II SA/Bd 250/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca J. G. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na szereg decyzji, w tym decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, kwestionując działanie gminnych organów pomocy społecznej. Strona wniosła o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016r. sygn. II SO/Bd 2/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika oraz umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji publicznej. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej . "K.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], którą przyznano skarżącej zasiłek celowy do realizacji w kasie MOPS w kwocie [...]zł. na zakup żywności, środków czystości, wymianę butli gazowej, częściowy zakup opału. Od decyzji tej skarżąca powinna wnieść, zatem odwołanie do organu wyższego stopnia zgodnie z pouczeniem, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a nie skargę do sądu administracyjnego. Dopiero w sytuacji gdyby organ drugiej instancji, wydał decyzje niezgodna z prawem, stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego na jego decyzję. Burmistrz Miasta, działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Podkreślenia wymaga, że tryb zaskarżenia rozstrzygnięć poszczególnych organów administracji lub sądu regulują przepisy prawa, nie zależą one od swobodnego uznania i wyboru strony postępowania. Skarżąca nie wyczerpała tymczasem określonych ustawowo środków zaskarżenia, wnosząc przedwcześnie skargę na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], a więc decyzję organu I instancji. Na marginesie zwrócić należy uwagę organowi, iż w przypadku osób korzystających systematycznie ze świadczeń z pomocy społecznej i składających w tożsamym zakresie wiele wniosków, ekonomika postępowania wskazuje na zasadność rozważenia grupowania wniosków i orzeczeń, celem wydawania w analogicznych sprawach mniejszej ilości rozstrzygnięć kierowanych do tych samych podmiotów. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi, bowiem wniesiona skarga jako przedwczesna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.