II SA/Bd 225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzenie niejawne w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. L., C. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Powiatowego [...] z [...] sierpnia 2020r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. L. i C. L. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia D. L. i C. L. (dalej: "Skarżący") utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na cele mieszkalne wraz z rozbudową i niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] w miejscowości L., gmina Ł.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Wójt Gminy Ł., działając na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 293 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.z.p.") przedstawił Staroście T. do uzgodnienia projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz D. i C. małżonków L. dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na cele mieszkalne wraz z rozbudową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej w istniejącym gospodarstwie rolnym na terenie działki nr [...] w miejscowości L.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] Starosta T. odmówił uzgodnienia wyjaśniając, że planowane zamierzenie budowlane nie posiada żadnych cech zabudowy zagrodowej, a lokalizacja budynku mieszkalnego nie wskazuje zamiaru rozbudowy zagrody, lecz budowy budynku mieszkalnego. Starosta wyraził zatem przekonanie, że planowane zamierzenie budowlane należy zaliczyć do zabudowy jednorodzinnej, a nie do zabudowy zagrodowej. Stwierdził przy tym, że Skarżący posiadają również drugi budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...] w L. i wybudowanie więcej niż jednego budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej na gruntach rolnych prowadzi do nieuzasadnionego faktycznego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej – co jest istotne przy niewielkiej powierzchni gospodarstwa rolnego. Starosta zwrócił uwagę, że istniejące gospodarstwo rolne posiada już zaplecze zapewniające jego funkcjonowanie, a jedno gospodarstwo rolne, co do zasady, może mieć jedynie jedną działkę siedliskową. Starosta w podsumowaniu swoich rozważań wskazał, że zastosowanie mają przepisy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, które stanowią, że grunty klasy III wymagają zgody ministra rolnictwa i rozwoju wsi na przeznaczenie ich na cele nierolnicze. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zakwestionowali prawidłowość poczynionych przez Starostę ustaleń i zarzucili: - pominięcie pozostałych działek stanowiących o wielkości gospodarstwa rolnego, którego łączna powierzchnia przekracza 7 ha, - nieuwzględnienie charakteru zabudowy na działce nr [...], która służy prowadzeniu gospodarstwa agroturystycznego (budynek letniskowy istniejący na działce umożliwił prowadzenie takiej działalności jedynie w okresie letnim, nie dając możliwości użytkowania go w cyklu całorocznym). Opisaną na wstępie decyzją Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a, art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów, gruntami rolnymi są także grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi i innymi budynkami służącymi do produkcji rolniczej. Wyjaśniło dalej, że wprawdzie zabudowa jednorodzinna, jak i zagrodowa, służą realizacji tego samego celu (zamieszkiwania) to jednak z uwagi na różny sposób zagospodarowania terenu nie można przyjąć, iż zabudowa jednorodzinna stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że planowana inwestycja nosi znamiona budowy kolejnego budynku mieszkalnego dla istniejącego gospodarstwa rolnego oraz tworzy przesłanki do zaprzestania rolniczego wykorzystywania gruntów. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na sprzeczność, jaka pojawiła się w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sprzeczność ta, zdaniem Kolegium, miałaby wynikać z tego, że w sentencji projektu decyzji wskazano na zabudowę zagrodową, a jednocześnie w uzasadnieniu projektowanego rozstrzygnięcia powołano się na spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium zauważyło, ze spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa" nie jest przecież wymagane dla zabudowy zagrodowej. Kolegium zwróciło nadto uwagę, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, w sytuacji uznania, że planowana inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zobowiązany będzie do dokonania analizy w zakresie możliwości wykorzystania gruntów rolnych na inne cele zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy D. i C. L. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w T. