II SA/Bd 249/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Prezydent M. B. przyznał E. M. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną Z. G. w okresie od [...].09.2015 do [...].12.2017 r., natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., nr [...] (decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie) Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmieniło datę początkową przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego z [...] września 2015 r. na [...] sierpnia 2015 r. Na tę decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł w dniu [...] lutego 2017 r. przedstawiciel ustawowy E. M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Nim to nastąpiło organ odwoławczy w dniu [...] stycznia 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej, a decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] stwierdził nieważność tej decyzji dotyczącej zmiany daty początkowej przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego z [...] września 2015 r. na [...] sierpnia 2015 r., w pozostałym zakresie utrzymano w mocy decyzję Prezydenta miasta B. z dnia [...] listopada 2016 r. Decyzję stwierdzającą nieważność zaskarżonej decyzji doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] lutego 2017 r. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu. Należy bowiem mieć na względzie, że stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Oznacza to, że dopuszczalność takiej kwalifikacji jest uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Analiza zaprezentowanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że warunek ten został spełniony w rozpatrywanym przypadku. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była wszak kwestia zgodności z prawem wyżej opisanej decyzji zaskarżonej. Zostało ono wszczęte z chwilą wniesienia skargi, a zatem w dniu [...] lutego 2017 r. Natomiast w dniu [...] lutego 2017 r. organ odwoławczy stwierdził nieważność decyzji zaskarżonej. Od tego rozstrzygnięcia nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie czternastu od dnia, w którym zostało ono doręczone pełnomocnikowi. Tym samym w dniu [...] lutego 2017 r. decyzja stwierdzająca nieważność decyzji zaskarżonej uzyskała przymiot ostateczności i prawomocności. W następstwie tego doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej, a zatem przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Postępowanie, które w tej sprawie wszczęto w dniu [...] lutego 2017 r., stało się więc bezprzedmiotowe w dniu [...] lutego 2017 r. i jako takie wymagało umorzenia. Wobec powyższego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie dodania wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.