II SA/Bd 278/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tucholi na uchwałę Rady Gminy w Kęsowie z dnia 23 marca 2006 r. nr XXXIII/150/2006 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 278/10 Uzasadnienie Prokurator Rejonowy w Tucholi złożył skargę na uchwałę Rady Gminy w Kęsowie z 23 marca 2006 r. Nr XXXIII/150/2006 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zarzucając naruszenie § 115, § 135, § 137, § 146, § 147 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. "O utrzymaniu czystości i porządku w gminach" (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008) poprzez zamieszczenie przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe, powtórzenie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw i formułowanie pojęć zawartych już w ustawie upoważniającej - wnosząc o stwierdzenie nieważności przepisów § 1 pkt 2 ppkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10, 11, 12, § 4 pkt 1 ppkt 1, § 4 pkt 2, § 4 pkt 3 i 4, § 5 pkt 1, § 6 pkt 1 i 2, § 8 pkt 6 i 9, § 10, § 11 pkt 9, § 13 pkt 2 ppkt 3 i 4, §14 pkt 1 ppkt a, § 16 pkt 3 tego Regulaminu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kęsowo wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że stawiane zarzuty są niezasadne. Projekt uchwały został zaopiniowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i nie budził żadnych wątpliwości tego organu. Ponadto po uchwaleniu uchwały organ nadzoru - Wojewoda –Kujawsko – Pomorski nie zgłosił żadnych uwag i opublikował uchwałę w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Wg organu stanowisko prokuratora "... jest zbyt formalistyczne." Prokurator Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy występujący na rozprawie zapoznawszy się z dokumentami pozyskanymi w toku postępowania sądowego wniósł o stwierdzenie nieważności całej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego, istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy tymczasem wynika, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tucholi w piśmie z 16 stycznia 2006 r. informuje Urząd Gminy w Kęsowie, że zapoznał się z projektem regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kęsowo i zgłasza do niego uwagi. Z akt wynika także, że w dniu 2 lutego 2006 r. Rada Gminy w Kęsowie podjęła uchwałę Nr XXXII/145/2006 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Kęsowo. Zastrzeżenia do tej uchwały zgłaszał Wojewoda Kujawsko-Pomorski pismem z dnia 28 lutego 2006 r.. Rada Gminy w Kęsowie poinformowała Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego pismem z 6 marca 2006 r., że uchwała Nr XXXII/145/2006 zostanie w całości uchylona. Z akt sprawy wynika także, że 23 marca 2006 r. odbyła się XXXIII sesja Rady Gminy w Kąsowie podczas której "... Rada rozpatrywała nowy projekt uchwały," który "... uwzględnia korektę uchybień i wątpliwości wskazanych przez organ nadzoru prawnego." Z akt nie wynika natomiast, aby przed podjęciem w dniu 23 marca 2006 r. kolejnej uchwały (tj. uchwały zaskarżonej przez Prokuratora Rejonowego w Tucholi) zasięgnięto nowej opinii Powiatowego Państwowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Tucholi wobec nowego projektu Regulaminu. Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Tucholi nie przedłożono do zaopiniowania przyjęty w dniu 23 marca 2006 r. uchwałą Nr XXXIII/150/06 Regulamin czystości i porządku na terenie Gminy Kęsowo, uznając zapewne za wystarczającą opinię wyrażoną w piśmie z 16 stycznia 2006 r. Zaznaczyć jednak należy, że jest to opinia do poprzedniego projektu Regulaminu, którą organ uwzględnił, podejmując poprzednią uchwałę w dniu 22 lutego 2006 r. – Nr XXXII/145/2006. Tymczasem przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 236 poz. 2008 z późn. zm.) zawierający delegację dla rady gminy do wydania aktu prawa miejscowego, jakim jest regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy wyraźnie stanowi, że regulamin ów rada gminy uchwala: ,,po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego". Oznacza to, że ilekroć organ uruchamia procedurę podjęcia takiej uchwały, to zobowiązany jest zawsze przedstawić projekt wskazanemu inspektorowi. Przepis nie przewiduje natomiast możliwości wykorzystania opinii wyrażonej przed poprzednio podjętą uchwałą. Organ zamierzając podjąć nową uchwałę, którą uchylił swoją poprzednią uchwałę z dnia 22 lutego 2006 r. zobowiązany był więc przedstawić Powiatowemu Państwowemu Inspektorowi Nadzoru Sanitarnego w Tucholi projekt nowego Regulaminu i zażądać opinii tegoż Inspektora w odniesieniu do tego nowego projektu przyjętego 23 marca 2006 r. Tak więc nie był uprawniony do wykorzystania "starej" opinii przy podejmowaniu nowej