II SA/Bd 245/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) i art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37 j ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia: Skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 24 lipca 1997r., następnie w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej od września 1997r. utracił z dniem 16 września 1997r. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. Dnia 9 grudnia 2005 r., w kilka dni po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, A. K., powołując się na nowelizację ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) złożył wniosek o przyznanie świadczeń przedemerytalnych, w tym zasiłku przedemerytalnego, wskazując, iż ma 32 lata pracy, z czego kilka lat w warunkach szczególnych ( praca w kopalni). Prezydent Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że skarżący nie spełnia warunków, określonych wart. 37 j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 roku- do przyznania wnioskowanego prawa (Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) . Przepis art. 37 j ust. 1 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu reguluje kwestię przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do zasiłku przedemerytalnego jak i świadczenia przedemerytalnego, wskazując, iż wymienione świadczenia może nabyć osoba, która do 12 stycznia 2002 r. spełnia określone w ustawie warunki ( mężczyźni) - posiada status osoby bezrobotnej; - pobiera zasiłek dla bezrobotnych; - posiada 35 letni staż pracy; lub .posiada 30 letni staż pracy, z czego 15 lat w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu przepisów emerytalnych. Organ po analizie akt skarżącego stwierdził, że nie spełnia on żadnego warunku pozwalającego na przyznanie prawa do zasiłku, gdyż w dniu 31 grudnia 2001 roku prowadził działalność gospodarczą, co oznacza, że nie miał statusu osoby bezrobotnej i z tego tytułu nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący, w odwołaniu złożonym do Wojewody [...] podtrzymał swoje argumenty zawarte we wniosku o świadczenia i wniósł o uchylenie decyzji oraz o przyznanie świadczeń. Wojewoda [...] zaskarżoną przed tut. Sądem decyzją z dnia [...] 2006r.,Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] wraz z uzasadnieniem, wydanej przez ten organ decyzji. Skarżący w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił wydanej decyzji naruszenie prawa i sprzeczność z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd rozpatrując skargę stwierdzi, że: 1. nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2. nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; lub 3. nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd badając pod w/w kątem wydaną decyzję stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie prawa. Organy administracji zasadnie uznały, iż skarżący nie spełnia przesłanek pozwalających na przyznanie wnioskowanych świadczeń. Zgodnie z art. 150 a znowelizowanej w dniu 28 lipca 2005r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm. ) ustawodawca stworzył osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały określone w ustawie warunki, dodatkową możliwość do uzyskania prawa do świadczeń przedemerytalnych. Na podstawie art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., osoby, które posiadały status osoby bezrobotnej wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych, a nie posiadały wymaganego okresu zatrudnienia mogły skorzystać z tej możliwości, po spełnieniu dodatkowych warunków, jeśli posiadały (mężczyźni) : - 35 lat okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego; lub - 30 lat okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, z czego 15 lat wykonywania prac o szczególnym charakterze lub w szczególnych warunkach. Jak wynika z akt sprawy skarżący, w dniu 31 grudnia 200 l r. prowadził działalność gospodarczą a więc nie posiadał statusu osoby bezrobotnej i nie pobierał z tego tytułu zasiłku dla bezrobotnych. Na przyznanie zasiłku nie pozwala także wiek skarżącego ( rocznik 1958) i jego staż pracy uznając nawet, że jego 4 letnia praca pod ziemią, w kopalni "Polkowice" miała charakter, o którym mowa w art. 37 j. cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu ..). Reasumując należy stwierdzić, iż skarżący, nie spełnia wyżej wymienionych warunków, pozwalających na przyznanie wnioskowanego prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) , orzeczono jak w sentencji wyroku.