II SA/Bd 221/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy D.S. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Decyzją z dnia ... 2014 r. (znak: ...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania D. S. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia ... 2013r. (znak: ...) o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 4350,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej we W. przy ul. O. ... oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr ... (W. ...), o pow. 0,3386 ha, spowodowanego budową ulicy O., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 267), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał stwierdzone istotne naruszenia przepisów postepowania, w tym na wadliwość zasadniczego dowodu w sprawie – operatu szacunkowego z dnia ... 2013r. oraz brak dokonania jego oceny przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że opinia rzeczoznawcy majątkowego nie może być bezkrytycznie przyjmowana przez organ wydający decyzję, ale powinna być przez ten organ poddana ocenie co do wiarygodności i mocy dowodowej, jednak organ decyzyjny nie jest tą opinią związany. W ocenie organu odwoławczego treść powyższego operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia wielkości wzrostu wartości nieruchomości, a w konsekwencji ustalenia opłaty adiacenckiej, nie daje podstaw do przyjęcia, że nieruchomości przyjęte do porównania są podobne do wycenianej nieruchomości w szczególności budzą wątpliwości kwestie: dlaczego przedmiotem badania (jako odniesienia) do określenia wartości rynkowej przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury były nieruchomości niezabudowane, podczas, gdy nieruchomość nr ew. ... jest nieruchomością zabudowaną, dlaczego nieruchomości nie zostały szczegółowo wskazane, opisane, co uniemożliwia ich identyfikację, a tym samym ocenę ich podobieństwa do wycenianej nieruchomości. W operacie nie odniesiono się również do zgłaszanych przez stronę podczas oględzin kwestii utrudnień korzystania z nieruchomości w związku z wybudowaniem ścieżki rowerowej, zwiększonego ruchu drogowego. Nie wyjaśniono czy i jak wpływa to na wartość nieruchomości. Nie wyjaśniono także czy wyceniana nieruchomość miała już dostęp do wybudowanej drogi, co wydaje się istotne przy ocenie wystąpienia wzrostu wartości nieruchomości w związku z wybudowaniem nowej drogi, mając na uwadze podniesione w odwołaniu utrudnienia w dostępie do przedmiotowej nieruchomości z nowej drogi. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność stworzenia warunków do korzystania z drogi dla nieruchomości D. S. Organ ustosunkował się do zarzutów odwołania. Stwierdzone uchybienia w ocenie Kolegium oznaczają, że organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. W związku z faktem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy zdecydował, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. D. S. wniósł o jej zmianę. Skarżący zarzucił, że już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnosił, iż nie ma rzeczywistych przesłanek uzasadniających twierdzenie, iż w związku z budowa ul. O. nastąpił wzrost wartości nieruchomości będącej jego własnością. W konsekwencji brak jest podstaw do ustalenia jakiejkolwiek opłaty adiacenckiej. Działka posiadała dostęp do wcześniej wybudowanej drogi - ulicy O., jak również miała przyłącze energetyczne i wodociągowe. W ramach realizowanej inwestycji nie wybudowano kanalizacji sanitarnej, jak również gazociągu. Po wybudowaniu inwestycji, wartość nieruchomości skarżącego została pomniejszona, bowiem wzrosła intensywność ruchu, co spowodowało wzrost hałasu i inne uciążliwości obniżające atrakcyjność nieruchomości. Ponadto skarżący podał, że wybudowana ścieżka rowerowa utrudnia wjazd i wyjazd z jego posesji. Skarżący zarzucił, iż nierzetelne podejście organu w celu uzyskania przychodu narusza przepis art. 7 Konstytucji RP, co potwierdzają wskazane w odwołaniu uchybienia, a w szczególności przyjęcie wadliwego operatu szacunkowego. Stwierdzone błędy merytoryczne w operacie dowodzą, że organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego i rzeczywistej wartości nieruchomości. Skarżący podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie uwzględniło jego zarzutu dotyczącego wybiórczego wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej jedynie w stosunku do niektórych właścicieli nieruchomości - osób prywatnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia ... 2014r. sygn. ... Naczelny Sąd Administracyjny w W. przyznał D. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia ... 2014 r., reprezentująca D. S. pełnomocnik radca prawny A. P. cofnęła skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego w sprawie, zwrot na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi (w wysokości 100 zł) oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 738 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W treści pisma procesowego z dnia ... 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył jednoznacznie, że cofa skargę, mając na uwadze skutki prawne korzystnej dla skarżącego zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Dysponentem skargi jest skarżący, cofnięcie skargi wiąże sąd. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności przemawiające za uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Wobec tego, na podstawie Sąd orzekł o umorzeniu postępowania, działając w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. (pkt 1). W myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwrócił jednocześnie skarżącemu uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł (pkt 2). Wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostanie rozpoznany odrębnym postanowieniem.