II SA/Bd 245/11

Dnia 15 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję [...][...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] w przedmiocie rozbiórki 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata P. D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 245/11 Uzasadnienie Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] PINB [...] odmówiono wydania decyzji o rozbiórce części budynku gospodarczego, użytkowanego obecnie jako mieszkalny, wybudowanego w 1955 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Organ ustalił, że cześć obiektu wybudowana w 1955 r. została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak [...]r. wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Miejski Zarząd Arch- Bud. Stąd brak podstaw do orzeczenia o rozbiórce obiektu na podstawie art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.). Odwołanie od decyzji wniosła F. Sz. zarzucając wykroczenie organu poza zakres przedmiotowy wniosku, który dotyczył rozbiórki części budynku rozbudowanego w 1969 r. a nie pierwotnej części wybudowanej 1955 r. Zdaniem skarżącej pierwotny budynek wybudowany w 1955 r. też jest nielegalny, bo brak jest zezwolenia na budowę. Zarzucono ponadto naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., Prawa budowlanego z 1928 r., Prawo budowlanego z 1994 r., przepisów postępowania - art. 6, 7, 8, 77, 10, 79 § 1, 80, 107, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Ponadto brakuje decyzji o warunkach zabudowy, a organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, naruszył przepisy dot. warunków techniczno - budowlanych (usytuowania obiektów) oraz przepisy prawa energetycznego, pomijając zgłoszone wnioski dowodowe. Odwołująca się nie wnioskowała o rozbiórkę nielegalnej części wybudowanej w 1955 r., czego jednak nie wyklucza w przyszłości. Sporny budynek stanowi zagrożenie dla ludzi i mienia oraz pogarsza warunki użytkowania terenu sąsiedniego. Brak postępowania dowodowego i decyzji z 6 maja 1955 r. dyskwalifikuje zdaniem skarżącej wydaną obecnie decyzję. Decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w odniesieniu do obiektu wybudowanego w 1955 r., jego realizacja odbyła się na podstawie pozwolenia na budowę z[...], wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejski Zarząd Arch. - Budowlany, co potwierdzają oryginalne dokumenty przedłożone do wglądu. Legalność tej inwestycji potwierdza też pismo Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z [...]. Wobec powyższego brak podstaw do nakazania rozbiórki tej części budynku. Ustosunkowując się do zarzutu o wyjście poza zakres wniosku skarżącej, organ wskazał na pisma, w których domaga się ona rozbiórki także tej części nieruchomości. Ponadto organ ustalił, że nie doszło do naruszenia przepisów procedury, gdyż skarżący byli informowani o podejmowanych czynnościach przez organ i mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym. Skargę na tę decyzję wniósł A. Sz., ponawiając zarzuty zgłoszone w odwołaniu, oraz dodatkowo zarzucił, że nie doszło do wykonania wyroku WSA w Gdańsku z 8 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 108/2002 r. dot. murku ogniowego. Ponadto wskazał na niewyjaśnienie istnienia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wysłanie korespondencji do niewłaściwych lub nieżyjących adresatów. Ponadto zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę, że pod decyzją o pozwoleniu na budowę był wadliwy podpis oraz, że przedłożono niekompletny projekt podstawowy budynku. Wysuwał też inne zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 1955 r., oraz brak podstaw do zmiany sposobu użytkowania obiektu pralni na cele mieszkalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 24 października 1974 Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. 243. poz. 1623) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. (data wejścia w życie ustawy) lub przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, stosuje się przepisy dotychczasowe - czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zgodnie z ustawą Prawo budowlane z 1974 r. w przypadku obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, którego budowa została zakończona do dnia 31 grudnia 1994 r. lub do tego dnia wszczęto w stosunku do niego postępowanie administracyjne, w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.). W rozpatrywanej sprawie budowa obiektu w części wybudowanej w 1955 r. odbyła się na podstawie pozwolenia na budowę z[...], wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejski Zarząd Arch. Budowlany. Jak wskazał organ potwierdzają to dokumenty zgromadzone w sprawie (t. I akt administracyjnych k. 1, protokół z 1955 r. (k.8), pismo z 9 lutego 1995 r. (k.9) i inne). Oznacza to, że obiekt wybudowany w 1955 r. powstał legalnie. Nie ma więc podstaw do nakazania jego rozbiórki, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Warunkiem nakazania rozbiórki jest budowa obiektu niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy, w tym przede wszystkim bez pozwolenia na budowę. Twierdzenie, że obiekt powstał bez pozwolenia na budowę nie znajduje uzasadnienia na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z tym, że przedmiotem sporu jest rozpatrzenie wniosku o rozbiórkę nie mogą być przedmiotem analizy zarzuty skarżącego dotyczące wadliwości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że organ działał wbrew wnioskowi skarżącego, który twierdzi, ze nie wnioskował o rozbiórkę budynku wybudowanego w 1955 r. Organ zwracał uwagę na wyjątkową aktywność procesową skarżącego i wskazywał na pisma, które świadczyły o kwestionowaniu prawa do zamieszkania przez uczestnika w spornym budynku jako budynku samowolnie wybudowanym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, nie zasługuje on na uwzględnienie. Istotne jest, by owe zarzuty miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które byłyby istotne, a których organ nie ocenił lub naruszałyby jego prawa w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sprawa murku ogniowego nie ma wpływu na przedmiot rozpatrywanej sprawy. Cały blok zarzutów dotyczących prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez uczestniczkę, kwestionowania prawidłowości podpisu pod decyzją o pozwoleniu na budowę, braków w projekcie budowlanym budynku, zgodności projektu z warunkami budowlano -technicznymi i wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę co do określenia stron postępowania, nieprawdziwych informacji w planie sytuacyjnym, zakresu kompetencji weryfikatora projektu, przeznaczenia terenu, kwestii dotyczących decyzji o warunkach zabudowy, instalacji elektrycznej, przepisów prawa energetycznego, to zarzuty związane z postępowaniem poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, które z punktu widzenia wniosku o rozbiórkę nie mają znaczenia wobec podanych przesłanek jako wzorca kontroli, dla oceny zasadności wniosku o rozbiórkę obiektu. Organ nie ma obowiązku uwzględnienia wniosków dowodowych, które nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Odnosi się to również do kwestii związanych z udziałem innych podmiotów w prowadzonym uprzednio postępowaniu. Ewentualne naruszenie praw osób trzecich może być sanowane w drodze postępowania nadzwyczajnego, które odbywa się tylko na wniosek osób, które ewentualnie zostały pominięte. Skarżący nie ma tu interesu prawnego dotyczącego takich właśnie podmiotów, gdyż nie ma tytułu do występowania w ich imieniu. Szereg zarzutów dotyczy okoliczności, które należy ocenić z punktu widzenia ewentualnej samowoli budowlanej, natomiast w przypadku spornego budynku taka sytuacja nie występuje, gdyż sporny obiekt wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.