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1. naruszenie art. 6, 7, 7a § 1 , 7b, i 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80, 81a § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez: - niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności w zakresie spełnienia wymogów określonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, - nadwyrężenie zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolność oceny zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, że cała działka inwestycyjna przeznaczona jest na potrzeby działalności rolniczej – agroturystycznej - błędną ocenę materiału dowodowego i braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie w sprawie oraz błędne uzasadnienie rozstrzygnięcia bez wskazania przez organ dowodów, na których się on oparł - brak niezbędnego współdziałania organów do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy 2. naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na błędnym ustaleniu, że "zasady dobrego sąsiedztwa" na zasadzie wyjątku nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania jedynie w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związana z wnioskowana zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., polegające na błędnym ustaleniu, że w związku z faktem, ze Wójt Gminy Ł. w uzasadnieniu projektu decyzji napisał o spełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza, że wniosek inwestorów faktycznie dotyczy zabudowy mieszkaniowej, a nie zagrodowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i akcentując, że organ uzgadniający odnosi się tylko do treści przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 23 marca 2021r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć częściowo z innych przyczyn niż w niej podniesione. Rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r., poz. 293 ze zm. – powoływanej jako "u.p.z.p."), decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt (burmistrz, prezydent) po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za tego rodzaju nieruchomości uważa się nieruchomości wykazane jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakorzenione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.). Natomiast wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, w tym - aby teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą, oraz by decyzja była zgodna z przepisami odrębnym; przepisami tymi są również przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z kolei, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 2005 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161- dalej jako "u.o.g.r.l."), gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Z przedstawionych regulacji wynika, że uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto - przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma szerszy zakres zastosowania, niż art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który dotyczy tych gruntów, których zmiana przeznaczenia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga uzyskania zgody właściwego organu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów. Należy też zauważyć, że w art. 2 pkt 3 u.o.g.r.l. ustawodawca przyjął fikcję braku zmiany przeznaczenia gruntu rolnego pod budynkiem mieszkalnym lub innym budynkiem (urządzeniem) służącym wyłącznie produkcji rolniczej, jednak tylko wtedy, gdy wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego. Stosownie do treści przepisów ww. art. 7 ust. 1 i 2a u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga zaś uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1). Natomiast – co w sprawie jest istotne - przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wprowadza wyjątek do obowiązku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III przy łącznym spełnieniu czterech określonych w tym przepisie warunków: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W rozpoznawanej sprawie organy de facto uznały, że nie jest możliwe wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albowiem w rozpoznawanej sprawie grunty klasy III wymagają uzyskania zgody ministra rolnictwa i rozwoju wsi na przeznaczenie ich na cele nierolnicze - co uzasadniało odmowę uzgodnienia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie główne (tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) jest przygotowanie projektu zamierzonego rozstrzygnięcia (decyzji) w oparciu o żądanie inwestora tj. treść złożonego wniosku. Z kolei obowiązkiem organu współdziałającego (uzgadniającego) jest ocena dopuszczalności zaakceptowania przedłożonego projektu decyzji. Ocena ta przy tym odbywa się w granicach wynikających z właściwości rzeczowej (kompetencji) organu uzgadniającego. Powyższe oznacza więc powinność zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie jedynie w aspekcie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. W ocenianym przypadku, w rachubę wchodziło ustalenie zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych. W tym też zakresie na podkreślenie zasługuje przede wszystkim to, że zakres kompetencji organu uzgadniającego jest ograniczony. Organ współdziałający winien baczyć, aby nie doprowadzić do nieuzasadnionego wkroczenia w kompetencje innych organów administracji orzekających w ramach sprawy ustalenia warunków zabudowy. Organ uzgadniający nigdy nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Stosownie bowiem do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (vide: wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r., II OSK 1867/20 – dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie zadaniem organów współdziałających (uzgadniających) była ocena otrzymanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, jedynie pod kątem przepisów regulujących ochronę gruntów rolnych i leśnych. W stanie faktycznym sprawy uzgodnieniu, o jakim mowa wyżej, podlegał projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny wraz z rozbudową w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...], stanowiącej grunty rolne – w tym klasy IIIb o powierzchni 0,2334 ha. Tej treści wniosek wiązał zarówno Wójta, procedującego w sprawie "głównej", jak i Starostę, jako organ "uzgadniający". Wójt, w projekcie decyzji przedstawionej do uzgodnienia, ustalił warunki zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). Innymi słowy, zgodnie ze swoją właściwością, dokonał oceny zamierzenia inwestycyjnego w aspekcie art. 61 u.p.z.p. - przyjmując, że wniosek dotyczy zabudowy zagrodowej. Natomiast Starosta trafnie ustalając, że Skarżący prowadzą gospodarstwo rolne, w sposób nieuprawniony wykluczył zabudowę zagrodową. Tymczasem to kluczowe w rozpoznawanej sprawie zagadnienie, zgodnie z właściwością, nie zostało w postępowaniu "głównym", prowadzonym przez Wójta, zanegowane. Wręcz przeciwnie, przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji dotyczy zabudowy zagrodowej. Zatem Starosta, jako organ uzgadniający, miał obowiązek, w zakresie swej właściwości, zająć stanowisko w przedmiotowej sprawie. Z akt wynika, że Starosta ustalił, że Skarżący posiadają już budynek mieszkalny i dlatego nie mogą korzystać już z przywileju wynikającego z art. 2 pkt 3 u.o.g.r.l. Tym samym, z pominięciem projektu decyzji i wynikających z niej ustaleń organu właściwego, w nieuprawniony sposób wkroczył w kompetencje Wójta. Zauważyć też należy, że organ uzgadniający zupełnie pominął wyjaśnienia Skarżących o prowadzeniu w ramach działalności rolniczej usług agroturystycznych. Nie tylko zatem organ I instancji, jako organ uzgodnieniowy, wkroczył w kompetencje Wójta, to formułując swoje stanowisko nie poczynił stosownych ustaleń i rozważań co do możliwości (dopuszczalności) łączenia funkcji usługowej (usług agroturystycznych) z funkcją zagrodową. Jeśli chodzi o stanowisko Kolegium, to organ ten bezkrytycznie zgodził się z argumentacją Starosty. W tym miejscu – jedynie na marginesie wskazać należy, że w ocenie Sądu z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie można wywieść niedopuszczalności jego stosowania dla planowanej nowej zabudowy z uwagi na to, że w skład gospodarstwa rolnego wchodzi już jedno siedlisko. Kluczowe znaczenie ma bowiem w sprawie to, czy planowana inwestycja (rozbudowa zagrody) pozostają w związku funkcjonalnym i organizacyjnym z prowadzonym gospodarstwem rolnym. W sprawie podkreślenia wymaga to, że organy odmówiły uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych klasy III b, a nie odniosły się do regulacji zawartej w przepisach u.o.g.r.l., dotyczącej przesłanek od których zależy brak wymogu uzyskania przez inwestorów zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III (art. 7 ust. 2a w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.) – co jest okolicznością przesądzającą o konieczności wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Jak wyżej już bowiem wskazano, kompetencje organu uzgadniającego ograniczone są przepisami określającymi zakres kognicji tego organu w danym postępowaniu wpadkowym i brak jest podstaw do tego, aby rozciągać te kompetencje na sferę zastrzeżoną dla organu wydającego decyzję co do istoty sprawy. Podkreślenia wymaga, że postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego, którym jest postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest rzeczą organu współdziałającego wyręczenie innego organu administracji publicznej w zakresie rozstrzygania spraw mu powierzonych. Inaczej mówiąc, organ uzgadniający nie może zastępować organu wydającego decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Zdaniem Sądu organy obu instancji zdecydowanie przedwcześnie, bez dodatkowych ustaleń (w zakresie powiązania planowanej inwestycji z prowadzonym gospodarstwem rolnym) uznały, że nie ma wystarczających podstaw do uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z powyższych względów należy stwierdzić, że procedowanie organów uzgadniających nie było poprawne. Organy te przekroczyły własne kompetencje orzecznicze i wkroczyły w zakres ocen przynależnych wyłącznie organowi administracji prowadzącemu postępowanie główne - nie koncentrując się przy tym na istocie sprawy -tj. na zajęciu stanowiska co do tego, czy teren inwestycji spełnia normatywne wymogi wynikające z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., art. 77, art. 80, 107 § 3 k.p.a. i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku wskazaniami zgodnie z art. 153 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej (solidarnie) koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł.