II SA/Bd 242/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia NSA: Wiesław Czerwiński (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] 2005r. nr [...]. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] odmówił J. B. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, wskazując, iż wnioskodawca nie spełniał warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.. bowiem w okresie od 1 lipca 1978 r. do 30 kwietnia 2003 r. pozostawał on w zatrudnieniu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. wskazał, iż wydając ją organ naruszył art. 7 k.p.a.. Zaskarżona decyzja jest tym samym niezgodna z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005 r. Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż ustawodawca wprowadzając z dniem 1.11.2005 r. przepisy dotyczące zasiłków i świadczeń przedemerytalnych wyraźnie zaznaczył, iż odnoszą się one do sytuacji zaistniałych do dnia 12.01.2002 r.. Z art. 150 a ustawy wynika bowiem, iż osoba starająca się o zasiłek lub świadczenie przedemerytalne winna na dzień 12.01.2002 r. spełniać warunki do nabycia tych świadczeń bądź ewentualnie w dniu 31.12.2001 r. posiadać prawo do zasiłku i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do tych świadczeń. Tymczasem skarżący pozostawał w zatrudnieniu w okresie od 1 lipca 1978 r. do 30 kwietnia 2003 r., a tym samym nie spełniał warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, co stanowi przesłankę negatywną do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Na powyższą decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zwracając uwagę, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r.. Skarżący zarzucił organowi pominięcie istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie tego, iż zarówno w okresie długotrwałej choroby (14 miesięcy), jak i okresie poprzedzającym zwolnienie z pracy (od dnia 1.02.2003 r.) skarżący nie otrzymywał żadnych świadczeń pieniężnych. Również w późniejszym okresie skarżący był bez pracy (ponad 11 miesięcy). J. B. zwrócił również uwagę na to, iż organ nie udostępnił mu do wglądu materiałów sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd rozpoznając sprawy niezależnie od granic skargi stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte 29.11.2005 (data otrzymania podania przez organ administracji). Od dnia 1 czerwca 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z 30.4.2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, z od 1 sierpnia 2004 r. kompetencje w sprawach przyznania i wypłacania tych świadczeń przejął Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Stwierdzając nieważność Sąd kierował się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 14 marca 2006 r. sygn. I OKS 1033/05 (wyrok zapadł w następstwie kasacji od wyroku tut. Sądu w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego), w pełni podzielonym przez tut. Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegających rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 371 ust. 2 i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Sprawę właściwości organów regulował art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, zgodnie z którym Powiatowe Urzędy Pracy do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (tj. do dnia 1 sierpnia 2004 r.)ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne osobom zarejestrowanym w powiatowych urzędach pracy do dnia przejęcia na zasadach określonych w przepisach o których mowa w ust. 2. Oznaczało to, że w okresie od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 1 sierpnia 2004 r. w sprawie orzekały PUP na podstawie dawnych przepisów. Od dnia 1 sierpnia 2004 r. sprawy te przejął ZUS, orzekający w sprawach, wcześniej wszczętych także na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że w obu artykułach 29 i 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych przyjęto generalną zasadę stosowania prawa do świadczeń osób, które wcześniej spełniały wspomniane warunki – przepisów dawnej ustawy. Art. 29 odnosi się przy tym do osób, które spełniały te warunki do dnia 1 sierpnia 2004 r., a art. 30 do osób, w których sprawach zostało wszczęte postępowanie do tego dnia. Art. 30 ust. 1, nie odnosi się do właściwości organów, ale do warunków materialnoprawnych uzyskania świadczenia. Dotychczasowe organy mogły realizować swoje kompetencje jedynie do dnia 1 sierpnia 2004 r. Określanie prawa do świadczeń po dniu 1 sierpnia 2004 r. nie mogło być realizowane przez Powiatowy Urząd Pracy. Uzasadnia to, na podstawie art. 145§ 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.