II SA/Bd 268/11

Dnia 10 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 maja 2011 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. cofnął M. K. licencję nr [...] udzieloną w dniu [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Od powyższej decyzji M.K. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że odwołanie nie może zostać rozpatrzone ze względu na uchybienie terminowi określonemu w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako Kpa). Stwierdził ponadto, że w decyzji Prezydenta Miasta B. prawidłowo pouczono stronę o terminie wniesienia odwołania oraz, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu w złożeniu odwołania nie nastąpiło z jej winy. W skardze wniesionej w dniu 21 lutego 2011 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., M. K. podał, że w chwili obecnej posiada wszystkie aktualne dokumenty, które uprawniają go do prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób taksówką osobową. Wskazał również, że taksówka jest jedynym źródłem utrzymania jego jak i chorującej żony, a z chwilą cofnięcia uprawnień zostanie bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawach zawisłych w sądach administracyjnych uregulowane zostało w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana p.p.s.a.), a kognicja tychże sądów określona została w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Takie zakreślenie granic kontroli oznacza, że sąd jest władny i zobligowany do zbadania czy prowadzone przez organ administracji publicznej postępowanie zmierzające do wydania orzeczenia, prowadzone było zgodnie z normami prawa regulującymi to postępowanie oraz czy wydana decyzja, akt, dokonana czynność znajdują oparcie w przepisie prawa powołanym jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Zaznaczyć też trzeba, że rozpoznając skargę Sąd jest związany granicami sprawy określonymi przez jej przedmiot. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. stwierdzające, że odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta B. wniesione zostało z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Wobec powyższego, dla oceny legalności tego postanowienia należało zbadać datę doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji i datę wniesienia odwołania od decyzji. Daty dokonania tych dwóch czynności legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kpa. Jednocześnie należy wskazać, iż w myśl art. 129 § 1 i 2 Kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem do zachowania terminu wystarczające jest, aby w ciągu czternastu dni strona wniosła odwołanie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję lub, wobec treści art. 57 § 5 Kpa w tym terminie nadała odwołanie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Z potwierdzenia odbioru decyzji znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż decyzja Prezydenta Miasta B. zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania została doręczona stronie 20 grudnia 2010 r. Wobec tego, termin do złożenia odwołania mijał 3 stycznia 2011 r. Ze znajdującej się na odwołaniu pieczęci Urzędu Miasta B. wynika natomiast, że odwołanie zostało wniesione w dniu 4 stycznia 2011 r. Należy podkreślić, że ustanowiony w przepisie art. 129 § 2 Kpa, termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, po upływie którego decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a wniesienie odwołania jest bezskuteczne. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że odbioru decyzji Prezydenta Miasta B. dokonała żona skarżącego. Stosownie bowiem do art. 43 Kpa w przypadku nieobecności powoda pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Uznać zatem należy, że doręczenie decyzji nastąpiło w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Kpa. W związku z tym, organ I instancji słusznie przyjął, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kpa, a zaskarżone postanowienie wydane zostało po prawidłowym, udokumentowanym ustaleniu faktów. Dodatkowo należy wskazać, że obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego zawierają również instytucje procesowe, które pozwalają stronie postępowania bronić się przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z uchybieniem terminu procesowego. Otóż strona może wystąpić z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast oceny wniosku dokonuje odwoławczy organ administracyjny. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wystąpił jednak z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie jest więc zgodne z prawem. Bez znaczenia dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy pozostają okoliczności wskazane skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak zaznaczono wyżej, sąd bada podnoszone zarzuty w granicach sprawy, a w tych pozostaje jedynie zagadnienie procesowe zachowania terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie sąd mógł zatem tylko ocenić, czy wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcie miało oparcie w przepisie prawa powołanym jako podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz czy nastąpiło po prawidłowym ustaleniu okoliczności faktycznych. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.