II SA/Bd 259/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2009r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr SKO [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy L., na podstawie art. 132 § 1 kpa, zmienił w trybie autokontroli decyzję z dnia [...] Nr [...] w ten sposób, że przyznał skarżącej zasiłek celowy w kwocie 250 zł na zakup węgla. Decyzja ta została odebrana przez skarżącą w dniu 16 października 2008 r. Skarżąca w dniu 29 października 2008 r. złożyła w Urzędzie Gminy L. podanie o uzupełnienie braków formalnych decyzji z dnia [...], poprzez wyjaśnienie sposobu ustalenia dochodu rodziny, tj. wskazanie czy organ w/w decyzji do dochodu rodziny wliczył dochód jej syna. Wójt Gminy Lipno postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 113 § 2 kpa, wyjaśnił skarżącej, że wydając decyzję z dnia [...] Nr [...] przyjęto, iż wnioskodawczyni wraz z synem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, w związku z czym przy wydaniu wskazanej decyzji uwzględniono dochody wnioskodawczyni i jej syna. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 28 stycznia 2009 r. W dniu 3 lutego 2009 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Gminy L. pismo, które określiła jako "odwołanie" od decyzji z dnia [...] uzupełnionej postanowieniem z dnia [...]. W uzasadnieniu pisma wniosła o zmianę decyzji poprzez nie uwzględnienie dochodu jej syna przy ustalaniu kryterium dochodowego, ze względu na okoliczność, iż syn skarżącej prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Powyższe pismo skarżącej organ II instancji potraktował jako odwołanie od decyzji z dnia [...] [...] i stwierdził postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 129 § 2 kpa, iż zostało ono wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji powołał się na okoliczność, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu [...], natomiast odwołanie E. L. wniosła w dniu 3 lutego 2009 r. (stempel Urzędu Gminy). Zatem, w ocenie organ II instancji, termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie w dniu 30 października 2008 r. Otrzymawszy w/w postanowienie E. L. wniosła skargę, domagając się wydania decyzji merytorycznej. W uzasadnieniu skargi wskazała, że odwołała się od decyzji uzupełnionej postanowieniem, zatem nie powinno budzić wątpliwości, zdaniem skarżącej, że odwołała się zarówno od decyzji jak i postanowienia. W jej ocenie decyzja nie mogła stać się prawomocna do czasu jej uzupełnienia. Podniosła także, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji otrzymała w dniu 28 stycznia 2009 r., a odwołanie wpłynęło w dniu 3 lutego 2009 r., a więc z zachowaniem przypisanego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nieprawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Zgodnie z treścią przepisów art. 113 § 2 i § 3 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Na postanowienie w sprawie wyjaśnienia służy zażalenie. Skarżąca w piśmie z dnia 3 lutego 2009 r. wskazała, że jest ono odwołaniem od decyzji z dnia [...], ale uzupełnionej postanowieniem z dnia [...]. Zaznaczyła również, iż powyższe postanowienie otrzymała w dniu 28 stycznia 2009 r. Zdaniem Sądu, organ powinien po otrzymaniu pisma skarżącej z dnia 3 lutego 2009 r. wezwać ją o sprecyzowanie, od czego jest ono środkiem zaskarżenia. Zatem brak ustaleń stanu faktycznego w powyższym zakresie stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, skutkujące uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi, w ocenie Sądu, byłoby zgodne z obowiązującymi przepisami prawa jedynie w sytuacji, gdyby wniesiony środek zaskarżenia stanowił bezspornie odwołanie. W przedmiotowej sprawie ta kwestia nie została przez organ wyjaśniona, a okoliczności sprawy wskazują, że intencją skarżącej było wniesienie zażalenia od postanowienia z dnia [...]. Zgodnie z treścią przepisów zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem uprawnień strony wynikających z zasady prawdy obiektywnej, wyrażone w przepisach art. 7 i art. 77 kpa, w związku z czym zasadnym jest, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jego uchylenie. I dlatego orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 w/w ustawy.