II SA/Bd 274/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2007r. sprawy ze skargi Jana K. decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłacenia zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną klasę specjalisty wojskowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. odmówił przyznania i wypłacenia J. K. zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną pierwszą klasę specjalisty wojskowego za okres od 1 września 2002 r. do dnia 1 lipca 2004 r. wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Dowódca 1 Bazy Materiałowo -Technicznej w T., który decyzją nr [...] przyznał zainteresowanemu od dnia 1 lipca 2000 r. dodatek do uposażenia zasadniczego za posiadanie pierwszej klasy kwalifikacyjnej w wysokości 10 % uposażenia bazowego, nie był organem właściwym do przyznania jakiegokolwiek dodatku Janowi K. Organem właściwym w świetle obowiązujących wówczas przepisów był Kierownik Wojskowej Administracji Koszar w T. Ponadto organ zauważył, iż mimo posiadanej pierwszej klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej (dalej SW) nr [...] otrzymał on dodatek za posiadanie klasy w [...], co świadczy zdaniem organu o braku podstaw do przyznania dodatku. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zainteresowany został wyznaczony na stanowisko w Wojskowej Komendzie Uzupełnień o [...], z tego też względu nie przysługiwał mu dodatek za posiadanie pierwszej klasy, ani dodatek wyrównawczy. Organ podniósł także, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) bowiem wniosek zainteresowanego został złożony w dniu 12 października 2005 r. Przepisy tejże ustawy nie przewidują zaś możliwości przyznania dodatku za klasę kwalifikacyjną. Roszczenie Jana K. jest nieuzasadnione tym bardziej, że uległo ono przedawnieniu stosownie do art. 75 ust. 1 cyt. ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł naruszenie przez organ art. 75 ust, 1 oraz art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (cyt. wyżej) a także art. 107 § 1 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. Zwrócił uwagę, iż świadczenia, których się domaga są świadczeniami okresowymi i każde ma odrębny termin wymagalności, a co za tym idzie odrębny termin przedawnienia. Zdaniem odwołującego świadczenia powyższe stają się wymagalne po doręczeniu dłużnikowi wezwania do zapłaty, co nastąpiło w jego przypadku w dniu 29 sierpnia 2005 r. Podkreślił, że nie może ponosić skutków opieszałości organu. Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż dochodzone roszczenie uległo przedawnieniu. Wymagalność tegoż roszczenia rozpoczęła się, bowiem od 1.09.2002 r. natomiast złożenie wniosku o jego wypłatę nastąpiło w dniu 12.10.2005 r. Ponadto roszczenie jest nieuzasadnione ze względu na fakt, iż obecna Ustawa z dnia 11 września 2003 r. (cyt. wyżej) nie przewiduje już dodatku za klasę kwalifikacyjną. Przy tym organ zakwestionował twierdzenia odwołującego, iż w niniejszej sprawie zastosowanie powinna mieć poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693 z późn. zm.). Odnosząc się do przesłanego przez skarżącego pisma wystawionego przez Zastępcę Dowódcy Bazy [...] w T. dnia [...] 2006 r., organ stwierdził, iż nie podziela zawartego w nim stanowiska. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Jan K. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu wskazując ponadto, iż organy obu instancji nie mogą podważać ostatecznej decyzji administracyjnej Dowódcy Bazy [...] w T. Zwrócił uwagę także, iż organ błędnie przyjął, iż wniosek o zwrot należności został złożony dopiero w dniu 12 października 2005 r. Stosowne pismo skarżący złożył, bowiem do Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. w dniu 29 sierpnia 2005 r. Ponadto organ nie wziął pod uwagę korzystnej dla skarżącego opinii prawnej radcy prawnego Bazy [...] ([...]) w T. W treści decyzji nie wskazano powodów pominięcia tej opinii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazując ponadto, iż kodeks cywilny nie ma zastosowania do stosunku administracyjnoprawnego, a zatem sporne świadczenie nie może być uznane za okresowe. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuwzględnienia opinii prawnej radcy prawnego [...] w T, organ wskazał, iż otrzymał ją dopiero w dniu 19 kwietnia 2006 r. Organ nie podzielił zawartego w niej stanowiska. Błąd w decyzji powinien prowadzić do wydania stosownego rozstrzygnięcia w formie postanowienia, którego jednak nie wydano. Dlatego też organ pozwany uprawniony byt oprzeć się na dowodach zebranych przez organ l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę Jana K. wyrokiem z 30 sierpnia 2006 r., Sygn. akt II SA/Bd 582/06 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. z dnia [...] 