II SA/Bd 222/05

Dnia 24 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Grzegorz Saniewski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Piotra S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarska w B. z dnia [...] 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Dnia [...] 2005 r. (data stempla pocztowego) Piotr S. złożył skargę na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2005 r. stwierdzające uchybienie przez niego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] 2004 r. Przesyłając ww. skargę do Sadu Komisja Rejonowa dołączyła, podjęte w trybie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, swoje postanowienie z dnia [...] 2005 r. uchylające zaskarżone postanowienie z [...] 2005 r. pomimo to skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowaniu: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2. w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związaną z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe m.in. na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ww. ustawy), co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Pomimo zatem braku cofnięcia skargi przez skarżącego (która to przyczyna umorzenia miałaby pierwszeństwo ze względu na kolejność wyliczenia w cytowanym art. 161 § 1), zachodzi przyczyna umorzenia postępowania określona w art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Ze względu na powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.