uchwały. Nastąpiło więc istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności całej zaskarżonej uchwały, o co wnosił prokurator występujący przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Niezależnie od tego należy także stwierdzić, że zasadne są wszystkie pozostałe zarzuty zawarte w pisemnej skardze prokuratura. Zauważyć bowiem należy, że przywoływany przepis art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Elementy istotne regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określa więc w sposób ścisły ustawa, czyli akt wyższego rzędu, która z jednej strony stanowi normę blankietową dla kompetentnych organów gminy, do wydania uchwały w randze aktu prawa miejscowego, z drugiej zaś, w sposób dokładny wyznacza niezbędne elementy, prawa miejscowego, z drugiej zaś, w sposób dokładny wyznacza niezbędne elementy, jakie taki akt winien zawierać. W konsekwencji prawodawca gminny ma obowiązek opracowując regulamin bezwzględnie dostosować się do tych wymogów. Przechodząc do szczegółowej analizy regulacji zawartych w zaskarżonej uchwale, należało zwrócić uwagę na znajdujące się w niej następujące nieprawidłowości. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że Rada Gminy w Kęsowie dokonała powtórzenia definicji pojęć zawartych w ww. ustawie z 13 września 1996 r. oraz innych ustawach, a nadto dokonała własnych definicji: - w § 1 pkt 2 ppkt 1 Regulaminu zdefiniowano niedokładnie pojęcie, "nieruchomości," uprzednio zdefiniowane w art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Kodeks używa pojęcia "części powierzchni ziemskiej...", a w Regulaminie uznano, że jest to "część powierzchni ziemskiej", - w § 1 pkt 2 ppkt 2 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "właściciel nieruchomości", uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, - § 1 pkt 2 ppkt 3 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "odpady komunalne" inaczej niż zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, rozszerzając to pojęcie na inne odpady, wprowadzając także własne definicje "stałych odpadów komunalnych drobnych i dużych oraz ciekłych odpadów komunalnych", - w § 1 pkt 2 ppkt 4 Regulaminu zdefiniowano bez upoważnienia ustawowego pojęcie "jednostki wywozowej", - w § 1 pkt 2 ppkt 6 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "punkt zlewny", odpowiadające definicji "stacji zlewnej" zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z 13 września 1996 r. - w § 1 pkt 2 ppkt 7 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "zwierzęta domowe", uprzednio zdefiniowane w art. 4 pkt 17 ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.), - § 1 pkt 2 ppkt 8 Regulaminu zdefiniowano pojecie "zwierzęta gospodarskie" uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 15 ustawy z dmą 20 sierpnia 1997 r. o organizacji, hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2002, Nr 207, poz. 1762 z późn. zm.). - w § 1 pkt 2 ppkt 10 Regulaminu wprowadzono własne definicje "obiektów użyteczności publicznej i obsługi ludności", - w § 1 pkt 2 ppkt 11 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "chodnik", które zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 9 ustawy z 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), - w § 1 pkt 2 ppkt 12 wprowadzono własną definicję "chodnika położnego wzdłuż nieruchomości." Ponadto Rada Gminy w Kęsowie określiła szereg obowiązków wykraczając poza upoważnienie ustawowe. Powieliła także niektóre unormowania ustawowe w następujących przepisach regulaminu. I tak: - w § 4 pkt 12 ppkt 1 nałożono obowiązek wyposażenia nieruchomości w urządzenia do gromadzenia odpadów komunalnych oraz utrzymania ich należytm stanie sanitarnym, porządkowym, technicznym. Tymczasem obowiązek taki wynika wyraźnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 13 września 1996 r., - w § 4 pkt 2 nałożono na kierownika budowy obowiązek utrzymania czystości i porządku na terenie prowadzonej na nieruchomości budowy. Tymczasem zauważyć należy, że jest to regulacja przekraczająca upoważnienie ustawowe, ze względu na to, że obowiązek utrzymania czystości i porządku może być adresowany tylko do właściciela nieruchomości, - w § 4 pkt 3 i 4 Regulaminu Rada wprowadziła obowiązek udokumentowania korzystania z usług w zakresie zbierania, transportu odpadów komunalnych lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych przez okazanie umowy i dowodów płacenia za te usługi. Obowiązek taki wynika z art. 6 ust. 1 przywoływanej ustawy z 13 września 1996 r., - w § 5 pkt 1 Rada Gminy w Kęsowie zobowiązała właścicieli nieruchomości do sprzątania terenu nieruchomości i pomieszczeń przeznaczonych do wspólnego użytku mieszkańców