II SA/Bd 278/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2011r. sprawy ze skargi G.Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę. G. Z. wystąpił o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPa) do powierzchni grupy upraw podstawowych do działki rolnej o powierzchni 32,32 ha, położnej w granicach działki ewidencyjnej nr 1/4 (obręb [...], gmina [...], powiat toruński, woj. [...]). Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2007 r., Nr [...] przyznał płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w wysokości [...] zł. W dniu [...] marca 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] w odpowiedzi na wezwanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] dot. kontynuowania zaciągniętego zobowiązania ONW, G. Z. złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż zaprzestał użytkowania rolniczego na deklarowanym we wniosku gruncie z uwagi na zerwanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych - Oddział Terenowy w [...] umowy dzierżawy. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie przyznania płatności obszarowej do gruntów rolnych na 2007 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w całości oraz odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż producent nie spełnił wymaganego przepisami ustawy warunku, polegającego na posiadaniu deklarowanych do płatności gruntów na dzień wydania decyzji Nr [...] tj. na dzień [...] grudnia 2007 r. organ podkreślił, iż w sekcji VIII "Wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 – Oświadczenia i zobowiązania, znajduje się podpisane przez G. Z. w dniu [...] maja 2007 r. zobowiązanie do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego. G. Z. nie poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] o fakcie zbycia zawnioskowanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 r. w związku z powyższym, jak podkreślił organ, nie spełnił on ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie płatności. Od decyzji organu I instancji producent wniósł odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenie wznowionego postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2007 r., Nr 35, poz. 217 ze zm.), poprzez odmowę przyznania płatności bezpośrednich na rok 2007 pomimo spełnienia wszelkich niezbędnych warunków określonych w ustawie, - art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, pomimo braku odpowiednich ku temu przesłanek, - art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej, pomimo braku odpowiednich ku temu przesłanek. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że producent G. Z. nie był na dzień wydania decyzji przyznającej płatność w kampanii 2007 roku posiadaczem gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr 1/4. Podkreślił, iż analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów prowadziła do stwierdzenia, iż odwołujący zaprzestał użytkowania deklarowanych do płatności gruntów z dniem [...] października 2007 r. Powyższe potwierdza pismo Z-cy Dyrektora ANR Oddział Terenowy w [...] z dnia [...] października 2006 r. jak również wyjaśnienia samej strony. W piśmie z dnia [...] marca 2010 r., G. Z. potwierdził, bowiem, iż z dniem [...] października 2007 r. zaprzestał działalności rolniczej na działce nr 1/4 (obręb [...]). Ponieważ w dniu wydania decyzji wnioskodawca nie był w posiadaniu działki rolnej położonej w [...], organ I instancji wykluczył przedmiotową działkę z płatności, stwierdzając, że warunkiem przyznania płatności do gruntów rolnych jest ich posiadanie na dzień wydania decyzji w sprawie. Organ podkreślił, że podmiotem uprawnionym do płatności jest producent rolny będący posiadaczem gospodarstwa rolnego. Wniosek mogą skutecznie złożyć osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej - producent rolny, będący posiadaczem gospodarstwa rolnego - gruntów rolnych. Jak stanowi bowiem przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. płatność przysługuje rolnikowi na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez rolnika działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, przy czym działka rolna nie może być mniejsza niż 0,1 ha. Rolnik musi ponadto utrzymywać wszystkie grunty rolne zgodnie z normami i legitymować się nadanym numerem identyfikacyjnym w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na powyższą decyzję G. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] jako niezgodnych z prawem. W ocenie skarżącego uchybiono podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, pomimo braku odpowiednich ku temu przesłanek, - art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej, pomimo braku odpowiednich ku temu przesłanek. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie - art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2007 r., Nr 35, poz. 217 ze zm.), poprzez odmowę przyznania płatności bezpośrednich na rok 2007 pomimo spełnienia wszelkich niezbędnych warunków określonych w ustawie, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd ma prawo i obowiązek uwzględnić również te okoliczności, które wprawdzie nie zostały wskazane w skardze jako zarzut, ale które miały wpływ na tę ocenę. Kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była, wydana w wyniku wznowienia postępowania, decyzja uchylająca ostateczną decyzję przyznającą skarżącemu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za rok 2007. