II SA/Bd 238/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wandy J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie rat. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zmianami ), art. 123 k.p.a. oraz art. 20 § 1 pkt 4 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, ze zmianami ) uznał zarzuty Wandy J. kwestionującej wysokość nałożonej grzywny, jako niezasadne. Z treści uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że z pisma zobowiązanej z dnia [...] 2003 r. wynika, iż jego treścią jest zarzut zawarty w art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz, że wielkość powierzchni zabudowy, przyjęta do obliczenia wielkości grzywny jest niezgodna ze stanem faktycznym. Wielkość powierzchni, jaka została przyjęta do wyliczenia kwoty jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Zarówno z protokołu oględzin z dnia [...] 1997 r., podczas których to oględzin zobowiązana brała udział, który to też protokół podpisała, a nade wszystko z treści prawomocnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] 1998 r., czyli egzekwowanej decyzji wynika, że przedmiot rozbiórki jest o wymiarach 9,10 x 6,10, a zatem powierzchnia zabudowy wynosi 55,51 m2 czyli tyle ile przyjęto do obliczenia grzywny w celu przymuszenia w postanowieniu z dnia [...] 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, podnosząc ponadto, że bezzasadnym jest twierdzenie skarżącej, iż obiekt ten nie spełnia definicji budynku, bowiem usadowiony on jest na fundamentach, które stanową podpory, ponadto jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach, a więc jest budynkiem. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wanda J. domagając się "anulowania" dotychczasowych postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, uznając, że pismem z dnia [...].1998 r. zwracała się do Kierownika urzędu rejonowego w C. o wstrzymanie nakazu rozbiórki i wobec braku odpowiedzi stanowiło to o uznaniu za przyjęcie jej prośby, przez co niesłusznie nałożona została przedmiotowa grzywna i w dodatku błędnie określona jej wysokość na kwotę 25.889,90 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do argumentacji prezentowanej w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W myśl przepisu art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2002 r. Nr 110. poz. 968, ze zmianami ) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Przez "przymusową rozbiórkę budynku lub jego części" rozumieć należy niewątpliwie obowiązek orzeczony w decyzji wydanej na podstawie art. 37 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych obowiązek dokonania rozbiórki domu letniskowego na działce nr [..] w H., gmina C., wynikający z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] 1998 r. [...] stał się wymagalny i wobec uchylania się od wykonania tego obowiązku, po pisemnym upomnieniu z dnia [...] 2000 r., dostarczonym skarżącej w dniu [...] 2000 r., wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Wbrew twierdzeniom skarżącej pismo z dnia [...]1998 r. o odroczenie terminu rozbiórki, skierowane do Kierownika Urzędu Rejonowego w C. było przedmiotem rozpoznania w postanowieniu wydanym w dniu [...]1998 r. Również dopełnione zostały przesłanki wynikające z treści art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z brzmieniem, którego to egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, uprzednio przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. W tym stanie rzeczy zastosowanie przez organ orzekający przepisu § 5 artykułu 121 powyższej ustawy nie narusza prawa. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu, tj. przepisom art. 119, 121 i 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym brak jest wystąpienia przesłanek określonych w art. 33 tejże ustawy wskazujących na zasadność podnoszonych przez skarżącą zarzutów. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.