z zanieczyszczeń i odpadów komunalnych oraz zamiatania terenów utwardzonych. Tymczasem z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ww. ustawy z 13 września 1996 r. wynika obowiązek unormowania w regulaminie wymagań dotyczących uprzątania błota, śniegu i lodu i innych zanieczyszczeń tylko z tych części nieruchomości, które służą do użytku publicznego, -a takimi są tylko chodniki położone wzdłuż nieruchomości. Oznacza to, że rada gminy nie jest umocowana do nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązków dotyczących utrzymania czystości innych miejsc aniżeli chodnik przylegający bezpośrednio do nieruchomości, - bez podstawy prawnej Rada Gminy w Kęsowie wprowadziła w § 6 pkt 1 regulację w przedmiocie obowiązku zamieszczenia w budynkach wielolokalowych tablic z danymi m. in. adresu właściciela, regulaminu porządku domowego czy też numerów telefonów służb ratunkowych, - w § 6 pkt 2 Rada postanowiła o obowiązku oznaczenia nieruchomości zabudowanych numerami porządkowymi – tymczasem obowiązek taki na właściciela nieruchomości nakłada art. 47b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, - w § 8 pkt 6 Rada wprowadziła zakaz spalania w pojemnikach i koszach jakichkolwiek odpadów. Kwestię tę reguluje art. 13 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, Nastąpiło także powtórzenie regulacji ustawowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z 13 września 1996 r. przez określenie w § 8 pkt 9 Regulaminu obowiązku wyposażenia nieruchomości w szczelny bezodpływowy zbiornik, w przypadku gdy nieruchomość nie jest przyłączona do gminnej sieci kanalizacyjnej. Pozbawione także podstawy prawnej było zobowiązanie w § 10 Regulaminu organizatorów imprez o charakterze publicznym do wyposażenia miejsca, na którym one się odbywają, w odpowiednią ilość pojemników na odpady oraz sanitariatów i zlecenie usunięcia ich zawartości przez specjalistyczną firmę, bowiem wymienione obowiązki te wynikają z innych przepisów prawa, a nadto ich adresaci nie mogą być uznani za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy 13 września 1996 r., na których wyłącznie obowiązki te mogą być nałożone. Nadto w § 11 pkt 9 Regulaminu Rada określiła sposób postępowania z odpadami niebezpiecznymi, za które uznała m. in. baterie i akumulatory. Problematyka gromadzenia odpadów w postaci baterii i akumulatorów uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, co wyłączało regulowanie tej kwesty przez radę gminy w regulaminie, Błędne było także określenie w § 13 pkt 2 ppkt 3 Regulaminu zakazu wprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej i obsługi ludności, na tereny placów gier i zabaw, piaskownic dla dzieci. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy z 13 września 1996 r. w regulaminie określa się obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Z przepisu tego jednoznacznie więc wynika, że obowiązkiem osób utrzymujących psy jest ochrona przed zagrożeniem, uciążliwościami, czy zanieczyszczeniem terenów. Obowiązek ten nie może być jednak wykonywany przez zamieszczenie zakazów takich o jakich mowa w § 13 Regulaminu. Zauważyć także wypada, że w przepisie § 13 pkt 2 ppkt 4, Regulaminu powielono unormowanie ustawowe nakładając obowiązek opłacania podatków od psów. Tymczasem obowiązek ten wynika z art. 13 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Nałożono także obowiązek szczepienia psów i kotów przeciwko wściekliźnie, w sytuacji gdy problematykę tę reguluje art. 56 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (notabene nie przewidując obligatoryjnego szczepienia kotów, które co najwyżej można poddać obowiązkowi szczepienia mocą rozporządzenia właściwego ministra) jak również obowiązek uzyskania zezwolenia na utrzymanie psów ras obronnych co wynika wprost z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W § 14 pkt 1 ppkt a Regulaminu dopuszcza się wbrew upoważnieniu ustawowemu hodowlę zwierząt gospodarskich przez rolników posiadających grunty rolne na terenie gminy. Natomiast według przepisu art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy określa wymagania dotyczące utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej oraz zakaz ich utrzymywania na oznaczonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach. Z przepisu tego nie wynika dopuszczalność wprowadzania odstępstw od zakazów dotyczących utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, a jedynie możliwość określenia zakazu ich utrzymywania na określonym terenie. Uzależniono takie prowadzenie hodowli zwierząt gospodarskich od spełnienia warunku posiadania obiektów i urządzeń służących do gromadzenia odpadów zwierzęcych w sytuacji, gdy obowiązek