II SA/Bd 248/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zdzisława Ł. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. na rzecz skarżącego Zdzisława Ł. kwotę 34,41 zł (trzydzieści cztery złote czterdzieści jeden groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 248/05 UZASADNIENIE Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska (RWKL) w B. orzeczeniem z dnia [...] 2004 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz 138 § 1 K.p.a. w związku z § 32 rozporządzenia MON z dnia 10.05.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej ... (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), po rozpatrzeniu odwołania Zdzisława Ł. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (TWKL) w G. z dnia [...] 2004 r., nr [...], którym między innymi uznano skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, ustalając kategorię zdrowia N oraz za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, ustalając kategorię zdrowia E, a także którym ustalono, iż w związku ze służbą wojskową pozostaje jako następstwo wypadku jedynie przewlekłe wysiękowe zapalenie i zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego prawego, a pozostałe stwierdzone schorzenia w tym te o charakterze psychicznym nie pozostają w związku ze służbą wojskową - utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia RWKL wskazała, że stwierdzone u skarżącego schorzenia o charakterze psychicznym, kwalifikujące go do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, nie są wymienione w wykazie chorób stanowiącym załącznik do rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567), jako te, które mają związek przyczynowy ze służbą wojskową i dlatego nie było podstaw do wydania orzeczenia o innej treści aniżeli tej, które wydano. W skardze na orzeczenie RWKL Zdzisław Ł. podniósł, że orzeczenie o braku związku stwierdzonego inwalidztwa ze służbą wojskową pozostaje w rażącej sprzeczności z przedstawionymi przez niego dowodami i narusza jego prawa wynikające z ustawy z dnia 11.04.2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) oraz z ustawy z dnia 10.12.1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8 z 2004 r., poz. 66). W związku z powyższym wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej odrzucenie, wskazując że skarżący pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu o tym, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej, wnosi o uchylenie orzeczenia domagając się uznania inwalidztwa za związane ze służbą wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że orzeczenie I-instancyjne TWKL w G. z dnia[...] 2004 r. zostało zaskarżone przez skarżącego przez wniesienie odwołania z dnia [...] 2004 r. W aktach sprawy brak jednak zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia TWKL, nie można więc w sposób pewny stwierdzić, kiedy orzeczenie to zostało jemu doręczone. Z treści jego odwołania wynika, że nastąpiło to w dniu 22.11.2004 r. Jeśliby przyjąć, że faktycznie w dniu 22.11.2004 r. otrzymał orzeczenie TWKL, to zgodnie z przepisem art. 189 § 2 K.p.a. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynąłby z dniem 06.12.2004 r. Tymczasem na odwołaniu znajdują się różne adnotacje z datą wpływu, a najwcześniejsza z nich pochodzi z dnia 08.12.2004 r. Z akt sprawy nie wynika, czy skarżący Zdzisław Ł. złożył wcześniej odwołanie osobiście i kiedy, ani też czy przesłał je pocztą i kiedy nadał w placówce pocztowej. Istnieje wobec tego prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowego. Wymaga to jednak wyjaśnienia przez organ II instancji. Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 K.p.a. Skutkiem tego orzeczenie TWKL stałoby się ostateczne. Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonego orzeczenia przez sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodów potwierdzających datę doręczenia skarżącemu orzeczenia TWKL oraz datę nadania przez niego odwołania (ewentualnie wzmianki o złożeniu odwołania osobiście) uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność. Wobec powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak w pkt 1 sentencji, oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt 3 sentencji wyroku.