II SA/Bd 247/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Marka K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu II SA/Bd 247/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty I. z [...] 2003r., nr [...] o przyznaniu Markowi K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] 2003r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazano w decyzji w sprawie należało ustalić, którego dnia bezrobotny udokumentował okres zatrudnienia uprawniający do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku odwołania, w którym skarżący podał, że rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] 2001r., poinformował urzędnika, że jest w trakcie kompletowania dokumentów poświadczających jego pracę w gospodarstwie rolnym. Dokumenty te przedłożył w lutym 2002r., jednakże zostały mu one zwrócone. Dokumenty te przyjęto w styczniu 2003r. i na ich podstawie wydano decyzję o prawie do świadczenia. W skardze z dnia [...] 2004r. Marek K. wniósł o uchylenie w części decyzji z dnia [...] 2004r., gdyż orzekając Wojewoda [...] pozbawił skarżącego prawa do świadczenia, a skarżący skarżył jedynie określenie daty, od której przysługiwało mu to prawo. Według niego należało przyznać prawo do świadczenia od dnia [...] 2001r. Skarżący wskazał, że po uchyleniu przez Wojewodę decyzji o prawie do świadczenia przedemerytalnego, organ pierwszej instancji odmówił mu prawa do świadczenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało na podstawie art. 138 § 2 kpa. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części", co należy rozumieć w odniesieniu do art. 136 kpa, w którym jest mowa z kolei o dodatkowym postępowaniu w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, które przeprowadza organ odwoławczy albo zleca przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa, decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ orzekający wydając decyzję kasacyjną winien zatem dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione. W sprawie, uzasadnienie decyzji zawiera jedynie wskazanie co powinien ustalić organ pierwszej instancji bez uzasadnienia prawnego, z którego można byłoby uzyskać informację o tym, jaki przepis prawa materialnego wymagał takiego ustalenia oraz dlaczego należy zgromadzić i ocenić materiał dowodowy w znacznej części, a nie byłoby wystarczającym uzupełnienie dowodów, co leży w gestii organu odwoławczego (art. 136 kpa). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, stąd też nie można uznać, że znajduje ona oparcie w art. 138 § 2 kpa. Wskazać należy, że skoro przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna, to w ocenie składu orzekającego przedwczesne byłoby odnoszenie się do zagadnień zgodności tej decyzji z przepisami prawa materialnego. Należało natomiast stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła w naruszeniem art. 138 § 2 i 107 kpa oraz że naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności, oraz art. 145 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżoną decyzją organ administracji publicznej naruszył prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia i orzekł jak w sentencji.