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się natomiast w istocie do oceny, czy zaistniały określone prawem podstawy do wznowienia postępowania, a przy pozytywnym rozstrzygnięciu w tym przedmiocie, czy zaszły podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej i odmiennego rozstrzygnięcia. Wznowienie postępowania jest instytucją prawną o szczególnym charakterze dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej wcześniej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania może jednak nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie w którym decyzja zapadła dotknięte jest wadą kwalifikowaną wskazaną w przepisach art. 145 i 145a k.p.a. Jedną z podstaw wznowienia jest ujawnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wskazana podstawa wznowienia zachodzi, zatem wówczas, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawnią się (zostaną odkryte przez organ lub wskazane przez stronę) nowe okoliczności lub nowe dowody nieznane dotychczas organowi administracyjnemu. Samoistną podstawę wznowieniową stanowi zarówno ujawnienie nowych okoliczności faktycznych jak również nowych dowodów. Chodzi przy tym o taką nową okoliczność lub nowy dowód, które mają charakter istotny dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, istniejącego w dacie wydawania przez organ decyzji ostatecznej, a tym samym również istotne znaczenie dla sytuacji prawnej strony, a zatem i dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie zaistnienia nowej okoliczności faktycznej (dowodu) i jej istotności jest obowiązkiem organu w toku postępowania wyjaśniającego. Nadzwyczajny tryb postępowania, jakim jest wznowienie postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Ten akt procesowy jedynie otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym treścią postanowienia może być jedynie wskazanie przesłanki, uzasadniającej zastosowanie instytucji wznowienia postępowania. Mając na uwadze art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. należy stwierdzić, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podejmować w postępowaniu wyjaśniającym wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tak było w niniejszej sprawie. Organ w obszernym uzasadnieniu przedstawił ustalony stan faktyczny, z którego niezaprzeczalnie wynika, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem gruntów zadeklarowanych we wniosku. Te okoliczności istniały w dniu wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., ale nie były znane organowi. Wyszły na jaw dopiero w wyniku przekazania przez Oddział Terenowy Agencji Nieruchomości Rolnych w [...] informacji z dnia [...] października 2006 r., z których wynika, że Agencja działając na podstawie § 18 umowy dzierżawy nieruchomości rolnej Skarbu Państwa w [...] zawartej [...] marca 2003 r. rozwiązała ją z dniem [...] października 2007 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że organ zasadnie wznowił postępowanie w sprawie, albowiem zaistniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w postaci ujawnienia nowej okoliczności faktycznej (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). W ocenie Sądu w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie zaszły podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej i odmiennego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6. poz. 40 ze zm.). zwanej dalej ustawą - wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy płatność na wniosek producenta rolnego przyznaje, w drodze decyzji administracyjnej właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 2. ust. 1 i ust. 2 ustawy osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym" przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi". Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Art. 2 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni gruntów rolnych i stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego. Ustawa nie wprowadza jednak definicji legalnej pojęcia posiadania, zatem w tym zakresie należy stosować przepisy prawa - w szczególności przepisy Kodeksu cywilnego. Stosownie do art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej: "k.c.", posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W doktrynie i orzecznictwie nie jest podważany pogląd, że posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą (por. E. Gniewek, Komentarz do art. 336 kodeksu cywilnego, [w:] E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001 r.). Występuje w dwóch postaciach: posiadania samoistnego i zależnego, co wprost wynika z art. 336 k.c. Jako stan faktyczny niezależne jest od tego, czy posiadaczowi przysługuje tytuł prawny, z którego wynika uprawnienie do władania przedmiotem posiadania. Potwierdzają to utrwalone poglądy doktryny i orzecznictwa, co do tego, że osoba, której przysługuje tytuł prawny do władania rzeczą, może dokonać wyboru sposobu ochrony pomiędzy powództwem petytoryjnym a posesoryjnym (szerzej: S. