II SA/Bd 224/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Marcina Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Marcina Ł. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 224/04 UZASADNIENIE Pan Marcin Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] 2004r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty T. nr [...] z dnia [...] 2003r. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zgłoszenia budowy placu składowego wyrobów hutniczych na działce nr [...] w miejscowości B., gm. L. W dniu [...] 2003r. Pan Marcin Ł. powołując się na program inwestycyjny złożony w Urzędzie Gminy L. w trakcie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] 2003r., dotyczącą w/w działki stanowiącej jego własność, zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na urządzeniu placu składowego wyrobów hutniczych. W dniu [...] 2003r Starosta Powiatowy w T. wydał decyzję nr [...], którą zgłosił sprzeciw w sprawie planowanej przez skarżącego inwestycji oraz powołując się na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr jw. z dnia [...] 2003r., nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. W podstawie prawnej organ I instancji powołał się na art. 30 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z póź. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się jedynie do jednego zdania "decyzję niniejszą wydano w oparciu o dokumenty przedstawione przy zgłoszeniu z dnia [...] 2003r." Pan Marcin Ł. w dniu [...] 2003r. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzucił organom błędne zastosowanie przepisów Prawa budowlanego i bardzo lakoniczne uzasadnienie decyzji. Jednocześnie wniósł o uchylenie z tego powodu błędnego rozstrzygnięcia. W dniu [...] 2004r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda przyznał, że organ I instancji powołał błędnie art.30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, który to przepis dotyczy zgłoszenia robót budowlanych, ale wyjaśnił jednocześnie, że organ powołał jeszcze art. 30 ust.6 pkt 1 tejże ustawy, który stanowi właściwą podstawę prawną zgłoszenia sprzeciwu. Nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącego, że budowa ogrodzenia planowanej inwestycji powinna odbyć się na podstawie art. 29 ust.1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane, gdyż w sytuacji skarżącego budowa ogrodzenia związana jest ze zmianą zagospodarowania terenu i dlatego na wykonanie robót wymagane jest stosownie do art.32 ust.1 i 4 ustawy pozwolenie na budowę. W ocenie organu roboty związane z przedmiotową inwestycją nie mają charakteru budowy, która utrwala istniejącą funkcję nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pan Marcin Ł. zarzucił decyzji organu II instancji wadliwość rozstrzygnięcia, która w jego ocenie przejawia się bezprawnym żądaniem uzyskania pozwolenia na budowę w związku z planowaną inwestycją. Uważa, że organ błędnie rozszerza interpretację art. 29 ust.1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane, uzależniając zwolnienie budowy ogrodzeń od obowiązku uzyskania pozwolenia, od funkcji terenu grodzonego. W jego ocenie organ II instancji błędnie wywodzi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja lokalizacyjna dotyczyła całego terenu w B., a więc obszaru o wiele większego od planowanej inwestycji i potwierdza ona jedynie okoliczność, że mamy do czynienia z terenem budowlanym, a nie o innym przeznaczeniu. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie podniósł w skardze nowych okoliczności, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona. W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. W ocenie Sądu nie wiadomo, z jakich powodów organ wywodzi, że na budowę ogrodzenia wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis zawarty w art.29 ust.1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane wyraźnie stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Również art.29 ust.2 pkt 5 tej samej ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Z akt sprawy wynika, że skarżący dokonując w dniu [...] 2003r. zgłoszenia budowy placu składowego wyrobów hutniczych na działce nr [...] w miejscowości B., gm. L., spełnił ustawowe przesłanki zwalniające go z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zarówno co do zamierzenia budowy ogrodzenia, jak również utwardzenia placu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podał, że budowa ogrodzenia związana jest ze zmianą zagospodarowania terenu i dla tego przedsięwzięcia wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie organu z decyzji tej wynikają warunki dla spornej inwestycji, które to uzależniają stosownie do art. 32 ust.1 i 4 Prawa budowlanego rozpoczęcie robót budowlanych od uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. W aktach sprawy znajduje się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2003r. nr [...], na którą powołuje się w rozstrzygnięciu organ i z której wywodzi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przez skarżącego. Poza sporem pozostaje okoliczność, że budowa planowanego zamierzenia jest związana warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyżej wymienioną decyzją lokalizacyjną Wójt Gminy w L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzeń inwestycyjnych na dwóch działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości B. Okoliczność powyższą organy zupełnie pominęły przy orzekaniu. Zgodnie z teścia decyzji, działka nr [...] znajduje się częściowo w granicach terenów usługowych i częściowo w granicach terenów aktywizacji gospodarczej. Natomiast działka nr [...] znajduje się w granicach terenów tymczasowego sposobu zagospodarowania i użytkowania. W powyższej decyzji Wójt Gminy w L. rozróżnił ustalenie warunków dla poszczególnych terenów. Tylko dla terenów tymczasowego sposobu zagospodarowania i użytkowania ustalił warunki o zakazie wznoszenia wszelkiej zabudowy trwale związanej z gruntem oraz zakaz trwałego zagospodarowania i użytkowania terenów ( ogrodzenia stałe, drzewa, krzewy, itp.). Natomiast dla działki nr [...], która znajduje się częściowo w granicach terenów usługowych i częściowo w granicach terenów aktywizacji gospodarczej, nie zostały ustalone warunki, na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, w ocenie Sądu nie ma podstaw do żądania uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że "skoro w decyzji tej postawiono szereg warunków dla powyższej inwestycji, to zgodnie z art.32 ust1 i 4 prawa budowlanego, na wykonanie tych robót wymagane jest pozwolenie na budowę". W artykule 30 ust 6 ustawy Prawo budowlane ustawodawca określił obligatoryjne przesłanki, kiedy organ wydaje sprzeciw w stosunku do zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego. Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. W rozpatrywanej sprawie organ nie wykazał w uzasadnieniu, aby planowany obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wynika, w jakich sytuacjach organ może w decyzji o sprzeciwie nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia. Są to przesłanki fakultatywne. Jednak organ nie może kierować się dowolnością. Nałożenie obowiązku musi być uzasadnione prawnie. Ustawa bowiem wymienia określone sytuacje, w których wymagany jest obowiązek uzyskania pozwolenia. Zgodnie z art. 30 ust 7 ustawy Prawo budowlane właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4)wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W związku z wyżej cytowanym przepisem Sąd zauważą, że organy obydwu instancji nie wykazały w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, z jakich powodów w rozpatrywanej sprawie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Sama decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nakłada obowiązku uzyskania pozwolenia. Organy natomiast nie wykazały, czy realizacja inwestycji może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, oraz wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art.145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] 2003r. Jednocześnie mając na względzie przepis art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz stosownie do art. 200 orzekł o kosztach postępowania sądowego.