II SA/Bd 236/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić sprzeciw Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. zwanej dalej również Kpa), uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Burmistrz [...] wniósł, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sprzeciw od decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej zwana również Ppsa), dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). W dziale III po rozdziale 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został dodany rozdział 3a w brzmieniu "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a-64e. Zgodnie z art. 64a Ppsa, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do art. 64b § 1 Ppsa, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie zauważyć wymaga, że w art. 17 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. wskazano, iż do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. A contrario do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych już po dacie wejścia w życie nowelizacji, mają zastosowanie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu znowelizowanym. W rozpatrywanej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] została wydana w dniu [...] lutego 2019 r. zatem już po w/w nowelizacji. Jednocześnie wskazać należy, że krąg osób uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 Ppsa. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie to przysługuje także innym podmiotom, jeżeli ustawy tak stanowią. Wskazana regulacja daje podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Pierwszą z nich stanowią te podmioty, których legitymacja ma charakter materialny, czyli służy dla ochrony ich interesu prawnego. Drugą stanowią podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie. Jeżeli skarga jest wnoszona przez podmiot, który z istoty nie może posiadać legitymacji skargowej, wówczas podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna. Takim podmiotem, który nie może wykazać w postępowaniu swej legitymacji, jest organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. OPS 1/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 4, poz. 62). Organ, który orzekał w sprawie jako organ administracji, nie jest uprawniony do wnoszenia skargi, albowiem rozstrzygnięcie wydane przez organ wyższego stopnia nie dotyczy sfery uprawnień organu niższej instancji, nie stanowi władczego wkroczenia w jego sferę uprawnień, lecz w ramach podziału kompetencji, jest aktem skierowanym do podmiotu zewnętrznego, pozostającego poza strukturą organów administracji publicznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX 446440). Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3). Nie ulega wątpliwości, że powyższe rozważania oraz ugruntowane orzecznictwo dotyczące skargi, wobec odesłania z art. 64b § 1 Ppsa, odnieść należy do sprzeciwu od decyzji. Tym samym, Sąd stwierdził, że wniesiony przez Burmistrza [...] sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w zw. z art. 64b § 1 Ppsa.