II SA/Bd 234/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. odrzucił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy wobec wniesienia jej z uchybieniem terminu. W dniu [...] czerwca 2015 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swój wniosek, wskazał, że jego pełnomocnik J. S. nie dochował terminu do wniesienia skargi, bowiem nie miał dostatecznej wiedzy, kiedy została doręczona jemu zaskarżona decyzja oraz wskazał na trudności osobiste i zdrowotne J. S. W odpowiedzi na wezwanie Sądu M. R. pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wyjaśnił, że "uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, zaś niedotrzymanie terminu przez mojego pełnomocnika wynikło z przyczyn niezależnych tj. choroby". Na tą okoliczność zostało nadesłane zaświadczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r., z którego wynika, iż J. S. w dniach [...].02.-[...].02.2015 r. z powodu nasilenia objawów chorobowych był niezdolny do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że J. S. w świetle art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a. nie może być uznany za pełnomocnika uprawnionego do występowania w imieniu skarżącego M. R. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie, bowiem ze wskazanym art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wyliczenie osób mogących pełnić funkcje pełnomocnika, zawarte w art. 35 p.p.s.a., ma charakter wyczerpujący. W związku z powyższym bliski krewny – jak zostało wskazane w pełnomocnictwie z dnia [...] marca 2015 r. – nie mieści się w katalogu osób mogących występować w roli pełnomocnika przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że w ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżący nie zachował 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek: – złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; – jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której wyznaczony był termin; – strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności sąd bada czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu [...] czerwca 2015 r. (data doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 11 maja 2015 r.), a zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w dniu [...] czerwca 2015 r., a strona skarżąca składając wniosek w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w tym dniu, dochowała terminu do jego wniesienia. Rozważenia wymaga wypełnienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zgodnie z przytoczonym unormowaniem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu, przy czym brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Ocena braku winy pozostaje w gestii sądu, który dokonuje oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i która dołożyła wszelkich starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji niedochowania terminów procesowych. W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem po przeprowadzeniu analizy akt sądowych, sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. Według Sądu strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w niedochowaniu terminu. Okoliczność podniesiona przez stronę, a mianowicie to, że jego pełnomocnik J. S. nie dochował terminu do wniesienia skargi, bowiem nie miał dostatecznej wiedzy, kiedy została doręczona jemu zaskarżona decyzja oraz wskazał na trudności osobiste i zdrowotne J. S.", nie usprawiedliwia niezachowania reguł starannego działania. Okoliczności niniejszej sprawy świadczą o niedochowaniu staranności przez skarżącego w zabezpieczeniu swoich interesów w związku z inicjowanym postępowaniem sądowym. Tymczasem nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności, takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że powoływane przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.