II SA/Bd 244/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu L. S. od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 stycznia 2009r. w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę L. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki. W dniu 22 stycznia 2009 r. do tut. Sądu złożony został wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. We wniosku skarżący wskazał, iż zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką w domu o powierzchni 120 m2. Miesięczny dochód rodziny pochodzący z prowadzonej działalności wynosi 1500 zł. Posiada dwa sklepy w C. oraz działki w C. i K.. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy stwierdzając, iż w złożonym przez siebie wniosku skarżący nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za udzieleniem prawa pomocy w żądanym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący złożył w dniu 9 lutego 2009r. sprzeciw, podnosząc, iż koszt wynagrodzenia adwokata za sporządzenie skargi kasacyjnej przekracza jego możliwości finansowe, obciążone dodatkowo przez długotrwałą chorobę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, ze nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Przedłożony przez skarżącego w dniu 22 stycznia 2009 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy jest drugim z kolei wnioskiem w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z analizy obu wniosków, sytuacja majątkowa skarżącego uległa pogorszeniu, zadeklarowane bowiem miesięczne dochody wymienione we wniosku z dnia 10 marca 2008r. wyniosły 4500 zł, we wniosku natomiast kolejnym wyniosły 1500 zł. Na poparcie tej okoliczności skarżący nie przedstawił jednakże żadnych dowodów, wskazujących na tak drastyczne pogorszenie sytuacji majątkowej. Podobnie nie wymienił bezpośredniej przyczyny związku swojej choroby z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, jak bowiem wynika ze złożonego formularza skarżący posiada dwa sklepy, nie wiadomo jednak, czy zatrudnia w nich personel. Nie jest również wiadome, czy żona skarżącego uzyskuje dochód z wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej, podobnie jak to, czy dwudziestoletnia córka utrzymuje się samodzielnie, czy też jako osoba ucząca się pozostaje na utrzymaniu rodziców. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, ocenie Sądu sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na uznanie, że wymaga on udzielenia prawa pomocy w żądanym zakresie. Wskazać należy, również, iż twierdzenie skarżącego, że jako płacący podatki obywatel, oczekuje przyznania adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej nie stanowi przesłanki do oceny możliwości finansowych skarżącego w tej kwestii, zwłaszcza że z przedstawionych przez niego okoliczności nie wynikają żadne ponadprzeciętne wydatki, które uniemożliwiałby pokrycie kosztów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.