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego, Księga druga własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa, 1996 r., str. 388). Jak z tego wynika, istnienie tytułu prawnego wywołującego skutki w zakresie regulowanym prawem cywilnym nie przesądza, że podmiot legitymujący się tytułem jest posiadaczem. Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (por. J. Ignatowicz (w:) Kodeks cywilny. Komentarz , t. 1, red. J. Ignatowicz, Warszawa 1972, s. 768-769; E. Skowrońska-Bocian [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. I, Warszawa 1999, s. 681). Element fizycznego władztwa nad rzeczą można określić jako zjawisko polegające na tym, że pewna osoba (podmiot) znajduje się w sytuacji, która pozwala jej na korzystanie z rzeczy w szczególności w taki sposób, jak to mogą czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, dzięki czemu "to, co uprawnionemu wolno, to posiadacz faktycznie może". Czynnik faktycznego władztwa polega, zatem na odpowiednim fizycznym opanowaniu rzeczy. Władztwo faktyczne musi być stanem trwałym, co oznacza, że związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub nawet sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz w możności korzystania z niej przez czas nieokreślony (vide: wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98, LEX nr 44548). Powyższe wywody zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 789/08, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela i uznaje za mające w niej zastosowanie. Przedstawione właściwości posiadania wyłączają w konsekwencji uznanie za posiadacza osobę, która legitymując się tytułem prawnym do władania rzeczą uzyskała ten tytuł w innym zamiarze niż władanie rzeczą dla siebie i ten odmienny zamiar kontynuuje. Nie jest też posiadaczem osoba, która ponadto nie sprawuje fizycznego władztwa nad rzeczą. Za słuszne należy uznać spostrzeżenie organu odwoławczego, że podpisując wniosek o przyznanie płatności na rok 2007, w części VIII wniosku "Oświadczenia i Zobowiązania" G. Z. oświadczył, iż znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Producent zobowiązał się jednocześnie do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdej zmianie, która nastąpi od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy zmiana dotyczy przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego, jednak producent nie dopełnił powyższego obowiązku, nie wycofał również przedmiotowych działek z płatności. Ponadto podkreślić należy iż przeprowadzenie kontroli i wykazanie niezgodności w zakresie zgłoszonych działek i faktycznie posiadanych przez producenta działek uruchamia zastosowanie sankcji określonych przepisami wspólnotowymi. Zgodnie bowiem z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystywania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r. str. 1 z późn. zm.) jeżeli w wyniku kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż różnica między zadeklarowaną powierzchnią we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30 % lecz nie więcej niż 50 %, wówczas rolnikowi nie przyznaje się pomocy w danym roku. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż odwołujący nie był w dniu wydania decyzji posiadaczem deklarowanych do płatności gruntów, co obligowało organ do zastosowania sankcji określonych ww. przepisem. Z kolei do uzupełniającej płatności obszarowej organ prawidłowo zastosował sankcje wynikające z przepisu z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniająca oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną przekracza 20 %, wówczas dla tej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc finansowa. Istota ww. przepisów wskazuje, zatem na ich sankcyjny, a zarazem obligatoryjny charakter. W przypadku stwierdzenia przez organ przedeklarowania powierzchni, ciąży na nim obowiązek zastosowania ww. przepisów. Dlatego też organ nadzoru słusznie przyjął, iż obowiązek posiadania gruntów na dzień wydania decyzji wynika pośrednio także z brzmienia i celu ww. uregulowań. Zdaniem Sądu postępowanie wyjaśniające w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z dochowaniem wymogów procesowych w oparciu w wszechstronną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego, w stopniu dostatecznym dla merytorycznego rozpoznania sprawy. Analiza decyzji organu drugiej instancji, a w szczególności merytorycznych wywodów zawartych w jej uzasadnieniu wskazuje, że organ drugiej instancji ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, co uprawniało go do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznać należało, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zasadnie wznowił postępowanie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania, zgodnie z nakazem zawartym w przepisie art. 149 § 2 k.p.a. wydał decyzję uchylającą dotychczasową decyzję przyznającą płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za 2007 r. i orzekł ponownie co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) poprzez odmowę przyznania omawianych świadczeń za wskazany rok. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie Sąd nie stwierdził uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270 ze zm.).