2006 r., Nr [...] wskazując, iż w myśl przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest, zatem kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest w rezultacie ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. W przypadku, gdy ustalenie to wypadło dla organu administracyjnego negatywnie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu. W związku z powyższym Sąd zwrócił uwagę, iż na podstawie przedłożonych Sądowi akt sprawy nie można jednoznacznie ustalić, kiedy skarżący złożył wniosek o wypłatę zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną klasę specjalisty wojskowego, ponadto nie można również jednoznacznie ustalić czy podany okres, za który Jan K. domaga się wypłaty dodatku tj. od 1 września 2002 r. do dnia 1 lipca 2004 r. został prawidłowo wyznaczony - czy w ogóle istniała możliwość przyznania skarżącemu dodatku za cały ten okres. Rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie z wniosku Jana K. w sprawie wypłacenia zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną pierwszą klasę specjalisty wojskowego za okres od 1 września 2002 r. do dnia 1 lipca 2004 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Uzasadniając swoją decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek zawierający żądanie zwrotu niewypłaconego dodatku za posiadanie pierwszej klasy specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej (SW) nr [...] Jan K. złożył po raz pierwszy do organu wojskowego - Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. w dniu [...] 2005 r. wskazując, iż na mocy rozkazu personalnego Dowódcy POW nr [...] z dnia [...] 2002 r. został wyznaczony na stanowisko chorążego sekcji poboru i uzupełnień w WKU we W. Natomiast od dnia [...] 1994 r. posiada klasę specjalisty wojskowego, która została potwierdzona na stałe. Ponadto organ wyjaśnił, iż z przebiegu służby wojskowej wynika, że J. K. przed rozpoczęciem służby w WKU we W. pełnił ją w Wojskowej Administracji Koszar (WAK) w T., która była na zaopatrzeniu finansowym Bazy [...] ([...]) w T. Następnie na podstawie rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2002 r. Dowódcy POW Jan K. został przeniesiony do WKU we W., gdzie został wyznaczony na stanowisko - chorąży w sekcji poboru i uzupełnień, etat: chor., SW 87-3-01, U - 27, poz. 22. Natomiast Jan K. - jak zresztą sam wskazuje - posiada pierwszą klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej (SW) nr [...] - fakt ten wynika z legitymacji specjalisty wojskowego przedłożonej przez skarżącego. W związku z powyższymi ustaleniami, organ stwierdził, iż brak było podstaw prawnych do przyznania Janowi K. dodatku za posiadaną klasę specjalisty wojskowego w świetle obowiązujących wówczas przepisów, a konkretnie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Zgodnie, bowiem z § 25 ust. 1 przywołanego wyżej aktu prawnego, chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, przysługuje, z zastrzeżeniem ust 2 dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości: 1. w razie uzyskania II klasy - 6% uposażenia bazowego, 2. w razie uzyskania I klasy -10% uposażenia bazowego, 3. w razie uzyskania klasy mistrzowskiej -18% uposażenia bazowego. Ponadto organ wskazał, że przytoczone wyżej rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj.: Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18, ze zm.). Jednakże ustawa ta z dniem 1 lipca 2004 r. utraciła swoją moc prawną, a to w związku wejściem w życie nowej ustawy pragmatycznej, a mianowicie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), która nie przewiduje już dodatku za posiadanie klasy specjalisty wojskowego. W odwołaniu od powyższej decyzji Jan K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wypłacenie zaległości z tytułu dodatku za posiadaną klasę specjalisty wojskowego względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając: 1. uchybienie art. 169 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej świadczenia wypłacanego przed dniem 1 lipca 2004 r., czyli wszczętej przed tą datą i nie zakończonej do dnia dzisiejszego decyzją ostateczną, 2. