II SA/Bd 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. uzupełnionym pismem z dnia 18 marca 2014r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wniósł o odrzucenie skargi w związku z niewyczerpaniem przez M. W. trybu instancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W przypadku niezadowolenia z tego rozstrzygnięcia strona winna zgodnie z pouczeniem w nim zawartym złożyć odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a następnie – w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – skargę do sądu administracyjnego. Tego trybu postępowania skarżąca nie zachowała, przedwcześnie składając skargę do sądu na decyzję organu I instancji. Oznacza to, że wskutek niewyczerpania trybu instancyjnego skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie, nie spełnia ona, bowiem wymogów formalnych, które badane są w pierwszej kolejności, stanowi to negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Podnieść należy, że możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W sytuacji zatem niewyczerpania przez skarżącą, tak jak w niniejszej sprawie, stosownych środków zaskarżenia decyzji administracyjnej, Sąd zobligowany był skargę odrzucić jako niedopuszczalną na tym etapie postępowania. Orzeczono o powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.