewentualnie reprezentujących organ uczestników wizji, co mogło w istotny sposób ograniczyć jej inicjatywę dowodową i którą to okoliczność Sąd uwzględnił na korzyść strony, znajdując podstawy do uwzględnienia skargi. Nie jest też zasadny, oparty na przepisie art. 36 ust 1-3 w/w ustawy z 27.03.2003 r., zarzut braku rozliczenia korzyści i strat powstałych w wyniku zmiany planu miejscowego. Jak bowiem słusznie wywodził organ odwoławczy, w tym przedmiocie droga administracyjna jest wyłączona. Wynika to wprost z przepisu art. 37 ust. 10 w/w ustawy, który przewiduje dla roszczeń powstałych skutkiem obniżenia wartości nieruchomości lub ograniczenia lub niemożności korzystania z niej, jedynie drogę postępowania przed sądem powszechnym. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd uznał zasadność skargi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania celem ich wyeliminowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b, pkt 1 c , art. 152, art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd zasądzając zwrot kosztów postępowania, nie uwzględnił równowartości utraconego zarobku strony, albowiem w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości nie udowodniła wielkości utraconego zarobku, zgodnie z przepisem art. 2 w związku z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r.., o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. z dnia 28 października 1950 r.).