gromadzenia odchodów zwierzęcych na płycie obornikowej, w zbiornikach wynika z art. 18 ustawy z 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu. Nastąpiło także przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy z 13 września 1996 r., poprzez nałożenie na właścicieli nieruchomości obowiązku ponoszenia kosztów deratyzacji (§ 16 pkt 3 Regulaminu). Tymczasem rada gminy upoważniona została jedynie do wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Wskazując na powyższe uchybienia należy stwierdzić, że Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminach jest aktem prawa miejscowego, a zatem zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP obowiązuje na terenie jednostki samorządu terytorialnego, którego rada akt ten uchwaliła. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego, obowiązującego na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych oraz na podstawie tej ustawy w zakresie nieregulowanym w odrębnych ustawach, lub innych przepisach powszechnie obowiązujących - rada gminy może wydawać przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli, oraz dla zapewnienia porządku, spokoju lub bezpieczeństwa publicznego. Zaskarżona uchwała, jako podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego art. 40 ust. 1 ww. ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie może wykraczać poza granice przedmiotowe tego upoważnienia. Granice te zakreślone zostały wyraźnie w art. 4 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, i tylko w zakresie wskazanym w tym przepisie, rada gminy mogła podjąć uchwałę stanowiącą regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie, ponieważ w ustawie tej ustawodawca określił w sposób enumeratywny, co uchwała powinna zawierać. Wszelkie odstępstwa od katalogu zawartego w tym przepisie są niedopuszczalne i stanowią rażące naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Rada Gminy w Kęsowie we wskazanych powyżej przepisach swojej uchwały z 23 marca 2006 r. – Nr XXXIII/150/2006 przekroczyła upoważnienie ustawowe, co winno również skutkować - niezależnie od wskazanej wcześniej przyczyny stwierdzeniem - nieważności uchwały. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2007 r., czy WSA w Lublinie II SA/Wr 424/07, wyrok z dnia 19 września 2008 r., II SA/Lu 485/08), że regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, uchwalony na podstawie powołanych przepisów, musi formułować postanowienia jedynie w granicach upoważnienia ustawowego, regulując jedynie kwestie, które wynikają z delegacji ustawowej. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że delegacja ustawowa zawarta w omawianym art. 4 ustawy nie upoważniła Rady Gminy w Kęsowie do formułowania w Regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminach, definicji określonych pojęć (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., II SA/Wr 527/06). Postanowienia Regulaminu mają na celu jedynie uzupełnienie wydanych przez inne podmioty przepisów powszechnie obowiązujących - kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Muszą więc być pozbawione powtórzeń przepisów powszechnie obowiązujących, zawartych w innych aktach normatywnych, a w szczególności w aktach rangi ustawowej. Rada uchwalając przepisy prawa miejscowego, winna to czynić w zgodzie z postanowieniami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), do których to aktów zgodnie z § 143 załącznika do tegoż rozporządzenia stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale l rozdziału 2-7, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej. Zgodnie z § 137 załącznika omawianego rozporządzenia (którego postanowienia zgodnie z przywoływanym wyżej § 143 stosuje się odpowiednio do aktów prawa miejscowego) w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu, wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych, powoduje nieważność tych zapisów. Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego regulująca jeszcze raz to, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (sygn. akt II SA/Wr 1179/90, publ. OSS 2000/1/17) rozważając kwestię powodów niezgodności z prawem takich powtórzeń wyjaśnił, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w którym go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej, lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Z tych też powodów nie można podzielić stanowiska reprezentowanego w odpowiedzi na skargę zarzucającego skarżącemu zbytni formalizm. Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej uchybienia, na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku, natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku, oparto na przepisie art. 152 ww. ustawy.