II SA/Bd 243/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia NSA: Wiesław Czerwiński (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] 2006r. nr [...]. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] odmówił J. B. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, wskazując, iż wnioskodawca nie spełniał warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. bowiem w okresie od 1 lipca 1978r. do 30 kwietnia 2003 r. pozostawał on w zatrudnieniu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. wskazał, iż organ nie rozpoznał istoty sprawy. W szczególności zaś nie uwzględnił faktu, iż skarżący był osobą bezrobotną. Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż ustawodawca wprowadzając z dniem 1.11.2005 r. przepisy dotyczące zasiłków i świadczeń przedemerytalnych wyraźnie zaznaczył, iż odnoszą się one do sytuacji zaistniałych do dnia 12.01.2002 r.. Z art. 150 a ustawy wynika bowiem, iż osoba starająca się o zasiłek lub świadczenie przedemerytalne winna na dzień 12.01.2002 r. spełniać warunki do nabycia tych świadczeń bądź ewentualnie w dniu 31.12.2001 r. posiadać prawo do zasiłku i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do tych świadczeń. Tymczasem skarżący pozostawał w zatrudnieniu w okresie od 1 lipca 1978 r. do 30 kwietnia 2003 r., a tym samym nie spełniał warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, co stanowi przesłankę negatywną do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Na powyższą decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zwracając uwagę, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r.. Skarżący zarzucił organowi pominięcie istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie tego, iż zarówno w okresie długotrwałej choroby (14 miesięcy), jak i okresie poprzedzającym zwolnienie z pracy (od dnia 1.02.2003 r.) skarżący nie otrzymywał żadnych świadczeń pieniężnych. Również w późniejszym okresie skarżący był bez pracy (ponad 11 miesięcy) . J. B. zwrócił również uwagę na to, iż organ nie udostępnił mu do wglądu materiałów sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane przez skarżącego. Badając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem należało zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 29 listopada 2005 r., tj. w dniu wpłynięcia do Powiatowego Urzędu Pracy w T. stosownego wniosku J. B. Zgodnie z art. 8. ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252) decyzje w sprawie świadczenia przedemerytalnego wydaje i świadczenie to wypłaca organ rentowy. W myśl zaś art. 23 ust. 3 cyt. ustawy zadania związane z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych przejął z dniem 1 sierpnia 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że z tym samym dniem powiatowe urzędy pracy straciły właściwość do podejmowania decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego. W związku z tym uznać należało, że decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r., którą z upoważnienia tegoż organu wydał Powiatowy Urząd Pracy dla Miasta T., została podjęta z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98. poz. 1071, ze zm.) naruszenie przepisów o właściwości stanowi kwalifikowaną wadę decyzji. Zatem Wojewoda [...], dostrzegając to, powinien był uchylić decyzję Prezydenta Miasta T. i umorzyć postępowanie. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podjętą z naruszeniem przepisów o właściwości Wojewoda rażąco naruszył prawo. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego należało orzec jak sentencji wyroku.