II SA/Bd 256/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Alfonsa P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia Wójtowi Gminy C. 14-dniowego terminu do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 lutego 2007 r. Alfons P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia Wójtowi Gminy C. 14-dniowego terminu do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) , postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie ( pkt 3 ) oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 ). Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa") rozpoznające zażalenie na bezczynność organu wyznaczające temu organowi termin do załatwienia sprawy. Należy zauważyć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia ( zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Postanowienie wydane w ramach art. 37 § 2 kpa nie spełnia kryteriów, o których mowa w 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie służy na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Postanowienie to służy zdyscyplinowaniu organu I instancji aby wydał rozstrzygnięcie w sprawie objętej wnioskiem skarżącego. W pouczeniu zaskarżonego postanowienie błędnie wskazano, iż przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tych względów uznając, iż skarga jest niedopuszczalna, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.