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 105 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania w sprawie, które z żadnej przyczyny nie może być uznane za bezprzedmiotowe, 3. uchybienie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na odstąpieniu od wykładni przepisów, oceny prawnej i faktycznej zawartej w uzasadnieniu wiążącego prawnie, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 sierpnia 2006 roku w sprawie II SA/Bd 582/06, którym to tenże Sąd wyraźnie wskazał, iż w sprawie znajdować mogą zastosowanie wyłącznie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy (t.j.: Dz. U. z 2002 roku. Nr 76, poz. 693, ze zm.), zaś organ I instancji obowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy, czego ten wcale nie uczynił. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] 2007 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Ustosunkowując się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ l instancji art. 105 § 1 kpa, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z tym przepisem, "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". W związku z tym, iż przepisy prawne, na które powołał się skarżący z dniem 1 lipca 2004 r. utraciły swoją moc, organ przyjął, że nie mogą one stanowić materialnej podstawy decyzji, przyjmując jednocześnie, że postępowanie w sprawie dodatku stało się bezprzedmiotowe. Ponadto odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśnił, iż został on oparty na bezpodstawnym twierdzeniu, że organ nie uzupełnił postępowania dowodowego. Ze stanu faktycznego sprawy wynika jednoznacznie, że organ l instancji uzupełnił postępowanie w zakresie wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalając, że wniosek zawierający żądanie zwrotu niewypłaconego dodatku za posiadanie pierwszej klasy specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej (SW) nr [...] zainteresowany złożył po raz pierwszy do WKU w dniu 1 września 2005 r. Ustosunkowując się natomiast do ostatecznej decyzji, na mocy, której zainteresowany otrzymywał przedmiotowy dodatek, do której nawiązuje w złożonym odwołaniu, organ stwierdził, że decyzja ta nie została wydana przez WKU, lecz przez inny organ wojskowy, o którym stanowi treść § 5 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., a to w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej w tej jednostce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej. Jeżeli zainteresowany spełniał w tym czasie wymogi przepisu § 25 ust.1 przywołanego wyżej rozporządzenia, tj. zachodziła zgodność pomiędzy uzyskaną (posiadaną) klasą kwalifikacyjną w danej specjalności wojskowej ze specjalnością wojskową przypisaną do zajmowanego stanowiska służbowego w tej jednostce organizacyjnej, wówczas bez wątpienia zainteresowanemu przysługiwało prawo do otrzymywania dodatku za klasę kwalifikacyjną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji I i II instancji, zarzucając jej: 1. uchybienie art. 169 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej świadczenia wypłacanego przed dniem 1 lipca 2004 roku, czyli wszczętej przed tą datą i nie zakończonej do dnia dzisiejszego decyzją ostateczną, 2. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 105 kpa, poprzez umorzenie postępowania w sprawie, które z żadnej przyczyny nie może być uznane za bezprzedmiotowe, 3. uchybienie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na odstąpieniu od wykładni przepisów, oceny prawnej i faktycznej zawartej w uzasadnieniu wiążącego prawnie, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 sierpnia 2006 roku w sprawie II SA/Bd 582/06, którym to tenże Sąd wyraźnie wskazał, iż w sprawie znajdować mogą zastosowanie wyłącznie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy, zaś organ I instancji obowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy, czego ten wcale nie uczynił, 4. rażące naruszenie art. 16 § 1 kpa, poprzez zaprzestanie wypłacania skarżącemu dodatku za klasę specjalisty wojskowego bez wydawania przez jakikolwiek organ wojskowy jakiejkolwiek decyzji o wstrzymaniu tego dodatku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonym orzeczeniu. Pismem z 3 kwietnia 2007 r. skarżący ustosunkował się odpowiedzi na skargę, wywodząc iż jego zdaniem skoro decyzji Dowódcy [...] w T. nie uchylono, to nadal ona obowiązuje i obowiązywała aż do 1 lipca 2004 r., gdyż była wiążącą decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. i stanowiła do dnia 1 lipca 2004 r. tytuł wypłaty dodatku. Ponadto skarżący podniósł, iż sprawa dotyczy świadczeń okresowych, gdzie każde przedawnia się osobno, więc data złożenia wniosku przez skarżącego ma o tyle znaczenie, iż te świadczenia, które powinny być wypłacone 3 lata przed ta datą uległy przedawnieniu. Na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. skarżący załączył oświadczenie, iż podtrzymuje skargę w całości, a nadto wskazał, iż obie decyzje organów wojskowych dotyczą stanu faktycznego, który zaistniał w 2002 i 2003 r., stąd nie mogą w sprawie znajdować zastosowania przepisy obowiązujące od 1 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne oceniają legalność zaskarżonej decyzji i innych aktów poddanych właściwości sądów administracyjnych. I tak stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla oceny prawidłowości postępowania w przedmiotowej sprawie zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 105 § 1 k.p.a. na podstawie którego orzekały organy administracji przewidującego, że postępowanie administracyjne podlega umorzeniu w przypadku gdy stało się ono z jakichś przyczyn bezprzedmiotowe. Zasadniczo o bezprzedmiotowości postępowania możemy mówić wówczas gdy brak jest podmiotu postępowania, przedmiotu postępowania lub ustawodawca nie przewiduje decyzyjnej formy załatwienia konkretnej sprawy. W tym konkretnym przypadku nie budzi wątpliwości, że Jan K. posiadał przymiot strony w postępowaniu, gdyż z jego inicjatywy było ono wszczęte i prowadzone. Rozważenia wymaga jednak czy przedmiot postępowania oraz forma jego załatwienia właściwe były dla drogi postępowania administracyjnego. Rozwiązania tego problemu należy poszukiwać w charakterze stosunku prawnego łączącego skarżącego i organ administracji. Niewątpliwie jako żołnierz zawodowy pozostawał on w stosunku służbowym mającym charakter administracyjny. W doktrynie prawa administracyjnego zwraca się jednak w uwagę, że stosunki administracyjne mają z reguły charakter złożony to jest publicznoprawny jak i zobowiązaniowy, co oznacza, że ustawodawca nie przyjął jednolitej metody ochrony interesów związanych z ich powstaniem i istnieniem. Kryterium rozgraniczającym w tym zakresie jest charakter rozstrzyganej sprawy, który wynika z art. 177 i 188 Konstytucji a także z art. 2 K.p.a. Przepis art. 177 przyjął domniemanie właściwości sądów powszechnych w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości m.in. w sprawach cywilnych, sądy administracyjne są zaś właściwe w sprawach administracyjnych (T. Kuczyński, Rozgraniczenie dróg sądowych w sprawach stosunków służbowych [w] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980 – 2005, Warszawa 2005 r., s. 291). Uzupełniając można zatem stwierdzić, że sprawy cywilne rozpatrywane są w postępowaniu cywilnym, a administracyjne w administracyjnym, chyba że przepisy szczególne wprowadzają w tym zakresie odmienne rozwiązania. W praktyce i teorii przyjmuje się, że aby sprawa mogła być uznana za administracyjną, powinna ona podlegać władczemu działaniu organu administracji upoważnionego w sposób wyraźny do wydawania decyzji administracyjnych. W rozpatrywanym przypadku prawodawca w sposób nie budzący wątpliwości przewidział decyzyjną formę działania organów administracji co do powstania stosunku służbowego lub jego rozwiązania. Takich rozwiązań brak jest jednak w stosunku do domagania się wykonania zobowiązań wynikających z już wydanych decyzji. Dlatego też należy przyjąć, że ewentualne spory co do wykonania zobowiązań wynikających z decyzji administracyjnych nie mają charakteru służbowego tylko zobowiązaniowy, a skoro tak to roszczenia wynikające z tego tytułu nie będą mogły być zakwalifikowane jako administracyjne tylko cywilne. Dlatego też z uwagi na to, że brak jest rozwiązań prawnych przenoszących bezpośrednio sprawy wypłaty świadczeń wynikających z decyzji administracyjnych do postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że ich dochodzenie powinno mieć miejsce w postępowaniu przed sądami powszechnymi, a skoro tak, to również orzeczenia organów administracji mimo błędnego uzasadnienia należało uznać za prawidłowe. Postępowanie w którym nie można wydać merytorycznych decyzji należało bowiem uznać za bezprzedmiotowe. To zaś skutkuje brakiem konieczności odniesienia się do kosztów podnoszonych przez skarżącego. Nie wyłącza jednocześnie możliwości dochodzenia przez niego roszczeń w innym trybie. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.